بازدید: 7

آیا پایان مایک پمپئو نزدیک است؟

منبع : فرارو کد خبر: 2093553
آنچه واضح است این نکته می‌باشد: بازیِ ادامه دار و مستمر پمپئو با موضوعِ رقابت برای کسب کرسی سنا آمریکا (حتی با وجود رقبای بزرگی نظیر کریس کوباچ که توسط پیتر تیل حمایت می‌شود)، حاکی از آن است که وی به این موضوع به مثابه یک راه گریز می‌نگرد و از این طریق خود را از نظر سیاسی شخصی زنده نگه داشته و صرفا روی ترامپ سرمایه گذاری نکرده است. پمپئو همواره از ترامپ که شخصیتی ریسک پذیر و غیرقابل پیش بینی داشته ترس داشته و بیم آن داشته که وی هرلحظه امکان دارد سقوط کند.
فرارو- کورت میلز*، در مجله نشنال اینترست نوشت: ماه ها است که "فوگی باتوم/Foggy Bottom" (نام یک محله در واشنگتن در مجاورت کاخ سفید و اسم مستعار وزارت خارجه آمریکا)، درگیر بازی های مختلفی شده است: آیا کاپیتان کشتی سیاست خارجی آمریکا مایک پمپئو از این کشتی پیاده می شود و همانگونه که تشکیلات حزب جمهور خواه از وی خواسته است، برای انتخابات سنا و کسب کرسی ایالت کانزاس (ایالتی که پمپئو اهل آن است) تلاش خواهد کرد؟

به گزارش فرارو، این ایده در ابتدا مزخرف و خنده دار به نظر می رسید. چرا باید دیپلمات ارشد ایالات متحده که در دوره ترامپ اوج گرفت و از نمایندگی کنگره به ریاست سازمان سیا و سپس پستِ وزارت خارجه آمریکا که یکی از قدرتمندترین کرسی های کابینه دولت آمریکا است منصوب شد، از دولت خارج شود و این دستاورد ها و موقعیت را با تبدیل شدن به یک سناتور تازه کار بر باد دهد؟ مایک پمپئو تا حد زیادی به عنوان کسی شناخته شده که به دنبال کسب کرسی ریاست جمهوری آمریکا است. ناظران بر این باورند که وی خود را برای انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در سال ۲۰۲۴ کاندید می کند و در انتخابات درون حزبی جمهوری خواهان به نحو فعالی مشارکت خواهد کرد. حتی اگر رئیس او دونالد ترامپ، تا پائیز آینده و یا حتی قبل از آن، از موقعیت قدرت خود سقوط کند، مایک پمپئو با توجه به جایگاه کنونی خود می تواند در انتخابات آتی ریاست جمهوری آمریکا از طرف حزب جمهوریخواه، نامزد کسب کرسی ریاست جمهوری شود.

با این حال، فاکتور های دیگری وجود دارند که نباید از آن ها غافل شد. مایک پمئو بر خلاف سلفِ خود رکس تیلرسون، سرباز وفادار حزب جمهوری خواه و بویژه دونالد ترامپ است. در این راستا، "سوزان گلسِر" نویسنده نیویورکر، پمپئو را وزیرِ ترامپ (و نه دولت آمریکا) خطاب کرده است. نقطه مرکزی شخصیت فکری پمپئو مبتنی بر وحدت سیاسی و عقیدتی (به ویژه در موضوعات حزبی) است. مایک پمپئو از دونالد ترامپ در انتخابات درون حزبی حزب جمهورخواه که در واقع مقدمه ای برای شناسایی نامزد اصلی جمهوری خواهان در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۶ بود حمایت نکرد. وی از "مارکو روبیو"، جمهوری خواهِ نومحافظه کار حمایت کرد. با این حال، بر خلاف روشنفکرانی که شعارِ "هرگز ترامپ/Never Trump" سرمی دادند، وی در جناح محافظه کاران باقی ماند و به عنوان جانشین دونالد ترامپ در کارزار انتخاباتی او خدمت کرد و پس از پیروزی شوک آور ترامپ در سال ۲۰۱۶، با خوشحالی هرچه تمام تر برای کسب یک شغل عالی رتبه در دولت جدید آمریکا به ریاست ترامپ، با رسانه ها مصاحبه می کرد.

