بازدید: 4

دچار فقر تولید درباره شهدای هنرمند هستیم

وقوع انقلاب باعث شد هنر به‌جایگاه اصلی و واقعی خودش که همان لایه‌های متنوع جامعه است بازگردد. هنر نقشی یاری‌رسان را پیدا کرد به‌خصوص در حوزه ادبیات و شعر. وقتی به تظاهرات و شروع قیام مردم ایران در سال 42 نگاه می‌کنیم همراهی شعرا با انقلاب مردم خیلی واضح و برجسته است.
سرویس فرهنگ و هنر جوان آنلاین: جشن هنر انقلاب اسلامی که همزمان با سالگرد شهادت سیدمرتضی آوینی برگزار شد، روز گذشته به کار خود پایان داد. «جوان» درباره جایگاه هنر انقلاب اسلامی با سه تن از بانوان فعال در این عرصه به گفت وگو نشسته است. سیده معصومه حسینی، نگارگر، نقاش و مدرس و عضو شورای عالی تجسمی بسیج هنرمندان، مریم شعبانی، نویسنده و کارگردان تئاتر بانوان و عکاس، همچنین عالیه مهرابی، شاعر و ترانه سرا و عضو شورای عالی سیاست گذاری شعر بسیج کشور به همراه بتول کریمی فعال عرصه هنر مهمان این نشست بودند.
 
هنر انقلابی چه هنری است و حدود و ثغور آن تا کجا گسترش دارد؟ آیا اساساً هنر را می توان به انقلابی و غیرانقلابی تفکیک کرد؟
کریمی: هنر در اسلام جایگاه بالایی دارد و اگر در خدمت حق و کمال والای انسانی باشد خدمات بسیاری به ارزش های اسلامی داشته باشد. حضور هنرمندان انقلابی که ارزشمدار و معرفت گرا هستند در جامعه باعث تعالی فرهنگ آن جامعه می شود. جهت ارتقای معنویت و ارائه هنری پاک و پیشرو نیازمند حضور هنرمندان متعهد و متخصص هستیم که با خلق آثار فاخر و متعالی در عرصه فرهنگ و هنر تأثیرگذار باشند و در بهبود وضعیت فرهنگی جامعه تلاش کنند. سازمان بسیج هنرمندان کشور با سیاستگذاری جامع در آموزش و تربیت هنرمندان متعهد سعی در تولید آثار ارزشی و انقلابی داشته و امسال نیز رویکرد برنامه های این سازمان پیوند هنر با مساجد (مسجدمحوری) و آموزش و تربیت کادر جوان است و به طور قطع هنرمندان ارزشی در تحقق گام دوم انقلاب نقش آفرین خواهند بود.

