بازدید: 3

«لچک» اثری متفاوت درباره مشکلات پنج مرد/روایتی دراماتیک از مشکلات یک خانواده

منبع : خبرگزاری میزان کد خبر: 2155377
نمایش «لچک» به نویسندگی و کارگردانی «امیر ابراهیم زاده» این شب‌ها در مجموعه نمایشی عمارت روبرو میزبان مخاطبان بوده و تاکنون با وجود فرم و محتوای متفاوت خود با استقبال خوبی روبرو شده است.

به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی خبرگزاری میزان، نمایش «لچک» به نویسندگی و کارگردانی «امیر ابراهیم زاده» این شب ها در مجموعه نمایشی عمارت روبرو میزبان مخاطبان بوده و تاکنون با وجود فرم و محتوای متفاوت خود با استقبال خوبی روبرو شده است. 

سپهر طهرانچی، شایان پناهی، زهرا یوسفی از جمله بازیگرانی هستند که در این فیلم به ایفای نقش پرداخته اند، در خلاصه داستان نمایشنامه لچک آمده است: پنج مرد در زمان های متفاوت درگیر مسئله ای هستند که برای بیرون رفتن از آن راه حلی ندارند.

بیشتر بخوانید: 

نقد نمایش دراماتوژ را اینجا بخوانید.

https://zbcdn.cloud/files/cache/75494_2.9238bd.jpg

نمایش «لَچک» با رویکرد خود به جامعه اکنون سعی دارد با پیش آوردن اتفاق ها و باور های درونی و بیرونی شخصیت ها جهان اثر را به سوی هدایت کند که بتواند از دغدغه آن ها حرف بزند. البته در این راستا جهان متن با حذف مقدمه های معمول و گاهی بی هدف به اصل مطلب اشاره می کند که این تصمیم از جانب نویسنده راهکاری موثر در پیش آوردن اتفاق های این نمایش در فرمولی مینی مال گونه درست و کارساز به حساب می آید.

زیرا از ابتدا شخصیت ها می توانند با قرار گرفتن در شرایطی مشخص به شرح حال خود نسبت به جهانی که در آن قرار گرفته اند واکنش نشان داده و عملی را در ازای خواسته جهان متن برون ریزی کنند؛ لذا به صورت خودآگاه فضایی دراماتیک در بستر روایت پیش می آید که منطق و تفسیری قابل ارائه را رقم می زند تا اهمیت محتوا در اثر برای مخاطب قابل درک و باور باشد. استفاده از تصاویر پخش شده در عمق صحنه از دیگر اهرم های روایی است که فضای ذهنی هر شخصیت را بنابر لزوم تفسیر هایی که از خود بیان می کند شرح می دهد تا همخوان بودن کلام و تصویر به شکلی هم راستا جهان متن و اثر را پیش برده و شرایط را برای نمایان کردن هدف و اهمیت آن مسجل کند. شاید بتوان گفت که این رویکرد در شیوه اجرایی تمام آن چیزی است که نویسنده و همچنین کارگردان این نمایش به آن نیاز دارند تا مخاطب را به جهان اثر وارد کرده و در تمام لحظات او را در مقام شاهد سیال کنند.

https://zbcdn.cloud/files/cache/47833_5.9238bd.jpg

در واقع این عملکرد بیان گر آن است که حس همذات پنداری با ترکیب باور های درونی و تخیل شخصیت ها این مجال را فراهم می کند تا محتوا که همان حرف های هر شخصیت است از زاویه درونی وجود به بیرون و در زمانی دیگر از تاثیرات جهان پیرامون به باور و تخیل جهان درونی آن ها رفت و آمد کند.

جهان اثر با این دانسته که مرز بین واقعیت و خیال را به تصویر می کشد سعی دارد شخصیت ها را بعنوان راوی معرفی کند. زیرا آن ها با استفاده از تصویرسازی ها می کوشند تا موقعیت مکانی نمایش را به جایی مابین خانه ای در واقعیت و مکانی در تخیل تعریف بدهند. استفاده از مولفه مونولوگ یکی از کارسازترین شیوه ها برای بیان چنین تصمیمی است.

