بازدید: 57

صورت سیاه انقلابیون جهان

رهبر انقلاب در سطور ابتدایی بیانیه گام دوم انقلاب که نوید‌دهنده ورود انقلاب اسلامی ایران به دومین مرحله خودسازی، جامعه‌پردازی و تمدن‌سازی است، آورده‌اند: «در میان ملت‌هایی که به‌پاخاسته و انقلاب کرده‌اند، کمتر دیده شده که توانسته باشند کار را به نهایت رسانده و به‌جز تغییر حکومت‌ها، آرمان‌های انقلابی را حفظ کرده باشند.» این سطور شاید در ابتدا تفاخری ساده به نظر برسد، اما نگاهی به انقلاب‌های جهان و بررسی سیر آن‌ها، نشان‌دهنده عظمت نقشی است که ملت ایران در ۴۰ سال گذشته بر نگاره تاریخ زده‌اند.
سرویس سیاسی جوان آنلاین: اگر انقلاب های بزرگ دنیا را که تأثیرگذاری بنیادی داشتند و موجب تحولات اساسی پس از خود شدند، به پنج انقلاب امریکا، فرانسه، روسیه، چین و ایران تقسیم کنیم، مطالعه ای ابتدایی در خصوص هر یک نشان می دهد که چهار انقلاب از پنج انقلاب فوق در همان دهه ها و بعضاً سال های ابتدایی انقلاب به شدت از آرمان ها و اهداف خود دور شدند و راهی جز راه بنیانگذاران خود در پیش گرفتند. در ادامه به اختصار و با استفاده از منابع مختلف به ویژه کتابچه ای که اداره پژوهش های معاونت خبر سازمان صداوسیما در سال ۱۳۹۴ آماده ساخته است، ضمن بررسی انقلاب های فرانسه، امریکا، روسیه و چین به بخشی از انحرافات این انقلاب ها از آرمان های خود پرداخته ایم.
 
صورت سیاه انقلابیون جهان
انقلاب روسیه

مارکسیست های روس در ۱۸۹۸ نخستین کنگره حزب سوسیال دموکرات روسیه را برگزار و در آن اهداف انقلابی خود را بیان کردند. اهداف کوتاه مدت آن ها که بنا بود بلافاصله پس از براندازی تزار ها عملی شود برپایی جمهوری دموکراتیک، تعیین هشت ساعت کار در روز برای کارگران و استرداد زمین ها به کارگران و اهداف بلند مدت شامل انهدام سرمایه داری و استقرار جامعه کمونیستی بود. بلشویک ها و منشویک ها، دو شاخه اصلی جنبش انقلابی روسیه بودند که در دومین کنگره حزب در ۱۹۰۳ به دنبال اختلاف نظر لنین و مارتوف به وجود آمدند. منشویک ها پس از انقلاب فوریه ۱۹۱۷، نخستین گام از انقلاب، توانستند بیشتر مناصب حکومتی روسیه را در اختیار بگیرند، اما بلشویک ها در جریان انقلاب اکتبر، دومین حرکت بزرگ انقلاب، قدرت را عملاً از دست منشویک ها در آوردند و از ترس از دست دادن قدرت آن ها را سرکوب کردند.

در ۱۹۲۲ استالین - که در ۱۹۳۱ به دبیر کلی حزب بلشویک انتخاب شده بود - یک سلسله محاکمه های نمایشی را علیه رهبران منشویک برپا و آن ها را از صحنه سیاسی شوروی حذف کرد. در پی این پاکسازی ها چنان وحشت بزرگی در شوروی ایجاد شد که الکسندر سولژنیستین در کتاب مجمع الجزایر گولاک در توصیف دهه ۱۹۳۰ می گوید: میلیون ها نفر به زندان افتادند، شکنجه شدند، اعدام شدند یا در اثر مرگ تدریجی در تبعیدگاه ها و اردوگاه های کار اجباری جان سپردند.