شعبانی: همواره تبیین و توضیح هنر انقلابی به خصوص برای جوانان نسل جدید یکی از دغدغه هایم بوده و اینکه چگونه می توان تعریفی جامع و مانع از هنر انقلابی ارائه کرد که ذهن مخاطب جوان و امروزی جامعه ما منظرگاه و افق روشنی از این موضوع در ذهنش پدیدار گردد. برای رسیدن به مبنا و تعریف هنر انقلابی تحقیق و پژوهشی را در حوزه هنر های نمایشی ادیان و ملل گذشته انجام دادیم. وقتی ما هنر های نمایشی کشور های باستانی از جمله یونان، مصر و دیگر نمونه ها را بررسی می کنیم مشاهده می شود آنچه از هنر و مشخصاً هنر نمایشی در این کشور ها محل توجه بوده صرفاً در سطح ترسیم لحظات غلبه انسان بر حیوانات و طبیعت خلاصه می شود که نمونه بارز آن همین غارنگاره هایی است که از انسان غارنشین در بازه زمانی ماقبل تاریخ و اعصار بعدی و نزدیک به آن دوره در دسترس ما هستند. خودِ انسان به ما هو انسان و اینکه یک انسان چه جایگاه متعالی دارد هرگز مد نظر نبوده است. در نمایش های باستانی و قدیمی نیز تقریباً روال بر همین محور بوده تا جایی که ما می بینیم خدایان دروغین در مرکزیت توجه قرار داشته اند. اگر از نظر زمانی قدری جلوتر برویم خواهیم دید که در نهایت هنر و هنرمند فقط در اختیار فرمانروایان و پادشاهان و متبرج کردن خواسته و تمایلات آن ها قرار می گیرد. باز هم در این دوره های تاریخی ما جایگاهی برای انسان و بالاخص جمعیت زنان حاضر در آن جوامع نمی بینیم. این مسیر تا قبل از دوران امپراتوری بیزانس ادامه داشته و صرفاً در این دوره است که به جهت ارائه تصویری تقابل خیر و شر، تحت تعالیم مسیحیت به شخصیت حضرت عیسی مسیح (ع) به عنوان یک قهرمان رهایی بخش و نجات دهنده پرداخته می شود. وقتی در لابه لای قرون گذشته ایران کنکاش می کنیم متوجه می شویم که برای اولین بار در تمدن ایرانی در اشکال متنوعی مانند رقص های آیینی، پرستش الهه ها و... زنان و هنرشان در مرکز توجه قرار گرفته است. اما اولین باری که به رودر رویی خیر و شر پرداخته و توجه می شود در تئاتر های نمایشی سوگ سیاوش است که سیاوش به عنوان یک جایگاه خاص انسانی مطرح می شود، اما باز هم جایی برای هنرآفرینی زنان در این نمایش دیده نمی شود. آن جایی که برای اولین بار ما جایگاه والایی در هنر های نمایشی کل تاریخ بشر در مورد زنان می بینیم حادثه عظیم کربلا است. داستان کربلا به عنوان یک نمایش و داستان تراژدی یک قهرمان بزرگ را مطرح می کند و در موردش صحبت می کند که چگونه از نزدیکان، خانواده و یارانش عبور می کند و با فداکاری عجیبی که از خود نشان می دهد نجات بخشی، رهایی و رستگاری عظیمی را برای کل بشریت به ارمغان می آورد. به کلامی بهتر باید گفت: ما برای اولین بار نقش آفرینی و معرفی یک قهرمان بزرگ نمایشی را در تاریخ اسلام مشاهده می کنیم. روایتگر اصلی این قهرمانی ها و نمایش ها حضرت زینب (س) است.

در شاهنامه چطور؟ فردوسی با تصویرسازی در قالب اشعار حماسی به قهرمان پروری و قهرمان سازی در بین زنان و مردان ایرانی نمی پردازد؟
شعبانی: در شاهنامه این مسئله خیلی جزئی است و در حد چند تا دیالوگ است و حتی به اندازه یک صحنه هم نیست چه برسد به حد و اندازه یک نمایش! حتی گاهی اوقات زنان دارای نقش در شاهنامه به جای ایجاد زمینه صلح و آرامش در کسوت یک جنگ آفرین ظاهر می شوند و اگر در جایی نقش مثبتی ایفا می کنند یا بسیار اندک و ناچیز است یا اینکه افسانه سرایی است.

منظورتان این است که به جای نقش آفرینی، بیشتر شبیه قرار گرفتن در یک طراحی است؟
شعبانی: بیشتر برای پیشبرد آن داستان نمایشی مورد استفاده قرار می گیرد.