سخنرانی امسالِ پمپئو در "انیسیتو کلرمونت" (که به عنوان یکی از مهمترین مراکز فکری ترامپیسم شناخته می شود) و اظهارت سال گذشته وی در "بنیاد ژرمن مارشال" در بروکسل، نشانگر ارزش ها و ساختار فکری وی است. او به وضوح بر این باور است (بر خلاف حتی برخی از جمهوری خواهان) که ظهور ترامپ در عرصه سیاسی آمریکا، صرفا ریشه در سلبریتی بودن وی نداشته است. پمپئو، ترامپیسم را به مثابه یک نیروی پایدار سیاسی، فارغ از اینکه بنیانگذار آن چه کسی باشد تحلیل می کند. وی سعی دارد از این امتیاز که جز اولین افراد موثر در حوزه تفکر ترامپیسم است بهره ببرد. در انیسیتو کلرمونت، همانگونه که "والتر راسل مید" به آن اشاره کرده، پمپئو شعار "اول آمریکایِ/America First" دونالد ترامپ را به ریشه آن یعنی تفکر ترامپیسم گره زد. پمپئو همانگونه که والتر راسل مید به نحو زیرکانه ای به آن اشاره می کند، یک" بین الملل گرایِ محافظه کار/Conservative Internationalist" است. در این راستا، او معتقد است تعاملات آمریکا با جهان خارج بایستی با تمرکزِ دقیق بر منافع خاصِ ایالات متحده آمریکا راهبری شود.

در بروکسل، مایک پمپئو در مورد یکی از تکیه کلام های ترامپ سخن گفت. وی با اشاره به نظم بین المللیِ قانون محور گفت: چندجانبه گرایی اغلب با پوچی همراه بوده است. هرچه توافق های بیشتری را امضا کنیم، اینگونه به نظر می آید که در فضای امن تری قرار داریم. پمپئو با تمسخر افزود: هر چه بوروکرات های بیشتری داشته باشیم، کار ها بهتر انجام می شوند! اظهارات او به نحو زیرکانه ای اصول ملی گرایان ترامپیست و اکثر محافظه کاران سنتی و افراطی را لحاظ می کرد.

مورد دیگری نیز باید در پرونده مایک پمپئو مورد توجه قرار گیرد که آن هم قطب و وابستگی سیاسی اوست. او با احتیاط در میان گروه های رقیب سیاسی قرار گرفته و بازی می کند. با این حال، اگر مجبور به انتخاب شود، انتخاب وی کاملا روشن است: پمپئو هنوز هم مردی است که به ساختار های سیاسی ماقبل ترامپ تعلق دارد. مایک پمپئو به عنوان فارغ التحصیل ممتاز آکادمی نظامی ایالات متحده آمریکا (وست پوینت/West Point)، فارغ التحصیل حقوق دانشگاه هاروارد، و کارآفرین تجهیزات نظامی، فردی محافظه کار در چهارچوب شورای سردبیری وال استریت ژورنال است. پمپئو به تفکر ترامپ علاقه دارد، اما باز هم از لحاظ سیاسی، سنتی است. وی حتی یکی از ستون نویس های وال استریست ژورنال که از منتقدان سابق ترامپ بوده یعنی “مری کیسل” را به عنوان دستیار و مشاور ارشد خود انتخاب کرده است. او همچنین نومحافظه کارانی نظیر “الیوت آبرامز” را به کار گماشته است. همانگونه که والتر راسل مید در مورد سخنرانی پمپئو در انیسیتو کلرمونت گفته است: سخنرانی پمپئو خوب بود. با این حال، منتقدان خواهند پرسید که آیا وی در حال سخن گفتن به نفع و در راستای تفکرات رئیس خود است؟