استالین که فردی مستبد بود، با خشونت و پاکسازی های حزبی تا نیمه اول ۱۹۲۳ قدرتش را در حزب تثبیت کرد و با به کارگیری نیرو های وفادار در مشاغل حساس نفوذش را در کشور افزایش داد. او حکومت به اصطلاح کارگری را که برای طبقات ضعیف تشکیل شده بود، به استبداد مطلق فردی بدل ساخت و بیش از سه دهه دیکتاتوری خود را به مردم روسیه تحمیل کرد. بی رحمی و خشونت در پروسه اجتماعی کردن کشاورزی، ایجاد اردوگاه های کار اجباری، محاکمات نمایشی بزرگ و کشتار بی حساب مخالفان و حتی حامیان خود در رسیدن به قدرت، تحمیل سیاست خشک بر مطبوعات، هنر و حتی علوم و سرکوب هر نظر انتقادی، از جمله اعمال استالین در ربع قرن دیکتاتوری او است. دولت شوروی و حزب کمونیست به بهانه حمایت از کارگران به مصادره اموال و زمین های بسیاری از مردم و سرمایه داران پرداخت، ولی طبقه کارگر هیچ گاه نتوانست نفعی از این زمین ها ببرد و عمده این ثروت و اموال در دستان اعضای حزب کمونیست چرخ خورد. اعضای رده بالای حزب با این توجیه که صاحب منصبان مهم باید ضروریات زندگی را در اختیار داشته باشند تا بتوانند با خیالی راحت به اداره امور بپردازند، امتیازات خاصی برای خود در نظر گرفتند و در همان حال که مردم کشور گرفتار فقر، کمبود و گرانی بودند، نظام محرمانه ای از توزیع امکانات و تسهیلات وسیع، کالا های کمیاب و خدمات ویژه برای بلند پایگان کشور پدید آمد که روز به روز توسعه پیدا کرد و وضع مردم شوروی را بدتر و بدتر ساخت، به گونه ای که اگر قبل از انقلاب طرف حساب دهقانان، فئودال ها و سرمایه داران بودند اکنون با دولت مقتدر و سفاکی مواجه شدند که جای هیچگونه مقابله و اعتراض را برای دریافت حق باقی نگذاشته بود.

در دوره حکومت استالین نه تن ها ادبیات که سایر شکل های فعالیت های هنری، فکری و حتی علمی نیز تابع شرایط ایدئولوژیکی بودند. شخص استالین به صورت یک داور نهایی در هر رشته ای درآمده بود و از اقتصاد کشاورزی گرفته تا جانورشناسی، زیست شناسی، کارشناسان ژنتیک، حقوقدانان، زبان شناسان و موسیقی دانان ناگزیر بودند از خط فکری حزب پیروی کنند. در بخش نظامی نیز بازگشتی به عصر تزاری صورت گرفت و درجات و عناوین نظامیان همراه با یونیفرم های پر زرق و برق و نشان ها و پیرایه های تشریفاتی از نو باب شد. بدین طریق انقلابی که قرار بود در خدمت محرومان و طبقه زجر کشیده کارگر باشد خود به دیکتاتوری زجر دهنده کارگران تبدیل شد.
 