معتقدید که نقش و جایگاه مستقلی ندارد؟
شعبانی: بله. همین طور است. واقعیت این است که هنر انقلابی از حادثه کربلا نشئت گرفته و شروع می شود. از وقتی حضرت زینب روایتگر نمایش بامحتوای کربلا و قهرمانی امام حسین قرار می گیرد به نظر من هنر انقلابی از اینجا شروع می شود. اینجاست که نقش زن را تغییر می دهد و حضرت زینب نماد آن است و نشان می دهد که هنر زن صرفاً در خانه نشینی خلاصه نمی شود. ضمن اینکه ایشان نه تنها خانواده گریز نیستند بلکه شخصیتی خانواده گرا هستند و نبض کل جامعه در دست ایشان قرار دارد. حالا شکل این داستان در دستجات عزاداری ما نمود پیدا می کند که اتفاقاً با یک حرکت و اراده مردمی اتفاق افتاد. وقتی مردم اقدام به ایجاد دستجات و راه اندازی هنر نمایشی تحت عنوان تعزیه با محوریت نقش زن در جامعه کردند.

نقش آفرینی زن هنرمند انقلابی با چکش کاری در اجرا های نمایشی مذهبی تحت عنوان تعزیه به پختگی می رسد که همین پختگی باعث می شود در بطن جامعه و زمان صیرورت داشته باشد. ضمن اینکه نقش آفرینی زن هنرمند انقلابی حسب احساس وظیفه و توانایی اش می تواند تعریف شود؟
شعبانی: بله. دقیقاً. کما اینکه در بطن وقوع انقلاب این اتفاق افتاد و مادران و زنانی شکل گرفته و ساخته شدند که ماحصل و ثمره همین نمایش ها بود. البته نقش اول این نمایش ها حضرت زینب (س) بود و به نظر من اگر این نمایش ها نبود امروز شهدا و مادران شهدا نبودند و طبیعتاً از انقلاب هم خبری نبود. مادران کشور ایران تحت تأثیر نمایش های حسینی توانستند با فرزندپروری آن ها این اندازه رهایی بخش و رستگاری آفرین باشند. امروزه هم امکان ایجاد و اجرای نمایش هایی با محوریت نقش زنان در اجتماع وجود دارد تا بتوان به وسیله آن تعالی جامعه را طرح ریزی کرد. این مهم مانع غلبه نگاه خام دستانه شرق به زن که آن را عنصری کم اثر و حاضر در پستوی خانه می داند و مقابله با نگاه ابزاری و جنسی غرب نسبت به زنان خواهد شد و می تواند منجر به خط سوم یا نگاه سومی به زنان بشود که همان نگاه نجات بخش و انقلابی است که ریشه در داستان کربلا دارد و می تواند به صورت توأمان در خدمت خانواده باشد و هم وظایف نقش آفرینی هنرمندانه و انقلابی در جامعه را با الگوپذیری از مشی و مرام حضرت زینب (س) ایفا کند.

مهرابی: به نظر من ابتدا باید چیستی و تفکر انقلاب را بشناسیم. هنر انقلاب میوه درختی است با عنوان درخت انقلاب و لازم است که عطر، طعم و خواص این میوه را مورد بررسی و کنکاش قرار بدهیم و ببینیم که آبشخور ریشه درخت انقلاب کجاست؟ تا زمانی که چیستی انقلاب معلوم نشود نمی توانیم تعریفی برای هنر انقلاب داشته باشیم. انقلاب چیست و چه تمایزی بین فصل گذشته اش با فصل روبه رو و آینده اش دارد؟ این تمایز در حقیقت تمایزی است بین هنر انقلاب و هنری که در جبهه مقابل آن قرار می گیرد. خود انقلاب تغییر و تحول در جهان بینی و ایدئولوژی افراد ایجاد کرده و هنر هم به نظر من یعنی جهان بینی و ایدئولوژی. اتفاقی که در انقلاب افتاد این بود که تمام لایه های اقتصاد، سیاست، فرهنگ و هنر به تبع همه آن ها تحت تأثیر قرار گرفت و چیزی به اسم هنر انقلاب شکل گرفت. برای تبیین هنر انقلاب لازم است ابتدا داشته های انقلاب را ببینیم و اهداف، آرمان ها و ارزش هایش را بشناسیم و اگر تجلی و تبلور آن آرمان ها در هنر دیده شد، می شود هنر انقلاب. چیزی که قبل از انقلاب بر هنر استیلا و برتری پیدا کرده بود روحیه سکولار و روحیه مدرنیته بود حتی تا حدودی از این مباحث هم فاصله داشت و بیشتر به یک هنر طاقچه ای یا ویترینی شبیه بود چرا که مختص یک طیف و طبقه خاص بود. در واقع انقلاب آمد و هنر را با مردم آشتی داد. اصلاً بین هنر و انقلاب یک ارتباط دو سویه وجود دارد.

