بازدید: 5

اجاره‌نشینی چه حسی دارد؟

منبع : عصر ایران کد خبر: 2037379
یک‌بار بیرون انداخته شدن از خانه باعث می‌شود که یافتن آپارتمان بعدی دشوارتر شود. بی‌خانمانی به کودکان هم آسیب می‌رساند، چراکه همیشه در حال تغییر مدرسه و ازدست‌دادن دوستان، اسباب‌بازی‌ها و حیوانات خانگی خود هستند و با خستگی و افسردگی والدینشان روزگار می‌گذرانند.

ظاهراً اجاره نشین ها اجاره نشینی می کنند چون پول ندارند خانه بخرند. اما در واقعیت، محدودیت هایشان بیشتر از این حرف هاست. آن ها مجبورند مرتباً زندگی خودشان را با معیارهای دلبخواهانه ای تنظیم کنند که صاحب خانه ها وضع کرده اند: اگر بچۀ کوچک دارید، یا مادری مجرد هستید، یا هر چیز دیگری که به مذاقشان خوش نیاید، به شما خانه نمی دهند. یک قوم نگاری جدید دربارۀ کسانی که صاحب خانه ها در به درشان کرده اند، نشان می دهد فشار اجاره بها، تخلیه، جابه جایی و بی درکجایی چطور زندگی آن ها را تلخ و رنج آور کرده است.

به گزارش عصرایران به نقل از ترجمان علوم انسانی، کاتا پالیت در گاردین نوشت:

اگر کلِ گفتمان غالب امروز دربارۀ فقر سراپا نادرست باشد چه؟ اگر مسئله به عادت های اخلاقی آدم های فقیر، تنبلی آن ها، بی فکری و فقدان ارزش های خانوادگی یا نداشتنِ مهارت ها و زیرکی متناسب با اقتصاد قرن بیست ویکم هیچ ربطی نداشته باشد چه؟ چه می شود اگر بدانیم که موضوع فقط این است که فقر برای گروهی دیگر از انسان ها سودآور است؟

این ها پرسش هایی است که متیو دزموند در پژوهش قوم نگارانۀ فوق العاده خود، دربه درشده به آن ها پرداخته است. این قوم نگاری روی اجاره نشینان کم درآمدی انجام شده که در شهر متوسط و صنعت زدایی شدۀ میلواکی در ایالات ویسکانسین زندگی می کنند.

احتمالاً تصور نمی کنید که پارکینگی مخروبه که محل سکونت خانه به دوشان شده، یا محله ای سیاه پوست نشین با «خانه های روی هم ساخته شدۀ نیمه ویران، نقاشی های دیواری و مراکز نگهداری ۲۴ ساعته» قابلیت پول سازی زیادی داشته باشد، اما این تصور چندان درست نیست. تابین چرنی در طول یک سال، ۴۰۰ هزار دلار از ۱۳۱ تریلر مسکونی به دست آورد که برخی از آن ها اندکی از یک چادر محقر بزرگ تر بودند.

شرنا تارور نیز به عنوان معلم سابق مدرسه، یکی از معدود مالکان زن سیاه پوست شهر است که با اجارۀ خانه های قابل سکونت و اغلب ویرانۀ خود، به اندازۀ کافی پول به جیب می زند تا برای تعطیلات به جامائیکا برود یا در همایش های املاک و مستغلات شرکت کند.

دزموند سرنوشت در هم تنیدۀ هشت خانواده و شماری از شخصیت های فرعی را در کتاب خود پی گرفته است. آرلین بل و دورین هینکستون مادران سیاه پوستی که در حاشیۀ پایینی مشاغل کم درآمد گرفتار شده اند؛ کریستال و تریشا زنان جوان و آسیب پذیر سیاه پوستی که در خشونت و آشوب بزرگ شده اند؛ لامار پدری سیاه پوست و مهربان که هر دوتا پایش را در حادثۀ ریزش یک خانۀ متروک از دست داده؛ اسکات پرستارِ سفید پوستی که پس از دزدیدن داروهای آرام بخش از بیمارانش گواهینامۀ کاری خود را از دست داده؛ و لارین که او هم سفیدپوستی است شیرین عقل، با روحیه ای مهربان و دلنشین. پیگیری داستان این کتاب گاهی دشوار است و درون متن و خارج از آن در هم تنیده می شود؛ اما این دشواری هیچ اهمیتی ندارد.