صورت سیاه انقلابیون جهان
انقلاب چین

نخستین هسته های تشکل های کمونیستی چین در ابتدای دهه ۱۹۲۰ شکل گرفت. در سال ۱۹۲۷ «مائوتسه تونگ» سیاستمدار و نظریه پرداز مارکسیست- لنینیست، رهبری شورش توده های دهقان چینی را علیه حکومت «کومینگ تانگ» بر عهده گرفت. بعد از سال ها مبارزه، در نهایت اول اکتبر ۱۹۴۹، جمهوری خلق چین به ریاست «مائوتسه تونگ» اعلام موجودیت کرد. «تونگ» چند ماه مانده به پیروزی در جزوه ای با عنوان «در باب دیکتاتوری دموکراتیک خلق» به توصیف مدل حکومتی جمهوری خلق چین پرداخت. او حکومت را به عنوان دیکتاتوری دموکراتیک خلق تحت رهبری طبقه کارگر از طریق حزب کمونیست یا اتحاد با کارگران و دهقانان معرفی کرده بود.
به دنبال تشکیل جمهوری خلق چین، دولت امریکا صد ها نظامی به همراه حجم قابل توجهی سلاح و مهمات به چین فرستاد تا از ناسیونالیست ها حمایت کند، اما آن ها شکست های فاحشی را متحمل شدند. امریکا هم دولت جدید پکن را به رسمیت نشناخت و از برقراری روابط رسمی با آن امتناع ورزید. از این زمان، چین آماج تحریم های گسترده سیاسی و اقتصادی بلوک غرب قرار گرفت. از همین رو مائو و همکارانش در بدو پیروزی با مشکلات زیادی روبه رو شدند. آن ها برای حل مشکلات به دنبال اقدامات اولیه ای، چون اصلاحات ارضی، تقسیم زمین میان روستاییان، ایجاد تعاونی ها و کمون ‎های روستایی، در اختیار گرفتن صنایع و بازرگانی کشور و مبارزه با حیف و میل، فساد و بروکراسی بودند.

مائو یک حکومت استبدادی حزبی برقرار کرد که از یک ایدئولوژی خودساخته مارکسیستی- لنینیستی و نزدیک به نظریات استالین تبعیت می کرد. او یک ایدئولوژی خاص را با استفاده از متون سنتی چین و ایدئولوژی کمونیستی در تقلیل یافته ترین شکلش، تبیین و آن را در کتابی به نگارش در آورد که به دلیل جلد سرخ رنگش به «کتاب سرخ» معروف و در چین به مردم دستور داده شد آن را همچون یک کتاب مقدس ستایش کنند. برنامه ریزی برای انقلاب صنعتی، برنامه جهش بزرگ به پیش، تشکیل کمون های خلق و مهم تر از همه، بسیج بزرگ توده ای که در سال ۱۹۶۲ آغاز و سپس به انقلاب بزرگ فرهنگی در سال ۱۹۶۵ تبدیل شد، از مهم ترین تحولات دوران مائو بود که با فراز و فرود هایی منجر به تغییر ساختار اجتماعی، سیاسی و اقتصادی چین شد.

اما سال های بعد از ۱۹۷۲ چین شاهد موازنه نا آرام قدرت میان جناح های چپ و راست، میانه رو و افراطی حزب کمونیست چین و بازسازی آهسته نظام سیاسی حزب- دولت پیش از ۱۹۶۵ بود که تقریباً با انقلاب فرهنگی کاملاً از هم پاشیده بود. در این مرحله، با درک موضع، مائو خود را از کار های روزمره اداری کنار کشید و اجازه داد «چوئن لای» که نخست وزیر او بود، شروع به بازسازی کشور کند. هنگامی که، چون لائی در ۸ژانویه ۱۹۷۶ بر اثر سرطان در بیمارستانی در پکن جان سپرد، کشمکش بر سر جانشینی او شدت گرفت. در برابر تعجب همگانی «دنگ شیائوپینگ» جانشین طبیعی «چو» نادیده گرفته و «هوآ گوئوفنگ» که چندان شهرتی نداشت، کفیل نخست وزیری خوانده شد. چندی بعد با پشتیبانی و حمایت مردم «دنگ» قدرت را در دست گرفت. «دنگ» در دوران حکمرانی خود از بسیاری از سیاست های مائو بازگشت. او با وجود اینکه انقلاب فرهنگی مائو همه مظاهر تمدن و فرهنگ غربی را نفی و نابود کرد، برای بقای خود استراتژی جدیدی را پیش گرفت که منجر به نزدیکی چین به کشور های غربی به ویژه امریکا شد. همچنین در حوزه سیاسی نیز اصلاحاتی را انجام داد که در تضاد با سیاست های مائو و اهداف انقلاب چین بود. «دنگ» در اصلاحات سیاسی خود نقش ایدئولوژی را کاهش داد و محتوای مائوئیستی ایدئولوژی حاکم همچون انقلاب بی وقفه و مبارزه طبقاتی را کنار گذاشت و در مقایسه با دوران مائو شیوه برون گرایی را در پیش گرفت.
 