البته برخی سرگرمی ها که جنبه های هنری هم ممکن بود در آن باشد برای عامه مردم در نازل ترین درجه حفظ شده بود تا نقش غفلت آفرینی داشته باشد و در مقابل هنر هایی هم بودند که به دلیل علاقه طبقات مرفه و اصطلاحاً بورژوای آن روزگار با اضافه کردن وجوه گران قیمت و لاکچری به آن ها عملاً اجازه نشو و نما و اثرگذاری هنر در سطوح و طبقات پایین تر جامعه را نمی دادند.
مهرابی: درست است؛ سعی داشتند بگویند هنر برای طبقات بالا و خاص جامعه است، اما وقوع انقلاب باعث شد هنر به جایگاه اصلی و واقعی خودش که همان لایه های متنوع جامعه است بازگردد. هنر نقشی یاری رسان را پیدا کرد به خصوص در حوزه ادبیات و شعر. وقتی به تظاهرات و شروع قیام مردم ایران در سال ۴۲ نگاه می کنیم همراهی شعر و شعرا با انقلاب مردم خیلی واضح و برجسته است. اشعار اشخاصی مانند مرحوم حمید سبزواری، بهجتی شفق، سپیده کاشانی، مرحوم طاهره صفارزاده و... به یاری و پیشبرد انقلاب و مردم آمدند و انصافاً اثرگذاری های قابل توجهی هم داشتند. شعر و هنر در بحث ارزش ها که مفاهیمی مانند استقلال، آزادی، عدالت و... بودند اثرگذاری زیادی داشتند چراکه این ها جزو اهداف و آرمان های انقلاب به حساب می آیند. البته اینجا لازم است به یک وجه تمایزی که وجود دارد اشاره داشته باشیم چه اینکه مفاهیمی از این دست سال ها قبل از آغاز حرکت انقلابی مردم ایران و در جریان انقلاب مشروطه هم توسط انقلابیون آن روزگار اعلام شد. در واقع سؤال این است که بین انقلاب مشروطه و انقلاب اسلامی مردم ایران چه تفاوتی وجود داشت که در یک برهه هنر به خدمت انقلاب درمی آید و در تقویت بن مایه های مردمی آن اثرگذار است، اما در انقلاب دوران مشروطه چنین چیزی وجود ندارد؟ به نظر من این وجه تمایز در پسوند های این دو انقلاب است چه اینکه یکی از آن ها انقلاب مشروطه است و دیگری انقلابی که منجر به استقرار جمهوری اسلامی می شود که مشخصه اصلی هنر انقلاب اسلامی است. به همین علت من فکر می کنم وجه اصلی هنر انقلاب همان وجه اسلامی بودنش است و حقیقتی که هنرمند انقلابی باید به آن وصل شود تا بتواند هنر انقلابی را ایجاد بکند. در واقع این «حقیقت» است که شاکله یک هنر انقلابی را شکل می دهد که مشتمل بر وجهه توحیدی و اسلامی است. چیزی که قبل از انقلاب اسلامی یا اصلاً وجود نداشت یا اینکه بسیار کمرنگ و کم رمق شده بود برای همین پس از انقلاب می بینیم که جریان هنری یک جریان امیدوارانه است، چرا؟ چون ما قائل به انتظار، عدل و موعود هستیم و معتقدیم که این انقلاب زمینه ساز ظهور منجی است. یکی از مؤلفه های اسلامی ما ویژگی انتظار است که به صورت بسیار پررنگی به ابعاد آن پرداخته شده است. نکته جالب اینکه همین انتظار در درون بیانیه گام دوم رهبر انقلاب مورد مطالبه قرار گرفته است. در حالی که هنر انقلاب یک هنر امیدوار به آینده و آوانگارد است، خاموش و منفعل نیست و در جایی که خطایی رخ داده است ضمن اعتراف به خطای رخ داده سعی در اصلاح مسیرش می کند آن هم نه با سکوت بلکه با فریاد مطالبه گرانه؛ و این همان هنر انقلابی مبارز و درهم کوبنده دشمنان است.