نکتۀ مهم این است که دزموند مردمانی را که به طور معمول بی ارزش قلمداد می شوند (و حتی ساکن یکی از این تریلرها که اسمش را سوزی هروئین گذاشته اند) مورد توجه قرار می دهد و انسانیت و مبارزۀ سخت آن ها برای حفظ شأن و اصالت انسانی خودشان را در کنار شوخ طبعی و مهربانی شان تصویر می کند. مبارزه ای که در شرایط دشواری انجام می گیرد که پیوسته در حال پایین تر کشیدن این آدم هاست.

بر اساس استدلال دزموند، عامل اصلی و مانع پیشرفت این افراد اجاره بها است. معیار استاندارد اجارۀ خانه مسکونی این است که نباید از ۳۰ درصد درآمد هر خانواده بیشتر باشد؛ اما این درصد برای فقرا ممکن است به ۷۰ درصد یا حتی بیشتر برسد. لامار پس از پرداخت ۵۵۰ دلار از چک رفاهی خود بابت اجاره، برای بقیۀ ماه فقط ۲ دلار و ۱۹ سنت داشت و زمانی که مجبور به بازپرداخت چکی سنگین شد که به اشتباه در اختیار کسی قرار داده بود، ناچار شد برای تهیۀ اجارۀ عقب افتاده اش کوپن های غذای خود را به نصف قیمت بفروشد و آپارتمان طبقۀ بالایی را رنگ بزند؛ هرچند که در نهایت این کارها نیز کافی نبود. آدم هایی مثلِ لامار با بدهی های تلمبارشده به صاحب خانه ها زندگی می کنند و به همین دلیل صاحب خانه هر زمان که بخواهد، برای مثال اگر مثل دورین تقاضای تعمیرات خانه را داشته باشند، یا مستأجر بهتری پیدا شود، آن ها را پرت می کنند بیرون.

شرنا مایل است خانه های خود را به مشتریان یک آژانس تجاری اجاره بدهد که در ازای دریافت مبلغی، امور اسکان افراد معلولی را بر عهده می گیرد که خود قادر به انجام این کار نیستند. به این ترتیب پول اسکان این افراد از برنامه های دولت برای کمک به فقرا (بودجه رفاهی، حمایت از معلولان و اعتبارات ناشی از مالیات بر درآمد)، مستقیماً وارد جیب صاحب خانه می شود و به نحو کنایه آمیزی موجب افزایش هزینۀ مسکن می گردد. از سوی دیگر، خانه های عمومی و یارانۀ مسکن نیز به ندرت ارائه می شود و از هر چهار فرد نیازمند و واجد شرایط برای دریافت خدمات اسکان، سه نفر هیچ کمکی دریافت نمی کنند.

حتی در دوران رکود بزرگ، تخلیۀ خانه ها و بیرون انداختن مستأجران به ندرت اتفاق می افتاد؛ اما در حال حاضر، هر ساله صدها هزار و شاید میلیون ها نفر به خیابان ها فرستاده می شوند. حتی مستأجری که اجارۀ خانۀ خود را پرداخت می کند نیز ممکن است خانۀ خود را از دست بدهد. آرلین یک آپارتمان را تنها به این خاطر از دست داد که پسرش یوری گلولۀ برفی به یک ماشین در حال عبور پرتاب کرد و رانندۀ عصبانی به در جلویی خانه لگد زد. او آپارتمان دیگری را نیز پس از آنکه پلیس در تعقیب پسرش وارد خانه شد، از دست می دهد.

آن هم به این دلیل که پسرش معلم مدرسه شان را می زند و سپس به خانه فرار می کند. در واقع هر نوع مشکلی که پلیس را وارد ماجرا کند، ممکن است به اخراج مستأجر منتهی شود. به این ترتیب، زنان در صورت مواجهه با خشونت همسر و تماس با شمارۀ ۹۱۱، در معرض بی خانمانی قرار می گیرند. این گونه است که بسیاری از زنان در برابر شریک زندگی خشن خود از پلیس درخواست کمک نمی کنند.

همان طور که دزموند نشان می دهد، قربانیان اصلی اخراج از خانه ها زنان هستند؛ اما چرا؟ زنان در مقایسه با مردان برای انجام کاری مشابه دستمزد کمتری می گیرند. به علاوه زنان برای کنارآمدن با صاحب خانه که تقریباً همیشه یک مرد است و انجام کار یدی برای تأمین بخشی از اجاره توانایی کمتری دارند. بااین حال مسئلۀ اصلی این است که زنانی که مادر مجرد هستند، کودکان خود را هم بزرگ می کنند. آن ها نه تنها همۀ هزینه ها و بار پرورش فرزند را بر دوش دارند، بلکه به آپارتمان های بزرگ تری هم نیاز دارند که به سبب عدم تمایل مالکان به اجارۀ خانه به خانواده هایی با کودکان خردسال، تأمین آن روز به روز سخت تر می شود.