صورت سیاه انقلابیون جهان
انقلاب فرانسه

انقلاب فرانسه را می توان یکی از انقلاب های مادر در جهان دانست؛ بسیاری از تاریخ دانان ضعف درونی سلطنت لویی شانزدهم را اصلی ترین دلیل انقلاب فرانسه بیان دانسته اند، به گونه ای که این حکومت در نهایت داوطلبانه تسلیم قدرت اجتماعی شد. از اصلی ترین خواسته ‎های مردم در انقلاب فرانسه می توان به آزادی، محدود شدن قدرت سلطنت و نفوذ زرسالاران صاحب سرمایه و لغو مالیات های فئودالی نام برد. در این انقلاب توده ها تحت هدایت افرادی، چون میرابو، مارا، دانتون، روبسپیر و تأثیر پذیری از ایده های فیلسوفان عصر روشنگری به ویژه افرادی مثل ولتر و روسو، علیه سلطنت مطلقه لویی طغیان و در ۱۴ ژوئیه ۱۷۸۹، زندان باستیل را که نماد استبداد خاندان «بوربون» بود، ویران کردند که بسیاری این واقعه را نقطه آغاز انقلاب فرانسه می دانند.

انقلاب فرانسه در دوران کوتاهی که طعم پیروزی را مزه مزه کرد، تلاطمات بسیاری را چشید. این انقلاب پیش از آنکه به امپراتوری ناپلئون بدل شود بین چهار گروه دست به دست شد. نخست اعتدالیون که هدف آنان استقرار حکومت مشروطه سلطنتی و تدوین قانون اساسی بود کار را به دست گرفتند. سپس در سال های (۱۷۹۲- ۱۷۹۰) به دست ژیروندن ها، جمهوریخواهان میانه رو افتاد. ژیروندن ها چندان به نفع توده کاری نکردند و بیشتر به دنبال تصویب امتیازاتی برای سرمایه داران و بسط سکولاریسم بودند. از همین رو اعتراضات بالا گرفت و کار به مدت دو سال (۱۷۹۴- ۱۷۹۲) به دست ژاکوبن ها، جمهوریخواهان تندرو که تحت تأثیر نظرات ژان ژاک روسو بودند، افتاد. ژاکوبن ها به رهبری روبسپیر از جناح تندرو بودند و اگرچه رژیم را جمهوری اعلام کردند، اما در عمل ترور و وحشت را حاکم کردند، به گونه ای که از این دوران به دوران ترور و وحشت انقلاب یاد می کنند. یکی از افتخارات مجلس در این دوران، اختراع دستگاهی بود که به نام سازنده اش گیوتین نام گرفت و به «ماشین مرگ انقلاب» لقب یافت. در این دوران بسیاری از فرانسوی ها به عنوان دشمن مردم و مخالفان جمهوری و آزادی دستگیر، محاکمه و فوراً به دست گیوتین سپرده شدند. در ۱۷۹۴ کودتایی علیه ژاکوبن ها شکل گرفت و رهبر آنان، روبسپیر اعدام شد و قانون اساسی ۱۷۹۵ رهبری فرانسه را به یک هیئت مدیره پنج نفره به نام دیرکتوار سپرد. از این سال که هیئت دیرکتوار رهبری فرانسه را به عهده می گیرد ارتش فرانسه به فرماندهی ناپلئون بناپارت به پیروزی های پی درپی دست می یابد. ناپلئون که از نوعی قدرت کاریزماتیک برخوردار شده بود در جریان کودتای ۹نوامبر ۱۷۹۹ هیئت دیرکتوار را کنار زد و خود را به عنوان کنسول اول فرانسه معرفی کرد که نهایتاً منجر به امپراتور شدن او در می ۱۸۰۴ گردید.
ناپلئون با تشکیل پادشاهی مطلق، به مدت ۱۰ سال بر فرانسه حکمرانی و به بسیاری از پایتخت های اروپا از جمله ایتالیا، سوئیس و اسپانیا لشکرکشی کرد. سرانجام اروپاییان ناخشنود از مداخلات نظامی فرانسه با یکدیگر متحد شده و ضمن شکست ناپلئون بار دیگر خاندان «بوربون» را که با انقلاب مردم فرانسه قدرت را از دست داده بود، به قدرت بازگرداندند. بدین طریق مردم فرانسه، انقلابی را که به زحمت و به بهای خون های بسیاری به دست آورده بودند، نتوانستند حفظ کنند و بار دیگر دیکتاتوری و سلطنت به مدت تقریباً ۵۰ سال به کشور آن ها حاکم شد.
 