حسینی: در جریان هر انقلابی که انجام می شود معمولاً دو تحول عمده در هنر ایجاد می شود. اول تأثیری که آن انقلاب بر هنرمندان می گذارد و، چون هنر در بطن جامعه و مردم شکل می گیرد هر رویدادی که در آن کشور پیش بیاید در تولید آثار هنری نقش بسزایی دارد. به طور مثال در دوران ایران باستان نقش زن به شکلی که در غرب مطرح بوده و عمدتاً قربانی نگاه جنسیتی حکومت ها شده در ایران باستان وجود نداشته، اما به طور معمول یک نگاه کرامت گونه و احترام آمیز وجود داشته است. همان طور که در سنگ نگاره های دوران هخامنشیان دیده می شود زن مورد احترام بوده است، اما در حاشیه قرار داشته است. قبل از انقلاب در جامعه و توسط سیاستمداران هنگامی که می خواهند زن را از حاشیه خارج کنند متأسفانه این ورود به سطح جامعه را در یک بستر ناامنی که در مورد زن شکل گرفته طراحی و اجرا می کنند. در جریان شکل گیری و دوران پس از پیروزی انقلاب، تأثیری که انقلاب بر هنر و هنرمند ایرانی می گذارد این است که اولاً چند شاخصه مهم را تزریق می کند. بحثی که دوستان گفتند هنر انقلابی و هنرمند انقلابی باید مردمی باشند و چگونگی تفکیک هنر انقلابی از هنر غیرانقلابی باید عرض کنم که یک هنرمند غیرانقلابی کاملاً بر عکس هنرمند انقلابی، خودش و هنرش را در خدمت طبقات صاحب زر و زور قرار می دهد و به طور کامل در خدمت اشرافیت و بزک کردن خلق و خوی مورد پسند و مطلوب آن ها قرار گرفته است. این نوع از نگاه که بیشتر خاص تفکرات مکاتب اومانیستی است عموماً از قرن ۱۵ میلادی به این طرف شکل گرفت. برخی از هنر ها و به خصوص هنر تجسمی که از غرب به کشور ما وارد شد همراه با خود پیوست فرهنگی اش را هم وارد جامعه ما کرد و متأسفانه هنرمند ایرانی بعضاً شاید بتوان گفت که در آن فرهنگ غرق شد. تحول دوم و دیگری که می تواند ایجاد شود تأثیری است که هنرمندان می توانند بر انقلاب داشته باشند. فعالیت هدفمند و اثرگذار هنرمندان در حوزه هایی مانند تجسمی، موسیقی و شعر در جریان شکل گیری انقلاب قابل چشم پوشی نیست چراکه نقش روشنگری و بازشناسی افراد و جریان های مختلف در راستای اهداف انقلاب را با تولید کار های متنوع و خوب انجام می دادند. مردمی که واقعاً در شروع انقلاب شهدای زیادی را تقدیم کرده بودند با تلاش هنرمندان و آثاری که این هنرمندان تولید کرده بودند زمینه های فکری و روانی ورود به عرصه و موقعیت تازه ای مثل دفاع مقدس و ادامه و تقویت روحیه ایثارگری را در بین آحاد افراد جامعه زنده، پویا و بالنده نگه داشتند. هنرمند اگر آثاری را تولید می کند در راستای آن چیزی است که در بطن جامعه جریان دارد و اتفاق می افتد. مثلاً هنرمندان ما در بدو انقلاب آثاری را تولید می کردند که در راستای وضعیت انقلاب و جنگ دریافت کرده بودند. متأسفانه این روند با پایان یافتن دفاع مقدس و برخی اتفاقات و اقدامات جریانات خاص سیاسی در کشور زمینه افتراق و شکاف های عظیمی بین مردم و هنرمندان با دولتمردان و مسئولان ایجاد کرد. این دوره فترت و گوشه گزینی هنرمندان باعث کاهش بسیار زیاد آثار هنری تأثیرگذار در کشورمان شد. این دوران رکود با وقوع فتنه ۸۸ شکسته شد و انگار که هنرمند انقلابی بار دیگر برای کمک به پیشبرد اهداف و آرمان های انقلاب انگیزه تازه ای پیدا کرد و به یکباره به عنصر وسط میدان تبدیل شد که به جرأت می توان گفت: این اتفاق نقطه عطفی در حوزه هنر های تجسمی بعد از انقلاب است. این هنرمندان با تکیه بر مضامین دینی و درست سیاسی توانستند آثار بسیار خوبی را خلق کنند و به نظر من از آن روز به بعد رشد و تعالی هنر و هنرمند انقلابی در جامعه توانست خودش را نشان بدهد و مجدداً به جایگاه گذشته خود بازگردد.