به طور مثال، جامعه شناسان دیگری از جمله کاترین اِدین دریافته اند که مادران مجرد اغلب به صورت پنهان از پدر فرزندان خود پول دریافت می کنند، اما ارلین، دورین و دختر بزرگ سال او پاتریس، اغلب در اثر ارتباط با مردانی خشن، معتاد، ناپدیدشده یا زندانی دچار مشکل شده اند.

لحظه های غم انگیز کتاب فراوانند، در یکی از آن ها، ارلین می گوید نگهداری از کودکانش را پذیرفته است تا در برابر صاحب خانۀ آینده نگر خود باثبات و محترم به نظر برسد. ولی در واقع، هیچ چیز نصیبش نشده است.

دزموند در پژوهش خود به نقش محوری فرایند تأمین مسکن در ایجاد و تقویت برتری سفیدپوستان هم اشاره کرده است. در میلواکی، یکی از شهرهای مواجه با مسائل نژادی در ایالات متحده، تمام سیاه پوستان تحت تبعیض مرتبط با مسکن هستند و همۀ سفیدپوستان دستکم تا حدی از برتری نژادی خود سود می برند.

به عنوان مثال یکی از صاحب خانه ها ملک خود را به سفیدپوستان اجاره می دهد، اما به سیاهان نمی دهد یا برای سفیدها آپارتمان های بهتری در دسترس است. سیاه پوست ها بدترین خانه ها را در بدترین محله ها اجاره می کنند و ترس از آدم های ساکن در تریلرها که همگی سفید هستند، موجب می شود که در نهایت از بخش سیاه پوست نشین شهر سر در بیاورند. بی خانمان شدن به زنان سیاه پوست بیش از همه ضربه می زند و نیمکت های دادگاه های مسکن که به اختلافات میان صاحب خانه ها و مستأجران رسیدگی می کند، پر است از زنان سیاه پوست و فرزندانشان.

در واقع «اگر حکم حبس زندگی مردان محله های فقیر را تعریف کند، بی خانمانی زندگی زنان این محلات را شکل می دهد. مردان فقیر سیاه پوست در اتاق های زندان حبس شده اند و زنان سیاه پوست بیچاره به زندان بزرگ بی خانمانی پرتاب شده اند».

هزینه های اجتماعی بی خانمانی چیست؟ این شرایط باعث ایجاد تنشی باورنکردنی در خانواده ها می شود و افراد را از پس انداز مناسب برای تثبیت زندگی خود باز می دارد. چنین مردمانی همیشه از صفر شروع می کنند، دارایی خود را در هرج ومرج ناشی از بی خانمانی از دست می دهند یا آن ها را در انبار می گذارند و در ادامه با ناتوانی در پرداخت هزینه های مرتبط با نگهداری، به ناچار دارایی خود را به مالک انبار واگذار می کنند.

به علاوه، یک بار بیرون انداخته شدن از خانه باعث می شود که یافتن آپارتمان بعدی دشوارتر شود. بی خانمانی به کودکان هم آسیب می رساند، چراکه همیشه در حال تغییر مدرسه و ازدست دادن دوستان، اسباب بازی ها و حیوانات خانگی خود هستند و با خستگی و افسردگی والدینشان روزگار می گذرانند.

در کتاب دزموند تصویری از یوری به ما نشان داده می شود که از برادری بزرگ تر، مهربان و حمایتگر به پسری خشمگین، عصبی تبدیل شد که چیزی به اخراجش از مدرسه نمانده بود.

در کنار این موارد، بی خانمانی رسیدن به جلسات ضروری و پرتعداد دادگاه ها و سیستم پرپیچ وخم رفاهی آمریکا را نیز دشوار می کند. به عنوان نمونه چندین شخصیت این کتاب مزایای خود را صرفاً به دلیل ارسال به آدرس های نادرست از دست می دهند. بی خانمانی اجتماعات را نیز نابود می کند؛ چرا که وقتی افراد به طور پیوسته جابجا می شوند، فرصتی برای شکل دهی به پیوندهای اجتماعی و انسجام جمعی، برای حفاظت از گروه و حمایت از هم محله ها باقی نمی ماند.

دزموند در پایان نتیجه می گیرد که «در این سرزمین ثروتمند، حجم انبوهی از درد و فقر وجود دارد». بیان چنین سخنی آسان است و بسیاری از کتاب های منتشرشده توسط روزنامه نگاران و دانشگاهیان این کار را انجام داده اند. با این حال، دزموند با بررسی شهر با لنزی میکروسکوپی و متمرکز بر مسئلۀ مسکن، به ما نشان می دهد که نظام مولد این درد و فقر چگونه ایجاد می شود و به چه شیوه ادامه می یابد.

