آسیاتل

بازدید: 58

یک سال پس از زلزله؛ ادامه آوارگی در سرپل‌ذهاب

منبع : فرارو کد خبر: 1440292
«شب‌ها جرات دستشویی‌رفتن نداریم. کانکس دستشویی از ما دور است. کانکس محل خواب و زندگی کارگرهای غیربومی هم آن سوی جاده است. برای رفتن به دستشویی همسران خود را بیدار می‌کنیم که نگهبانی دهند و گاهی تا صبح از ترس دزدها و کارگرهای غیربومی و معتادان نمی‌خوابیم.»

چند روزی است باران می بارد. به قول محلی ها زمین و آسمان در مجادله با هم، یکدیگر را روسفید کرده اند. ما که به سمت سرپل ذهاب حرکت می کنیم، هوا ابری است و جاده کمی لغزنده. جاده ها کمی نسبت به سال گذشته عریض تر شده ، اما خلوت اند. تک و توک خودروهای سنگین حامل تیرهای آهن و مصالح ساختمانی با ما هم مسیر هستند. یک سال پیش این جاده در همین روزها شاهد طولانی ترین ترافیک بود و زیر پای مردمی که از سراسر ایران برای کمک آمده بودند، اما حالا گردنه پاطاق، نرسیده به سرپل ذهاب سوت و کور تر از همیشه است.

به گزارش همشهری کرمانشاه، سرپل ذهاب، یک سال پیش همین موقع فاجعه بزرگی را از سر گذراند؛ زمین لرزه ای به بزرگی 7.3 ریشتر 21 آبان در 11 کیلومتری بخش ازگله، 32 کیلومتری سرپل ذهاب، منطقه را لرزاند و 620 کشته و 12 هزار و 386 مصدوم بر جای گذاشت. این زلزله به 10 شهرستان و هزار و 930 روستای استان خسارت وارد کرد و در نتیجه آن، بیش از 100 هزار واحد مسکونی شهری و روستایی آسیب دید.

اینجا، سرپل ذهاب
به شهر سرپل ذهاب می رسیم. از دور کانکس ها و چادرها پیداست. تا چشم کار می کند کانکس و چادر ردیف شده است. برخی ابتکار به خرج داده اند و در ورودی کانکس ها با حصیر و نایلون های بزرگ سایبانی شبیه یک پاگرد درست کرده اند تا بارندگی کمتر اذیتشان کند. دیگر خبری از چادرهای هلال احمر و نیروی انتظامی هم نیست. همه جمع کرده و رفته اند.

تعدادی از خانم ها با لباس محلی با دیدن ما کنجکاو می شوند و جلو می آیند. از ما دلیل حضورمان را می پرسند. تعدادی از زنان می گویند اگر کمکی آورده اید، عادلانه تقسیم کنید که به همه برسد. با فهمیدن این که ما خبرنگاریم، گلایه ها را شروع می کنند. از بارندگی های چند روز گذشته و خیسی چادرها و سرما می گویند. اینجا محل اسکان اجاره نشین هاست؛ مستاجرانی که پول پرداخت اجاره بها را ندارند و مجبورند زمستان سرد پیش روی امسال را هم با ترس و لرز بگذرانند.

یدالله شکربیگی با همسرش ما را به کانکس خود می برد. گوشه گوشه کانکس را نشان می دهد و می گوید: «یک سال از زلزله گذشته است. هنوز به سرپناه نرسیده ایم.»

او متولد ۱۳۱۰ است. با همسر و یک فرزند معلولش زیر پوشش بهزیستی هستند. یدالله که قبل از زلزله در محله فرهنگیان مستاجر بوده است، می گوید: «مستاجریم و توان مالی پرداخت اجاره را نداریم. قیمت خانه ها در سرپل ذهاب از وقتی زلزله آمده چند برابر شده است. یک خانه 60 متری 50 میلیون تومان پول پیش می خواهد و 700 تومان اجاره بها. خودم روزانه گیاهان کوهی می فروشم تا شاید پولی به دست بیاورم. با این حال هیچ راهی برای تغییر زندگی ندارم. قدردان کمک مردم ایران در آن روزها هستیم، اما هنوز همگی در مضیقه ایم. حمایت های دولت هم تا قبل از عید قطع شد و مردم از نظر مواد غذایی در تنگنا هستند.»

