آسیاتل

بازدید: 54

تفاوت اعتراضات کارگران هفت تپه

منبع : فرارو کد خبر: 1443080

عباس عبدی در روزنامه ایران نوشت:

اعتراضات کارگران نیشکر هفت تپه از یک جهت با سایر اعتراضات صنفی که این روزها در کشور دیده می شود، تفاوت دارد. هرچند به ظاهر آنان نیز چون دیگران نسبت به تأخیر در پرداخت حقوق و دستمزدشان معترض هستند ولی در اصل، موضوع ریشه ای تر است. پیش از پرداختن به این نکته پیشنهاد می شود که وزارت کار کمیته ای را با اختیارات کافی تشکیل دهد که حتی می تواند از نهادهای دیگر نیز عضو آن باشند که در این صورت باید مرجع تشکیل دهنده آن دولت یا رئیس جمهوری باشد.

وظیفه اصلی این کمیته بررسی فوری مطالبات اقتصادی و بویژه پرداخت حقوق و دستمزدهای معوقه است و اجازه ندهد که درخواست های بحق کارگران آن قدر با تأخیر مواجه شود که قضایای اراک تکرار شود. این کار موجب می شود که کارگران نیز گوش شنوایی پیدا کنند تا خواسته های خود را به صورت آرام منعکس کنند بویژه در شرایط کنونی که تورم نیز بیش از همیشه روح جامعه و مردم بویژه اقشار کم درآمد را خراش می دهد.


نکته مهم دیگر این است که دولت و سایر نهادهای رسمی باید میان دو راه زیر یکی را انتخاب کنند؛ احترام به حق سازماندهی مردم بویژه کارگران از طریق سندیکا و انجمن و گفت وگوی سه جانبه کارفرما و دولت با این نهادها یک راه است. راه دیگر آنکه هیچ نهادی را به رسمیت نشناسد و نداند که با چه کسی و چه گروهی مواجه است و اجازه دهد که امور به صورت خودبه خودی پیش بروند و قابل تصور است که این راه با چه پایان تأسف آوری همراه خواهد شد.


تفاوت اعتراض کارگران هفت تپه با سایر اعتراضات به مسأله خصوصی سازی این شرکت بسیار بزرگ مربوط می شود. تردیدی نیست که برای تحرک بخشیدن به اقتصاد کشور باید از خصوصی سازی دفاع کرد ولی این کار باید معطوف به افزایش کارآیی و تولید و بهبود و شرایط کارکنان آن شرکت باشد و نه اینکه دولت بخواهد یک باری را از دوش خود بردارد یا از طریق فروش پولی کسب کند.

بنابراین اگر هدف از خصوصی سازی این است، در درجه اول باید شرکت ها را به افراد کاردان و دارای سابقه مفید در موضوع واگذار کرد. در مرحله بعد مهمتر از اصل واگذاری، تعیین شروط لازم برای واگذاری است به نحوی که باید بدون دخل و تصرف غیرمتعارف در اموال شرکت (فروش نامتعارف ثروت و...)، هزینه تولید کاهش و تولید و بهره وری افزایش داده شود.

همچنین کارگران در نقش پیچ و مهره و کامیون کارخانه نیستند، بویژه در کارخانجات و شرکت های بزرگی که نوعی حس تعلق و حتی هویت نسبت به کارخانه نزد کارگران است و آنان به نحوی احساس مالکیت می کنند باید در واگذاری شرکت ها نه تنها منافع، بلکه نظرات کارگران را نیز لحاظ کرد. اهمیت این ماجرا در این است که صاحبان جدید اگر بخواهند و بتوانند بهره وری و تولید را بهبود بخشند، اولین کسانی که از آنان استقبال خواهند کرد، کارگران هستند.


در نیشکر هفت تپه اعتراض اصلی به چگونگی واگذاری و مدیریت ضعیف تر صاحبان فعلی نسبت به مدیریت دولتی پیش از آنها است. بعلاوه ریشه اعتراض نسبت به واردات بی رویه شکر در دوره احمدی نژاد است که کارخانه را با بحران مواجه کرد و حتی سوءظن آنان را برانگیخته که نکند اصل این واردات با هدف زمین زدن این شرکت بوده است.
​​​​​​​
درهرحال تجربیات واگذاری و خصوصی سازی در جهان پیش روی ما است. در آلمان شرقی، حتی پولی بابت واگذاری ها نگرفتند، ولی دولت آلمان غربی یا آلمان متحد، شرایط مدیریت کارخانه یا شرکت را در دوره خصوصی سازی سفت و سخت گرفت. به این معنا که کارگران بیکار نشوند، دستمزد آنان پرداخت شود و کارخانه به تولید بیشتر برسد. همه واگذاری ها شفاف و روشن بود. اکنون و به نظرم در کنار ضرورت پرداخت حقوق های عقب افتاده کارگران باید گزارش شفافی در نقد یا رد یا پذیرش انتقادات گسترده ای که کارگران نسبت به چگونگی خصوصی سازی ابراز داشته اند در اختیار افکار عمومی قرار گیرد. متأسفانه از همان برنامه اول که خصوصی سازی ها انجام شد، بیشتر با هدف توزیع رانت اجرایی شد و این کار، به اصل این ایده ضرر های بزرگی زده است.


loading...
دانلود نرم افزار

پربازدیدترین اخبار

گزارش ها

نگاهی به گزارش حسابرسی شده

نگاهی به گزارش حسابرسی شده "وبصادر" و ادامه ابهام/ زیان انباشته به 85 هزار میلیارد ریال می‌رسد

تبلیغات

آسیاتک حمایت