حالا با این تفاسیر چگونه می توان روند تأثیرگذاری هنر انقلابی صادر شده از یک هنرمند انقلابی را در سطح زنان جامعه استمرار بخشید و چگونه می شود روند تولید آثار هنری جهت پیشبرد انقلاب و تربیت نیرو در مسیر اهداف و آرمان های آن را ادامه دار کرد؟
شعبانی: همان طور که قبلاً هم گفتم نشان دادن جایگاه یک زن تأثیرگذار در جامعه آن هم در قالب نمایشنامه های خوب و حرفه ای که تمام اجزا و مؤلفه های یک داستان دراماتیک و جذاب را داشته باشد یکی از راهکار هایی است که می تواند زنان جامعه مان را در ادامه و دفاع از آرمان های انقلاب ثابت قدم تر کند و آن ها را به مادرانی قوی برای تربیت نسل آینده و انقلابی تر کشورمان مبدل نماید. نباید این گونه باشد که افرادی را در مقام نقش های اصلی و برجسته قرار بدهیم که انتفاع شخصی و جریانی برایشان اولویت بیشتری نسبت به اهداف کلان کشور و انقلاب داشته باشد. حضرت امام خمینی (ره) فرموده اند: «هنر عبارت است از دمیدن روح تعهد در انسان ها»؛ اینجا دیگر هنرمند است که باید بین تعهد و تعالی بخشی به شخصیت یک زن و یا اصالت دادن به مادیات یکی را انتخاب کند. هنرمند است که باید در انتخاب نقش و سوژه نمایشی، وظیفه اش را به خوبی انجام دهد. ما در بین زنان امروزی و گذشتگان، کسانی را داریم که می توان آن ها را به عنوان الگو به نسل جوان معرفی کرد.