دلیل این ادعا هم آن است که شخصیت ها در این نمایش با نفوذ به باور های درونی و جاری کردن کلام در ذات اثر مخاطب را ترغیب می کنند تا شرایط و داشته های آن ها را شنیده و با تصویر هایی که می بیند آن ها را بشناسد. اصولا درام در این نوع نمایش ها که ساختاری از دغدغه های انسانی را مورد توجه قرار داده وابستگی کامل به کاربرد موازی محتوا و فرم دارد که این موضوع در اثر به شکل نمایانی رعایت شده است؛ لذا از این جهت عمل و عکس العمل شخصیت ها در ازای برون ریزی درونی و خاطراتی که بیان و تصویر می شود امری لازم تلقی خواهد شد.

موقعیت محور بودن این اثر از نگاه دیگر نمایان گر شرح واگویه شخصیت مردی است که باور های درونی خود را همراه با تاثیرات جهان پیرامونش در هم آمیخته و دو شخصیت زن و مرد که همراه او در این روایت حضور دارند بعنوان راوی های تخیلش ماجرا هایی از زندگی این شخصیت را با رفتار ها و واکنش های خود نسبت به حرف های او تصویر می کنند.

استفاده هم زمان از بدن و بیان جهت شرح واگویه ها از جانب شخصیت ها این اجازه را به مخاطب می دهد که آن ها را با تمام داشته ها و نداشته ها و البته دغدغه هایشان مورد تحلیل و بررسی قرار بدهد. محتوای مونولوگ های شخصیت مرد کاملا از دوران معاصر و زمان حال زندگی او نشات می گیرد؛ لذا این بی پیرایه بودن روایت خود به نوعی یکی از جزئیات اثرگذار است که قاعده بی پروایی کلام را تشریح کرده و آن را در ازای شرح آشفتگی های ذهنی و دغدغه هایش نمایان می کند.

https://zbcdn.cloud/files/cache/75239_9.9238bd.jpg

در واقع شخصیت مرد اول یا همان شخصیت اصلی اثر نمونه ما به ازایی از فردی در جامعه اکنون است که در وجود خود حرف های ناگفته و راز های سر به مُهر دارد که آن ها را تلاش دارد با استفاده از موقعیتی برون ریزی کند. عنصر ارتباط را می توان بعنوان قوه محرک این نمایش به شمار آورد، زیرا سبب می شود شخصیت ها با وام گرفتن از رویداد های واقعی و بارگذاری آن ها در خیال، جهان اثر را به جایی شبیه یک دادگاه تبدیل کنند که در آن شخصیت مرد لب به اعتراف و اعتراض می گشاید. حال در این راستا طراحی صحنه اثر با استفاده از مولفه نمادگرایی داده های جهان نمایش را به گونه ای تشبیه می کند که در این موضوع نیز مرز بین واقعیت و خیال حالتی عینی به خود می گیرد.

عنصر تجربه گرایی در ساختار کلی نمایش «لَچک» کاربردی ترین عنصری است که تمامی جزئیات آن از شخصیت ها تا طراحی ها و حتی جهان متن را تحت تاثیر خود قرار داده است؛ بنابراین وجود چنین تمهیدی فضایی را ایجاد می کند تا اوج و فرود های روایت که در ازای موقعیت های نمایشی شکل می گیرند از جانب مخاطب این نمایش اثری تجربی و قابل توجه تلقی شود.

حال در این میان میزانسن های طراحی شده اثر بسیار به جهان متن و البته درک شخصیت ها از فضای نمایش وابسته است، زیرا تاثیرات پیش آمده از این طراحی بعنوان راهکاری موثر برای عیان کردن نیاز آن ها در جهان اثر قلمداد می شود.

انتهای پیام/


«لچک» اثری متفاوت درباره مشکلات پنج مرد/روایتی دراماتیک از مشکلات یک خانواده
:
امتیاز : 3.8 تعداد رای : 13

پربازدیدترین اخبار

همراهان

گزارش ها