من شخصاً به یاد نمی آورم که پژوهشی قوم شناختی درک مرا از زندگی آمریکایی تا این حد ژرفا بخشیده باشد.

اطلاعات کتاب شناختی:

Desmond, Matthew. Evicted: Poverty and profit in the American city. Broadway Books, 2016

پی نوشت ها:
• این مطلب را کاتا پالیت نوشته است و در تاریخ ۷ آوریل ۲۰۱۶ با عنوان «Evicted by Matthew Desmond review – what if the problem of poverty is that it’s profitable to other people» در وب سایت گاردین منتشر شده است. وب سایت ترجمان آن را در تاریخ ۱۳ شهریور ۱۳۹۸ با عنوان «اجاره نشینی چه حسی دارد؟» و ترجمۀ علی حاتمیان منتشر کرده است.
•• کاتا پالیت (Katha Pollitt) شاعر، منتقد و جستارنویس آمریکایی است. مقالات و شعرهای او در نیشن، هارپرز، نیویورک تایمز و دیگر مطبوعات منتشر می شود. آموزش رانندگی و داستان هایی دیگر از زندگی (Learning to Drive: And Other Life Stories) یکی از کتاب های اوست. پالیت هم برای شعرهایش و هم برای کار روزنامه نگارانه اش برندۀ جایزه های متعدد شده است.


اجاره‌نشینی چه حسی دارد؟
:
امتیاز : 4.3 تعداد رای : 14
  • اجاره‌نشینی چه حسی دارد؟


    یک‌بار بیرون انداخته شدن از خانه باعث می‌شود که یافتن آپارتمان بعدی دشوارتر شود. بی‌خانمانی به کودکان هم آسیب می‌رساند، چراکه همیشه در حال تغییر مدرسه و ازدست‌دادن دوستان، اسباب‌بازی‌ها و حیوانات خانگی خود هستند و با خستگی و افسردگی والدینشان روزگار
  • اجاره‌نشینی چه حسی دارد؟


    ظاهراً اجاره‌نشین‌ها اجاره‌نشینی می‌کنند چون پول ندارند خانه‌ بخرند. اما در واقعیت، محدودیت‌هایشان بیشتر از این حرف‌هاست. آن‌ها مجبورند مرتباً زندگی خودشان را با معیارهای دلبخواهانه‌ای تنظیم کنند که صاحب‌خانه‌ها وضع کرده‌اند: اگر بچۀ کوچک دارید، یا م
  • اجاره نشینی در کامرانیه چقدر هزینه دارد؟


    یک دستگاه آپارتمان ۲۱۰ متری واقع در کامرانیه شمالی نرسیده به کوچه سرو به مبلغ ۵۰۰ میلیون ودیعه و ماهانه ۱۵ میلیون تومان اجاره، معامله می‌شود.
  • اجاره نشینی در بهارستان چقدر هزینه دارد؟


    یک دستگاه آپارتمان ۱۰۰ متری واقع در بهارستان کوی سرچشمه با مبلغ ۵۰ میلیون تومان ودیعه و ماهانه یک میلیون تومان اجاره، معامله می‌شود.
  • اجاره نشینی در آجودانیه چقدر هزینه دارد؟


    یک دستگاه آپارتمان ۱۶۰ متری واقع در آجودانیه، خیابان جورمند با مبلغ ۱۹۰ میلیون تومان ودیعه و ماهانه ۳ میلیون تومان اجاره، معامله می‌شود.
  • اجاره نشینی در فرمانیه چقدر هزینه دارد؟


    یک دستگاه آپارتمان ۲۰۰ متری واقع در فرمانیه، خیابان فروردین با مبلغ ۴۰۰ میلیون تومان ودیعه و ماهانه ۱۲ میلیون تومان اجاره، معامله می‌شود. لیست آپارتمان‌های موجود جهت رهن و اجاره در فرمانیه در جدول زیر آمده است. توجه کنید که قیمت‌ها بر حسب مترمربع ب
  • اجاره نشینی در فرمانیه چقدر هزینه دارد؟


    یک دستگاه آپارتمان ۲۰۰ متری واقع در فرمانیه، خیابان فروردین با مبلغ ۴۰۰ میلیون تومان ودیعه و ماهانه ۱۲ میلیون تومان اجاره، معامله می‌شود.
  • اجاره نشینی در جردن چقدر هزینه دارد؟