صورت سیاه انقلابیون جهان
انقلاب امریکا

شدت عمل پادشاهی انگلستان بر مستعمره نشینان امریکا در دهه ۱۷۷۰ آن ها را به فکر استقلال واداشت. جرقه های نخستین چنین تصمیمی را می توان در کشمکش امریکایی ها با پارلمان بریتانیا بر سر قانون تمبر (که طبق آن همه محصولات کاغذی وارداتی به مهاجرنشین ها مشمول عوارض می شد) دانست. تحرکات استقلال طلبانه وقتی اوج گرفت که گروهی از مردان بوستونی در اعتراض به مالیات بر چای، بار کشتی چای بریتانیایی را در بندرگاه به دریا ریختند. بریتانیا برای مقابله با این تحرکات در ۱۷۷۴ مقررات سختی را تصویب کرد، اما این قوانین نه تن ها مانعی برای امریکایی ها نشد، بلکه تقابل آن ها با استعمارگران را شدت بخشید و موجب شد نمایندگان مهاجرنشین ها در ۱۷۷۴ در نخستین کنگره قاره ای گرد هم آیند و پیش نویس اعلامیه استقلال را تهیه کنند. نبرد امریکایی های استقلال طلب با انگلیس ادامه داشت تا اینکه سرانجام در ۱۷۸۲ خود را از سلطه استعمار انگلیس و فرانسه رها ساختند. آرزو ها و ایده های گروه های نخست امریکای استقلال یافته، مساوات، فردگرایی، مردمی بودن و آزادی در چارچوب ارزش های مسیحیت بود. آن ها تلاش کردند آرزو های خود را در اعلامیه استقلال منظور بدارند: «هدف اصلی حکومت حفاظت از حق زندگی، آزادی و طلب خوشبختی است. همه انسان ‎ها دارای حقوقی غیرقابل واگذاری هستند که هیچ حکومتی نمی تواند آن ها را سلب کند. قدرت حکومت از رضایت حکومت شوندگان سرچشمه می گیرد.»، اما متأسفانه این شعار های زیبا کمتر رنگ عمل به خود دید و امریکایی ها تا به همین امروز در تضاد با آن عمل کردند.

