بازدید: 2

خطری به نام نازپروردگی؛ نسلی ضعیف تربیت نکنیم!

منبع : برترین ها کد خبر: 2094583
بعد از سال‌ها خدا یک دختر به او داده بود که تمام زندگی‌اش در همین یک دختر خلاصه می‌شد. مشکل این بود که مادر از این‌که دوستان دخترش با برخی حرف‌ها و رفتار‌ها موجبات ناراحتی دخترش را فراهم آورده بودند، عصبانی شده بود و به شکل پنهان از دختر، کاری کرده بود که رابطه دخترش با دوستانش قطع شود تا دیگر کسی دخترش را ناراحت نکند!

روزنامه خراسان - زهرا وافر: ‏چندی پیش مراجعی داشتم که خانم میان سالی بود و نگران دختر ۱۷-۱۸ ساله اش بود. به گفته خودش بعد از سال ها خدا یک دختر به او داده بود که تمام زندگی اش در همین یک دختر خلاصه می شد. مشکل این بود که مادر از این که دوستان دخترش با برخی حرف ها و رفتار ها موجبات ناراحتی دخترش را فراهم آورده بودند، عصبانی شده بود و به شکل پنهان از دختر، کاری کرده بود که رابطه دخترش با دوستانش قطع شود تا دیگر کسی دخترش را ناراحت نکند!

خطری به نام نازپروردگی!

حالا نگران بود که تنهایی دخترش و قطع رابطه اش با دوستان، موجب افسردگی او نشود. در ادامه بعد از بیان یک تجربه شخصی از عاقبت چنین افرادی، نکاتی مهم درباره خطر هایی که این نوع تربیت والدین برای فرزندان ایجاد می کند، مطرح خواهد شد.

ماجرای دختری که به تازگی طلاق گرفت

داستان این مادر و دختر خیلی برای من آشنا بود. یاد دوران مدرسه خودم افتادم، این که همیشه در هر کلاسی حداقل یک نفر بود که کسی نباید کمتر از گل به او می گفت، چون اگر مادر آن فرد می فهمید، فردایش مدرسه بود و از عالم و آدم شکایت می کرد! یاد همان نازک نارنجی های مدرسه افتادم که معمولا تنها بودند و دوستان چندانی هم نداشتند، چون محبوب نبودند و بیشتر بچه های کلاس از آن ها کینه داشتند.

یاد خودم افتادم که وقتی در دوران دبستان مبصر کلاس بودم، اسم دختر همسایه مان را پای تخته در ستون «بدها» نوشتم و مادرش همان روز درِ خانه ما آمد و دادوبیداد راه انداخت که دخترم از وقتی به خانه آمده به خاطر کار تو گریه می کند! و من قول دادم که دیگر هرگز اسمش را در ستون «بدها» ننویسم! همین دختر همسایه ما، چند سال پیش طلاق گرفت، در حالی که تازه ازدواج کرده بود و این طلاق برای من روان شناس کاملا قابل پیش بینی بود.

تصوراتی اشتباه درباره سنگ تمام گذاشتن برای فرزند

خطری به نام نازپروردگی!

نازپروردگی خطری است که این روز ها در کمین بیشتر بچه هاست. بیشتر پدر و مادر هایی که می خواهند امروزی باشند، در تلاش اند که حتی محال ترین آرزو های فرزندشان را برآورده کنند، نگرانند که کسی کمتر از گل به فرزندشان نگوید، آب در دل فرزندشان تکان نخورد و خلاصه خم به ابرویش نیاید! کافی است سری به فضای مجازی بزنید. صفحات اینستاگرام پر از عکس ها و فیلم هایی شده که پدر و مادر ها با ذوق و اغراق از پیش پا افتاده ترین حرکات و حالات فرزندان شان به نمایش گذاشته اند. آتوسا در حال بازی، مبینا در حال خوابیدن، آرتین در حال گریه، ایلیا در حال راه رفتن و...

از همه جالب تر این که چنین والدینی این گونه تصور می کنند که با این اعمال و رفتار، شایسته برچسب والدین نمونه هستند که برای فرزندشان همه جوره سنگ تمام گذاشته اند! اما نتیجه این سبک تربیتی چیست؟ بچه هایی نازپرورده، لوس و از لحاظ روانی ضعیف خواهند شد که در آینده نمی توانند در ناهمواری های زندگی گلیم خود را از آب بیرون بکشند یا انسان هایی خودشیفته می شوند که به غلط خود را برتر از دیگران و افرادی خاص و منحصر به فرد می دانند.