این امر مدت هاست که مبهم و ناشناخته است و امکان دارد همچنان مبهم بماند. آنچه واضح است این نکته می باشد: بازیِ ادامه دار و مستمر پمپئو با موضوعِ رقابت برای کسب کرسی سنا آمریکا (حتی با وجود رقبای بزرگی نظیر کریس کوباچ که توسط پیتر تیل حمایت می شود)، حاکی از آن است که وی به این موضوع به مثابه یک راه گریز می نگرد و از این طریق خود را از نظر سیاسی شخصی زنده نگه داشته و صرفا روی ترامپ سرمایه گذاری نکرده است. پمپئو همواره از ترامپ که شخصیتی ریسک پذیر و غیرقابل پیش بینی داشته ترس داشته و بیم آن داشته که وی هرلحظه امکان دارد سقوط کند. از این رو، به کسب کرسی سنا علاقه نشان می دهد. در این راستا، اگر در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا فضای مناسبی برای کاندیدا های جمهوریخواه ریاست جمهوری و یا برندِ خودِ پمپئو یعنی بین الملل گرایی محافظه کارانه وجود نداشته باشد، پمپئویِ به نسبت جوان می تواند به کرسی سنا به عنوان نقطه شروع خوبی برای رسیدن به جاه طلبی های سیاسی خود فکر کند.

با این همه، رسوایی اوکراین که کل دولت ترامپ را فرا گرفته می تواند پمپئو را وادار سازد تا به نحوی عجولانه و اجباری، دولت آمریکا را ترک کند. این رسوایی حتی می تواند چشم انداز وی برای نامزدی در انتخابات سنا و کسب کرسی ایالت کانزاس در سنای آمریکا را هم تحت تاثیر قرار دهد. جمعه گذشته، "واشنگتن پست" از پمپئو (که در جریانِ تماس تلفنی جنجالی ترامپ با رئیس جمهور اوکراین در تاریخ ۲۵ جولای بوده) درخواست کرد تا هر چه سریع تر از پستِ خود استعفا دهد.

مایک پمپئو اعلام کرده از احضاریه های مجلس نمایندگان آمریکا در موضوع رسوایی اوکراین تبعیت نخواهد کرد. وی بر این باور است که دولت آمریکا در این رابطه، از موضع قانونیِ محکم و استواری برخوردار است. پس از برتری و پیروزی مایک پمپئو بر جان بولتون مشاور امنیت ملی آمریکا که منجر به اخراج بولتون و تثبیت جایگاه پمپئو در دولت آمریکا شد، چشم انداز خروج پمپئو از دولت آمریکا تا حد زیادی دور از انتظار به نظر می رسید. با این حال، رسوایی "اوکراین گیت" صحنه سیاسی ایالات متحده را متشنج کرده و وقوع هر اتفاقی امکان دارد.

* کورت میلز، ستون نویس "فارین افرز" است که با نشنال اینترست نیز همکاری دارد. وی به موضوعات مرتبط با وزارت خارجه آمریکا، شورای امنیتی ملی آمریکا و ریاست جمهوری ترامپ علاقه مند است.

آیا پایان مایک پمپئو نزدیک است؟
:
امتیاز : 4.0 تعداد رای : 15

گزارش ها

تیم ملی والیبال ایران - لهستان/ گزارش لحظه به لحظه ست نخست

تیم ملی والیبال ایران - لهستان/ گزارش لحظه به لحظه ست نخست

بانک‌ها برای ارائه گزارش وجوه ارائه شده دو ماه مهلت دارند

بانک‌ها برای ارائه گزارش وجوه ارائه شده دو ماه مهلت دارند

گزارش روزنامه شرق درباره عباس ایروانی

گزارش روزنامه شرق درباره عباس ایروانی

گزارش لحظه به لحظه/ بحرین صفر - ایران صفر

گزارش لحظه به لحظه/ بحرین صفر - ایران صفر

گزارش زنده؛ بحرین 0 ایران 0

گزارش زنده؛ بحرین 0 ایران 0

چراغ گزارش‌های امیدوارکننده بنیادی‌ها روشن شد

چراغ گزارش‌های امیدوارکننده بنیادی‌ها روشن شد