در همان سال های ابتدایی استقلال، کالهون، معاون جفرسون (نویسنده اعلامیه استقلال)، در جلسه ای بر تداوم برده داری به عنوان بهترین ضمانت تداوم حیات سفیدپوستان تأکید کرد و حتی یکی از حضار با وقاحت گفت: «تردید دارم مردی با کله ای مانند نارگیل یا پوست شکلاتی رنگ به حدی از بلوغ رسیده باشد که به او اجازه داده شود خود را شهروند امریکا بداند.» تحت تأثیر این گرایشات نژادپرستانه مؤسسان امریکا که بنا بود برای همه انسان ها حق برابر قائل شوند در امر توازن قدرت های داخلی اجتماعی، شهروندان سیاهپوست و سرخپوست را در نظر نگرفتند. علاوه بر سیاهپوستان و سرخ پوستان، زنان نیز از دیگر گروه های محروم و درجه دو امریکا بودند که تا ۱۹۲۰ نه تن ها حق شرکت در انتخابات را نداشتند، بلکه حق هیچ گونه مالکیتی هم برای آن ها در نظر گرفته نشده بود. از دیگر موارد انحراف انقلاب امریکا از ریل اصلی خود می توان به ترجیح نظام سرمایه داری و نژادپرستی بر نظام دموکراتیک اشاره کرد. بعد از انقلاب امریکا در جدال بین رؤیارویی دموکراتیک و میل ایجاد یک سرمایه داری مقتدر، ایجاد سرمایه داری مقتدر و نژادپرستانه ترجیح داده شد. جورج واشنگتن، اولین رئیس جمهور ایالات متحده، با اعتقاد به اینکه مردم هنوز به قدرت سیاسی خود واقف نیستند، آن ها را نادیده انگاشت و یک سرمایه داری با انواع و اقسام رشته های ناگسستنی دولت و پول را بر ایجاد یک نظام دموکراتیک ترجیح داد. همچنین واشنگتن عقیده داشت، امریکا نباید خود را با توسعه گرایی و دخالت در محور دیگران گرفتار کند، اما در ریاست جمهوری جفرسون، لوییزیانا از ناپلئون خریداری شد و بعد طرح تصرف کانادا ریخته شد؛ امریکایی ها به این هم قانع نشدند و چشم بر آن داشتند که فلوریدا را نیز فتح کنند. این زیاده خواهی هنوز که هنوز است برخلاف پدران استقلال، در سیاستمداران حریص امریکا تداوم دارد.

صورت سیاه انقلابیون جهان
:
امتیاز : 4.3 تعداد رای : 14

پربازدیدترین اخبار

همراهان

گزارش ها

گزارشگر و مستندساز آمریکایی به شبکه ۴ می‌آید

گزارشگر و مستندساز آمریکایی به شبکه ۴ می‌آید

تعیین نحوه رسیدگی به گزارش‌های مجلس در قوه قضائیه

تعیین نحوه رسیدگی به گزارش‌های مجلس در قوه قضائیه

مس سونگون ۰ - ناگویا اوشنز ژاپن ۰/ گزارش لحظه به لحظه

مس سونگون ۰ - ناگویا اوشنز ژاپن ۰/ گزارش لحظه به لحظه

گزارش تمرین پرسپولیس در خیریه عمل/ برنامه ویژه سیدی برای گلرها

گزارش تمرین پرسپولیس در خیریه عمل/ برنامه ویژه سیدی برای گلرها

گزارش کمیسیون عمران در مورد نحوه تامین و توزیع قیر رایگان

گزارش کمیسیون عمران در مورد نحوه تامین و توزیع قیر رایگان

گزارش کمیسیون عمران در خصوص نحوه تأمین و توزیع قیر رایگان

گزارش کمیسیون عمران در خصوص نحوه تأمین و توزیع قیر رایگان

تیم ملی والیبال بانوان ایران ۰ - کره جنوبی ۲ / گزارش لحظه به لحظه

تیم ملی والیبال بانوان ایران ۰ - کره جنوبی ۲ / گزارش لحظه به لحظه

گزارش توئیتری وزیر خارجه از کویت / ظریف: دیپلماسی فعال ما ادامه دارد

گزارش توئیتری وزیر خارجه از کویت / ظریف: دیپلماسی فعال ما ادامه دارد