    یک دستگاه آپارتمان ۱۲۴ متری واقع در جردن، بلوار ستاری با مبلغ ۲۰۰ میلیون تومان ودیعه و ماهانه ۳ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان اجاره، معامله می‌شود.
  • اجاره نشینی در منطقه علی آباد چقدر هزینه دارد؟


    یک دستگاه واحد مسکونی ۵۰ متری واقع در منطقه علی آباد، جنب مترو علی آباد با مبلغ یک میلیون و ۲۰۰ هزار تومان اجاره و ۲۰ میلیون تومان ودیعه معامله می‌شود.
  • اجاره نشینی در بلوار کشاوز چقدر هزینه دارد؟


    یک دستگاه آپارتمان ۹۹ متری واقع در فاطمی محله گل‌ها با مبلغ ماهانه ۳ میلیون تومان اجاره و ۱۵۵ میلیون تومان ودیعه معامله می‌شود.
  • اجاره نشینی در نازی آباد چقدر هزینه دارد؟


    یک دستگاه آپارتمان ۹۰ متری واقع در نازی‌آباد - میدان کلهر با مبلغ ۱۰۰ میلیون تومان ودیعه و ماهانه یک میلیون و ۸۰۰ هزار تومان اجاره، معامله می‌شود.
  • اجاره نشینی در منطقه ۳ تهران چقدر هزینه دارد؟


    یک دستگاه آپارتمان ۱۲۰ متری واقع در شریعتی بالاتراز میرداماد با مبلغ ۳۰ میلیون تومان ودیعه و ماهانه ۸ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان اجاره، معامله می‌شود.
  • اجاره نشینی در سعادت آباد چقدر هزینه دارد؟


    یک دستگاه آپارتمان ۱۰۰ متری واقع در سعادت آباد، صرافهای جنوبی با مبلغ ۵۰ میلیون تومان ودیعه و ماهانه ۹ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان اجاره، معامله می‌شود.
  • اجاره نشینی در منطقه ۶ تهران چقدر هزینه دارد؟ + جدول


    یک دستگاه واحد مسکونی ۸۵ متری واقع در منطقه یوسف آباد، خیابان ابن سینا با مبلغ ۳ میلیون و ۲۰۰ هزار تومان اجاره و ۱۰۰ میلیون تومان ودیعه معامله می‌شود.
  • اجاره نشینی در منطقه ۲ تهران چقدر هزینه دارد؟ + جدول


    یک دستگاه واحد مسکونی ۷۰ متری واقع در منطقه ستارخان، خیابان زنجان شمالی با مبلغ ۲ میلیون تومان اجاره و ۵۰ میلیون تومان ودیعه معامله می‌شود.

همراهان

گزارش ها

گزارش لحظه‌به‌لحظه؛ کشتی آزاد قهرمانی‌جهان| طلسم نحسِ فینال امروز برای ایران شکسته می‌شود؟

گزارش لحظه‌به‌لحظه؛ کشتی آزاد قهرمانی‌جهان| طلسم نحسِ فینال امروز برای ایران شکسته می‌شود؟

تحریم‌های جدید آمریکا بی اهمیت است/ خوشبینی به نماد‌های بانکی متاثر از حمایت دولت/ سهامداران مشتاق گزارش‌های ۶ ماهه بزرگان بازار سرمایه/ بزرگان به پا می‌خیزند

تحریم‌های جدید آمریکا بی اهمیت است/ خوشبینی به نماد‌های بانکی متاثر از حمایت دولت/ سهامداران مشتاق گزارش‌های ۶ ماهه بزرگان بازار سرمایه/ بزرگان به پا می‌خیزند

انجمن «گزارشگران صلح» اعلام موجودیت کرد

انجمن «گزارشگران صلح» اعلام موجودیت کرد

خیابانی گزارشگر شهرآورد ۹۰ شد

خیابانی گزارشگر شهرآورد ۹۰ شد

گزارش رسانه آلمانی درباره وحید هاشمیان و تیم ملی فوتبال ایران

گزارش رسانه آلمانی درباره وحید هاشمیان و تیم ملی فوتبال ایران

گزارش تصویری دیدار تیم‌های ملی ایران و کره‌جنوبی+ تصاویر

گزارش تصویری دیدار تیم‌های ملی ایران و کره‌جنوبی+ تصاویر

رئیس کمیته هسته‌ای مجلس: جدیدترین گزارش «روند اجرای برجام» در راه مجلس است

رئیس کمیته هسته‌ای مجلس: جدیدترین گزارش «روند اجرای برجام» در راه مجلس است

وزیر مسئولیت گزارش اثربخشی تحریم را واگذارد

وزیر مسئولیت گزارش اثربخشی تحریم را واگذارد