فرق بین «محبت» و «برآورده کردن بیش از حد نیازها»

در این جا یک نکته باریک تر از مو وجود دارد که هر پدر و مادری حتما باید مدنظر قرار دهد. فرق بین «محبت» و «برآورده کردن بیش از حد نیازها» چیست؟ برای محبت پدر و مادر به فرزندشان هیچ حد و مرزی نمی توان قائل شد یعنی نمی توانیم بگوییم این مقدار به فرزندتان محبت کنید، نه کمتر و نه بیشتر. هر چه بیشتر به فرزندمان محبت کنیم، بهتر است. کودکی که از محبت سیراب شده باشد، مسلما شخصیت سالم تری خواهد داشت. پس تا می توانید به فرزندان تان محبت و توجه کنید. محبت و توجه شما هرچه قدر هم که زیاد باشد، هیچ وقت فرزند شما را لوس و نازپرورده نمی کند.

آن چیزی که یک کودک را لوس، نازپرورده و پرتوقع می کند، برآورده کردن بیش از حد نیازهاست یعنی کودکی که هیچ وقت «نه» نشنود، به هر چیزی که می خواهد حتما برسد و تمام خواسته هایش بی کم و کاست برآورده شود حتی اگر غیرمنطقی باشد. کودکی که هیچ وقت مسئولیتی که متناسب با سن او باشد به او داده نشود و هرگز با هیچ چالشی مواجه نشود از ترس این که مبادا اذیت شود یا برایش سخت باشد، کودکی که عادت کند همیشه و هرجا دیگران برایش کارهایش را انجام دهند و در خدمتش باشند، به دلیل اشتباهاتی که مرتکب می شود توبیخ نمی شود و همیشه هرکاری که بخواهد می تواند انجام دهد، اما دیگران نباید کاری که او را ناراحت می کند انجام دهند، در این دسته قرار می گیرد.

نسلی ضعیف تربیت نکنیم

خطری به نام نازپروردگی!

اطراف ما پر است از بچه هایی که به سنی رسیده اند که باید خودشان غذا بخورند، اما پدر و مادر غذا در دهان شان می گذارند، در سنی هستند که باید خودشان لباس بپوشند یا بند کفش شان را ببندند، اما پدر و مادر این کار ها را برایشان انجام می دهند. والدین از یک اصل مهم روان شناسی غافل اند که یک کودک برای رشد سالم باید سطح بهینه ای از چالش و ناکامی را تجربه کند. البته چالش و ناکامی اگر زیاد باشد، قطعا به رشد روانی کودک صدمه می زند، اما اندکی چالش و ناکامی در برخی موارد لازم است.

کودک باید بیاموزد که برای رسیدن به خواسته هایش تلاش کند و قرار نیست لزوما به همه آن چه که می خواهد برسد. باید بیاموزد که متناسب با سنی که دارد، مسئولیت هایی را نیز به عهده بگیرد. در چنین شرایطی که والدین تلاش می کنند که فرزندان شان را در زرورق و به دور از ذره ای ناکامی و چالش بزرگ کنند، باید برای انسان هایی که در آینده خواهیم داشت نگران باشیم، برای شخصیت هایی خام، ضعیف، پرتوقع و ....


خطری به نام نازپروردگی؛ نسلی ضعیف تربیت نکنیم!
:
امتیاز : 4.5 تعداد رای : 11

پربازدیدترین اخبار

همراهان

گزارش ها

گزارشی از مرگ دسته جمعی ماهی ها در دریای خزر نداشتیم

گزارشی از مرگ دسته جمعی ماهی ها در دریای خزر نداشتیم

وزارت بهداشت: موردی از بیماری «دنگی» به‌صورت انتقال محلی در ایران گزارش نشده

وزارت بهداشت: موردی از بیماری «دنگی» به‌صورت انتقال محلی در ایران گزارش نشده

گزارش لحظه به لحظه بازی تیم‌های ملی هندبال ایران و کره جنوبی

گزارش لحظه به لحظه بازی تیم‌های ملی هندبال ایران و کره جنوبی

گزارش لحظه به لحظه از پیاده‌روی جاماندگان اربعین حسینی در تهران/ همرهان رفتند و من از کاروان جا مانده‌ام

گزارش لحظه به لحظه از پیاده‌روی جاماندگان اربعین حسینی در تهران/ همرهان رفتند و من از کاروان جا مانده‌ام

برگزاری راهپیمایی جاماندگان اربعین بدون هیچ گزارش امنیتی و انتظامی

برگزاری راهپیمایی جاماندگان اربعین بدون هیچ گزارش امنیتی و انتظامی

نتیجه ارسال گزارش‌های سازمان بازرسی کل کشور در مورد آلودگی هوا به سران سه قوه چه بود؟

نتیجه ارسال گزارش‌های سازمان بازرسی کل کشور در مورد آلودگی هوا به سران سه قوه چه بود؟