زندگی در زمین کشاورزی
زمین به دلیل بارش های چند روز گذشته خیس و آسمان هنوز ابری است. باران هم کمابیش می بارد. به گفته هواشناسی، سرپل ذهاب بیشترین بارش ها را طی چند روز گذشته در استان داشته است. آب بین چادرها و کانکس ها جمع شده و زمین به شدت گل آلود است. پسربچه ها با لباس های گرم، دمپایی به پا در زمین های گل آلود می روند و می آیند. چهره معصوم اما بی لبخند این کودکان از دور خودنمایی می کند. در صورت بزرگ ترها هم غم زدگی و بی اعتمادی پیداست. اعتماد و اطمینان اینجا گویی رنگ باخته. نوربانو که 3 فرزند دارد، می گوید: «دیشب که باران شدیدی آمد، سختی زیادی کشیدیم. انگار شب زلزله برایم تکرار شد. با جارو و دستمال تلاش می کردم آب واردشده به کانکس را خشک کنم. سرما امانمان را بریده بود. با لباس های خیس شب را روز کردیم. امنیت شهر هم از وقتی کارگرهای غیربومی برای ساخت و ساز آمده اند، از بین رفته. خیلی شرایط مان سخت است. برخی هم، به اسم کمک، می آیند از سرپرست خانوارها شماره کارت و امضا می گیرند و می روند. بعدها معلوم می شود کمک آورده اند و کمک ها به جای نامعلومی رفته است.»

مریم هم که زن جوانی است، حرف های نوربانو را تایید می کند و می گوید: «شب ها جرات دستشویی رفتن نداریم. کانکس دستشویی از ما دور است. کانکس محل خواب و زندگی کارگرهای غیربومی هم آن سوی جاده است. برای رفتن به دستشویی همسران خود را بیدار می کنیم که نگهبانی دهند و گاهی تا صبح از ترس دزدها و کارگرهای غیربومی و معتادان نمی خوابیم.»
او هم به همراه 3 فرزند و همسرش در یک کانکس 6 متری روزگار می گذارند. می گوید: «استاندار به مستاجران قول داد به آنها زمین دهد تا خانه هایشان را بسازند. سرپرستان خانوار ثبت نام هم کردند، اما با گذشت یک سال خبری از زمین نشد. مردم بعد از یک سال سرپناه می خواهند. این زمینی که ما در آن اسکان داریم، مال یک کشاورز است. اگر بخواهد کشاورزی کند، به کجا پناه ببریم؟ کاش مسئولان یک ساعت به جای ما در این شرایط زندگی می کردند.»

مریم ادامه می دهد: «استاندار و دیگر مسئولان هم هر روز از بازسازی ها و مناطق زلزله زده گزارش های خوبی می دهند اما وضع مردم مثل همان روزهای اول زلزله است. حتی مالکان هم به دلیل گرانی مصالح نمی توانند کاری کنند چه برسد به ما مستاجران. البته سال گذشته مردم آمدند و ما را نجات دادند. هیچ وقت این خاطره خوش در آن لحظه های سخت را فراموش نخواهیم کرد.»

ساختمان های نیمه کاره
از ورودی سرپل ذهاب دور و به مرکز شهر و خیابان اصلی آن نزدیک می شویم. کانکس ها و چادرهای سفیدرنگ در 2 سوی خیابان در پیاده روها قطاروار و کیپ هم برپا شده اند. برخی با سنگ، چوب و نایلون مشغول پوشاندن درزها هستند. از اینجا (خیابان اصلی شهر) ساختمان های ویران شده به زور مشخص است. شهر هنوز ویران ویران است. هویت ساختمان های ویران شده چندان معلوم نیست. جز خواروبارفروشی هیچ رونقی از کسب و کار پیدا نیست. چند وانت بار هم انار، سیب زمینی و پیاز می فروشند. سکوت تلخی حکم فرماست. زندگی آن طور که مسئولان در صداوسیما گزارش می دهند در مناطق زلزله زده جاری نیست. کمی آن طرف تر در داخل کوچه ها و پشت کانکس ها ساخت وساز رونق دارد و در برخی ساختمان ها کارگرها مشغول کارند.

عده ای بنا را در حد آجر و سیمان کشی بالا برده اند، اما برخی ساختمان ها هنوز آواربرداری هم نشده اند. به نظر روند ساخت وساز، کند می آید. شاید به خاطر شرایط جوی است، اما کمتر ساختمانی به چشم می آید که به طور کامل آماده شده باشد. تا چشم کار می کند، خرابی و ویرانی است. احمدعلی که کارگر یکی از ساختمان های محله فولادی است، نبود مصالح و گرانی را عامل کندی ساخت وسازها می داند و می گوید: «با 15 میلیون وام و این همه گرانی، کار پیش نمی رود. مردم 4 فصل را پشت سر گذاشتند و هنوز بسیاری در خان اول جا مانده اند و آجر روی آجر نگذاشته اند.»