این کوتاهی را عمدی می دانید یا سهوی؟
شعبانی: شاید این اتفاق به دلیل عدم مطالعه هنرمند و یا کاهلی در پیدا کردن چنین نمونه هایی است که در اطراف ما حضور دارند، اما برای شناسایی و دراماتیزه کردن آن ها تلاش چندانی صورت نمی گیرد.

تقصیر این مسئله را متوجه هنرمندان می دانید یا مسئولان؟
شعبانی: به نظر من در این اتفاق تقصیر هنرمندان بیشتر از مسئولان است. این هنرمند است که باید به کتب و منابع تاریخی مراجعه کند و سوژه هایش را استخراج کند. ما در حوزه نمایش گاهی به زنانی در جامعه مان برمی خوریم که بدون اغراق می توانند قهرمان یک قرن باشند. بسیاری از این زنان هرگز مورد توجه نبوده اند و گاهی حتی اسم آن ها هم برده نمی شود.
 
مهرابی: پس وظیفه بسترسازی و ایجاد زمینه که وظیفه اصلی دولت و مسئولان دولتی است چه می شود؟ آیا آن ها نباید فضا را آماده کنند؟
شعبانی: بله، حرف شما درست است، اما در ابتدا این هنرمند است که باید به دنبال کشف و شناساندن قهرمانان کشورش برود و بعد از این کار است که مسئولان باید به وظیفه قانونی خودشان به منظور حمایت از هنرمندان عمل کنند. در واقع هنرمند باید اهل تحقیق و پژوهش باشد. به خاطر اهل پژوهش نبودن برخی هنرمندان است که ده ها سال است آثار و نمایشنامه های قرون گذشته که عمدتاً توسط غربی ها نوشته شده توسط هنرمندان ما در قالب نمایش های مختلف بازآفرینی می شوند. مخالفتی با نمایش و اجرای چنین آثاری نیست، اما نباید باعث شود که سالیان سال هنرمندان ما آثاری را روی صحنه ببرند که متعلق به ده ها و یا گاهی صد ها سال پیش است. این آثار و متون باید نقش کمک کننده به هنرمند را ایفا کند نه اینکه به عنصر اصلی و محوری تبدیل شود. ما ستاره های درخشان بسیار زیادی در ایران داریم که می توان سوژه های دیدنی و شنیدنی از آن ها استخراج کرد.

مهرابی: ما دفاع مقدس و خیل کثیر شهدایی را داریم که سرنوشت و زندگی هر کدام از آن ها به صورت بالقوه یک نمایش دارای قهرمان هستند. غیر از آن، بیش از ۱۷ هزار شهید ترور، شهدای هسته ای و... را در کشور داریم که می توانند زمینه ساز ساخت آثار تأثیرگذاری برای نسل جوان به خصوص زنان جامعه مان باشند. ما همچنان در بحث شهدای هنرمند دچار یک فقر تولید شدید و مزمن هستیم. مثلاً شهید ارسلان درخشان کسی است که اولین باشگاه سرود و موزیک پس از انقلاب را راه اندازی کرد و این در حالی است که زندگی این شهید آن قدر زیبا، پر فراز و فرود و جذاب است که می توان در مورد آن ده ها کتاب نوشت، اما متأسفانه بر خلاف داشتن گنجینه های غنی این چنینی ما همچنان به سراغ ساخت و ارائه آثاری هستیم که دردی از جوانان نسل جدید دوا نمی کنند. متأسفانه تریبون هایی که باید در دست افراد و جریانات انقلابی باشد توسط کسان دیگر اشغال شده اند در بسیاری موارد جوایز جشنواره های انقلاب عمدتاً به حلق جریاناتی ریخته می شود که در دفاع از ضدانقلاب از هیچ اقدامی فروگذار نیستند. متأسفیم که در جمهوری اسلامی کسی باید برود روی سن و جایزه یک جشنواره انقلابی را بگیرد که به دروغ مدعی می شود ۴۰ سال است که جلوی رشد مرا گرفته اند! چرا باید چنین شخصی جایزه جشنی انقلابی را بگیرد و به آن انقلاب توهین کند و اتفاقی هم نیفتد؟!

