بازدید: 28

محسن نبودی ببینی

۴۰ سال پیش چه کسی حتی می‌توانست تصور کند فلسطینی‌ها، یمنی‌ها، سوری‌ها و عراقی‌های رها شده از چنگال حزب بعث، یکی پس از دیگری در حسینیه‌ی امام خمینی (ره) آمد و شد کنند و چنین با رهبر آزادگان، دل بدهند و قوه بگیرند.
روایت «محمد صادق علیزاده» از دیدار موکب داران عراقی با رهبر انقلاب را که می خواندم هر خطش شوری در وجودم می دمید. شوری که برآمده از احساس اقتدار «جمهوری مؤمنین» بود. جمهوری که دیگر در ایران محدود نیست؛ نه آنکه امپراطوری باشد، بلکه از جنس تمدن گشته است. ۴۰ سال پیش چه کسی حتی می توانست تصور کند فلسطینی ها، یمنی ها، سوری ها، لبنانی ها و عراقی های رها شده از چنگال سردار پوشالی قادسیه، یکی پس از دیگری در حسینیه ی امام ‎خمینی(ره) آمد و شد کنند و چنین با رهبر آزادگان، دل بدهند و قوه بگیرند و بوسه بر پیشنایش بنهند.

حالا هی بگویند تأثیر چمدان های پول است و فلان است و بهمان! باشد بگویند؛ بگویند تا خسته شوند؛ چهل سال است که چشم می بندند بر «حب الحسین یجمعنا» و هی همین حرف ها را تکرار می کنند. در همین دیدار، گوش بر صدا هایی بگشایند که در بدو ورود رهبر انقلاب فریاد می زدند: «لبیک یا حسین»؛ می دانید مفهومش را؟ یعنی عراقی ها سید خراسانی ما را در مقامی می بینند که گویی به حسین بن علی(ع) لبیک نثار می کنند چه اینکه یکی از همین حضار تأکید می کند آیت الله خامنه ای را نه یک روحانیِ اهل ایران یا رهبرِ دینی و سیاسی فارس ها که پسر فاطمه(س) می دانیم. گویا آن ها خوب فهمیده اند که اگر امروز هویتمان نوکری اباعبدالله و افتخارمان بلند کردن عَلم حسین است از برکت راه نُمایی های نوه ی کشتی نجات است.
 
چه کسی در باورش می آمد روزی، به جای آنکه ملکه ایران بوسه بر قبر پادشاه سعودی بزند، پیری از بزرگان عرب، اشک ریزان در برابر رهبر انقلاب اسلامی بیستد و ایران را «عمق اسلام» بخواند؟ چند ثانیه به این ترکیب بیندیشید: «عمق اسلام»؛ این دو کلمه جز این معنا می دهد که آن خون که دائم در دبستان و دبیرستان می خواندیم و می نوشتیم که درخت اسلام را آبیاری کرده اکنون حاصل داده و میوه های درختش در دهان مسلمانان جهان طعم میوه های مدینه ۱۴۰۰ سال پیش را تداعی می کند؟

محسن حججی ها کجایند که ببیند هر چند عده ای تلاش می کنند نامشان را از تابلو های شهر پاک کنند، اما خونشان چنان جاریست که از برکتش موسفیدِ خدامِ عراقیِ اربعین، ملت ایران را به جای یوسف می نشاند و خود را از باب اشتیاق در جایگاه یعقوب.
 
«محسن نبودی ببینی» که اگر روزی «ممدها» نهال را کاشتند امروز سر بریده تو و امثال تو، چون سر نازنین سالار شهیدان به ثمر نشسته است و آن امت واحده ای که امام آرمانش را می پروراند و رهبر انقلاب تمدن نوین اسلامیش خواند، نشانه هایش از انتهای خیابان فلسطین آن هم در ایام محرم و صفر که آن پیر فرزانه رمز زنده نگه داشتن اسلام می نامیدش، نمایان گشته است.

دستمریزاد خدام اربعینی حسین که خوب نشان دادید خادمی اربعین بی لبیک گویی به حسین، جز «شوری لندنی» نیست. ای کاش مشکلات اقتصادی نبود تا شیرینی این وحدت تمدنی را همگان بی دغدغه بچشند.

محسن نبودی ببینی
:
امتیاز : 3.8 تعداد رای : 13

پربازدیدترین اخبار

همراهان

گزارش ها