وی می گوید: «گرانی مصالح و نبود پول برای ساخت وساز مشکل همه مردم شهر است. کارگرهای اینجا 40 تا 50 تومان حقوق می گیرند و نمی دانند با این حقوق خرج زن و بچه را بدهند یا خانه هایشان را تعمیر کنند و بسازند.»

عبور از کوچه و راه رفتن از روی این همه مصالح سخت و آزاردهنده است. کوچه ها پر است از سنگ، آجر و تیرآهن. خرابه های ساختمان هایی که هنوز آواربرداری نشده اند هم مزید بر علت شده. کبری خانم 70 ساله ناامید از همه جاست. 4 دختر و یک پسر 30 ساله دارد. یکی از دخترانش در نزدیکی او کانکس دارد و کمک حال اوست. کبری می گوید: «8 سال جنگ این منطقه را با خاک یکسان کرد. از نو ساختیم و این بار زلزله همه چیزمان را گرفت. یک سال از زلزله گذشت. در آن گرما با همه چیز ساختیم و حالا باید با سرما بجنگیم. دستشویی ها از کانکس ما دور است. حمام هم نداریم و این روزهای سرد نمی شود در دستشویی ها حمام کرد.»

کوکب خانم از کمبود مواد غذایی هم می گوید و توضیح می دهد: «کمک های دولت و مردم در همان ماه های نخست قبل از عید قطع شد. کمک های مردمی هم به دیگ های نذری محدود شده که شاید به خیلی ها نرسد. این چند روز هم برای این که آب به داخل کانکس نیاید یکسره با جارو آب باران را از خانه دور کرده ایم.» مادر دیگری که سرپرست خانوار است، پسرش را به دنبال ما فرستاده که با او هم صحبت کنیم. او هم گفته های دیگران را تایید می کند و می گوید: «همسرم معتاد است و مراحل قانونی طلاق را طی کرده ایم. من و پسرم تنها در کانکس زندگی می کنیم. هر کمکی هم بود به حساب همسرم به عنوان سرپرست خانوار واریز شد. حالا من و این پسر مانده ایم با دنیایی از مشکلات.»

با گوشه روسری چشم های پر اشکش را پاک می کند. حدود 45 سال دارد و معلم پیش دبستانی است. ادامه می دهد: «جز یک کانکس و چند پتو و یک بخاری چیزی نداریم. موقع تقسیم یخچال و کولر چیزی به ما نرسید. هر چند اسم ما را یادداشت کردند، اما خبری نشد. الان هم اگر حقوق 9 ماه پیش دبستانی نبود، نمی دانستم چه کنم. برای گرفتن کمک های مردمی هم همیشه جا می مانم. هیچ کمکی از هلال احمر به ما نرسیده است. اگر حمایت همسایه ها نبود زندگی برایم سخت تر از این می گذشت.»

ساخت ۱۷ هزار واحد مسکونی در مناطق زلزله زده
فرهاد فقیهی، معاون امور بازسازی و مسکن روستایی بنیاد مسکن، با بیان این که زلزله سال گذشته به 100 هزار واحد مسکونی آسیب کلی و جزیی وارد کرده است، به همشهری گفت: تاکنون 35 هزار و630 واحد شهری و روستایی نوع 1 و 2 ساخته شده است که از این میزان حدود 17 هزار به طور کامل ساخته و تحویل داده شده است. پایان عملیات ۵۳ هزار واحد تعمیری هم اعلام شده است.

انتقاد استاندار از وزارت راه و شهرسازی
استاندار کرمانشاه با بیان این که وزارت راه و شهرسازی تاکنون در زمینه ساخت مسکن مهر منازل مستاجران کم کاری کرده است، گفت: این وزارتخانه با وجود گذشت یک سال از وقوع زلزله تاکنون حتی کار یک واحد از واحدهایی که بازسازی آنها را بر عهده داشته، انجام نداده است، مردم هنوز در کانکس ها زندگی می کنند و برای ادامه زندگی با مشکل رو به رو هستند. هوشنگ بازوند تاکید کرد: بازسازی واحدهای زلزله زده روستایی باید تا پایان سال به پایان برسد و پرونده بازسازی در مناطق روستایی بسته شود.


پربازدیدترین اخبار

گزارش ها

انتشار قریب الوقوع گزارش سنا درباره دخالت روسیه در انتخابات آمریکا

انتشار قریب الوقوع گزارش سنا درباره دخالت روسیه در انتخابات آمریکا