علت را در چه چیزی می دانید؟
مهرابی: ساختار های مدیریت فرهنگی ما مشکل دارد. این را هم بگویم که متأسفانه عمده مشکلی که در جریان های انقلابی وجود دارد این است که فکر می کنند همه چیز در محتوا خلاصه می شود در حالی که چنین نیست. چون شما وقتی یک محتوای خوب را بدون رعایت تکنیک و به کار بستن نکات فنی و هنری ارائه می کنید معلوم است که مخاطب نمی پذیرد به همین علت من فکر می کنم که در حوزه فرم و تکنیک هم باید جبهه فرهنگی انقلاب خودش را تجهیز کند ما باید تعهد و تخصص را به صورت همزمان پیگیری کنیم و توان خودمان را بالا ببریم. چرا دانشگاه های هنر ما باید در دست کسانی باشد که اعتقادی به برخی مباحث و ارزش های انقلاب ندارند؟!

به گمان شما تدریس آثار ترجمه شده عمدتاً غربی که در دانشگاه های ما به عنوان منابع اصلی مطرح هستند ماحصلی به جز این باید داشته باشد؟
مهرابی: حرف ما هم این است که هنرمندان انقلابی باید هر چه سریع تر به میدان بیایند و این حوزه اثرگذار را به دست بگیرند. ما در حوزه کادرسازی و تربیت نیرو کم کاری داشتیم و باید هر چه سریع تر این اتفاق بیفتد تا در کنار هنرمند انقلابی، مدیران انقلابی را هم برای رسیدن به مناصب بالای مدیریتی حوزه های متنوع هنری تربیت و کادرسازی کنیم.

حسینی: این نکته را باید با تأسف اعلام کنم که برخی خانواده های مذهبی ما به هیچ وجه اجازه فعالیت فرزندانشان در گستره هنر را نمی دهند. چرا باید چنین تفکری در بین خانواده های انقلابی و مذهبی وجود داشته باشد و اجازه ندهند که فرزندانشان به سمت هنر بروند؟ البته زمینه سازی و بسترآفرینی امن و مطمئنی از جانب مسئولان تدارک دیده نشده تا خانواده ها به یک امنیت خاطر در این زمینه برسند و این کم کاری مسئولان باعث شده که هزینه های زیادی به انقلاب و هنرمندان انقلابی تحمیل شود.

دچار فقر تولید درباره شهدای هنرمند هستیم
:
امتیاز : 4.0 تعداد رای : 15

پربازدیدترین اخبار

همراهان

گزارش ها

گزارش از انبوه سازی بی رویه در کلان شهرها

گزارش از انبوه سازی بی رویه در کلان شهرها

بازدهی بیش از ۱۰ درصدی بازار سرمایه در نخستین ماه سال/بازار در انتظار انتشار گزارش عملکرد‌ها

بازدهی بیش از ۱۰ درصدی بازار سرمایه در نخستین ماه سال/بازار در انتظار انتشار گزارش عملکرد‌ها

گزارش: آشنایی با سوابق و مواضع «سرلشکر سلامی» فرمانده کل سپاه پاسداران

گزارش: آشنایی با سوابق و مواضع «سرلشکر سلامی» فرمانده کل سپاه پاسداران

وکیل ترامپ: گزارش مولر آکنده از دروغ و تحریف است / دریافت اطلاعات از روس‌ها هیچ ایرادی ندارد؛ بستگی دارد این اطلاعات از کجا آمده باشد

وکیل ترامپ: گزارش مولر آکنده از دروغ و تحریف است / دریافت اطلاعات از روس‌ها هیچ ایرادی ندارد؛ بستگی دارد این اطلاعات از کجا آمده باشد

گزارش تاج به هیئت رئیسه فدراسیون فوتبال درباره فرآیند انتخاب سرمربی تیم ملی

گزارش تاج به هیئت رئیسه فدراسیون فوتبال درباره فرآیند انتخاب سرمربی تیم ملی

استماع گزارش فیروزآبادی درباره اقدامات در فضای مجازی در کمیسیون آموزش مجلس

استماع گزارش فیروزآبادی درباره اقدامات در فضای مجازی در کمیسیون آموزش مجلس