آسیاتل

بازدید: 33

این سلمانی برای سربازها رایگان است

مرام کاسب‌های «مکاسب» خوانده را دارد. دل‌نشینی رفتار و گفتارش آرایشگاه 40 ساله‌اش را پاخور مشتری‌های ثابت کرده است.
ناصر ناصری به دلیل نزدیکی مغازه اش با پادگان رسم همسایگی را با خدمات رایگان به سربازها به جا می آورد .این سلمانی برای سربازها رایگان است

به گزارش بولتن نیوز به نقل از مجله فارس پلاس؛ معصومه اصغری: آرایشگاه جمع وجور «صفرعلی ناصر» لحظه ای رنگ خلوتی به خود نمی بیند. او با چیره دستی همیشگی اش همین طور که موی سر مشتری هایش را اصلاح می کند راوی خاطره های دوره جوانی اش می شود: «جنگ تحمیلی شروع شده بود. تمام رفقایم به خط مقدم جبهه ها رفته بودند. با قامت بلند و رشیدشان محله را ترک می کردند و بعد از مدتی ما تشییع کننده پیکر پاکشان می شدیم. به دلیل شرایط ویژه ای که داشتم نمی توانستم به خط مقدم اعزام شوم. سخت احساس دل تنگی می کردم. آن روزها تازه در کار آرایشگری راه افتاده بودم. با خودم عهد کردم حالا که نمی توانم به جبهه بروم خودم سراغ از رزمنده ها می گیرم و باکارم به آن ها خدمت می کنم.» آقا ناصر مکثی می کند. به قیچی و شانه ای که بندانگشت های کارکرده اش شده اشاره می کند و می گوید: «نه که فکر کنید این کار من همسنگ کار آن رفقا می شد ها، نه! خودم می دانستم خاک پای آن ها هم نیستم اما غیرتم هم قبول نمی کرد بنشینم و فقط نگاهشان کنم. این بود که خواستم و 11 سال باافتخار خدمتشان را کردم.» همسایه های قدیمی آقا ناصر هنوز به خاطر می آورند که در روزهای جنگ رأس ساعت 4 که زمان اوج مراجعه مشتری به مغازه بود او کرکره آرایشگاه را پایین می کشید و با ساک بزرگی به نوبت به 5 بیمارستان این حوالی سر می زد.

خبری از اوقات تلخی نبود

آقا ناصر با روایتش خاطره  اوضاع واحوال بیمارستان ها در روزهای دفاع مقدس را برای مشتری های پا به سن گذاشته اش تازه می کند. جوان ترها گوش تیز کرده و چشم به لب های خندان آقا ناصر دوخته اند: «با خودم می گفتم اگر به بیمارستان بروم و رفیق رزمنده ای را روی تخت بدون دست وپا و چشم و مجروحیت های جورواجور ببینم قالب تهی می کنم و کم می آورم؛ اما به هر ترتیبی بود به بیمارستان های شفا یحیاییان، بوعلی، جرجانی و امام حسین (ع) رفتم و خودم را معرفی کردم و قصدم را برایشان شرح دادم. خیلی زود درخواستم را قبول کردند و با دعای خیر به بخش ها بدرقه ام کردند.» آقا ناصر سربالا می گیرد و باافتخار آن لحظه ها را برایمان شرح می دهد: «راستش فکر می کرد در بخشی که رزمنده ها جراحت های جدی دارند حتماً با اوقات تلخی خانواده ها و بی حوصلگی هایی روبه رو می شوم. فکر می کردم اگر به رزمنده ای که به تازگی چشم هایش را ازدست داده بگویم آقاجان بیا من که خاک پای تو هستم موهایت را اصلاح و مرتب کنم ،دربیاید به من بگوید آقا برو رد کارت، در این اوضاع واحوال اصلاح سر می خواهم چه کار؟ اما در همان دقایق اول همه این خیال های کج وکوله من رنگ باخت.

در مقابل آن دختر خانم ها احساس کوچکی می کردیم

آقا صفرعلی به وجد آمده و می گوید نفس حق آن رزمنده ها و دل بزرگ اطرافیان آن ها برای همیشه او را خادم این جماعت از دنیا بریده کرده است: «در بیمارستان قیامتی بود. همه تخت ها اشغال شده بود. رزمنده ها با جراحت و معلولیت های جدی در بخش های مختلف بستری شده بودند. بااین حال اوقات تلخی در کار نبود. در همه بخش ها شیرینی پخش می کردند. همه با دسته گل های کوچک و بزرگ به دیدن رزمنده ها می آمدند و هر کاری از دستشان برمی آمد برایشان انجام می دادند. پرستارها و خدماتی های بیمارستان ها دست تنها نبودند. مردم یکسره باجان و دل به غیورترین نزدیکانشان خدمت می کردند. گاهی خبر ازدواج یک رزمنده که تا آخر عمرش معلول شده بود در بخش ها می پیچید. آن دوران دخترخانم های همه چیزتمامی بودند که خودشان را برای یک عمر پرستار این جانبازها می کردند و من در مقابل غیرت این دخترخانم ها احساس حقارت می کردم. این طور وقت ها کام همه ما از این خبر شیرین می شد و باانرژی و حال خوب بیشتری به رزمنده ها خدمت می کردیم.»

با خودروی پلیس به خانه رفتم

رد خاطره های زیادی از آن روزها در دل وجان آرایشگر دوست داشتنی خیابان اقبال نشسته است، اما یادآوری یکی از آن ها همیشه خدا بدجوری حالش را منقلب می کند: «آن روزها رأس ساعت 4 به طرف یکی از بیمارستان های این حوالی راه می افتادم و تا ساعت 11 شب به طور مداوم مو و صورت رزمنده ها را اصلاح می کردم. یکی از این شب ها برف سنگینی باریده بود. هوا سوز داشت و آسمان شب به سرخی می زد.دیروقت بود که از بیمارستان شفایحیاییان بیرون آمدم. هیچ خودرویی در خیابان نبود. ناچار پیاده به طرف میدان امام حسین (ع) راه افتادم. حوالی خیابان 17 شهریور خودروی پلیسی به من نزدیک شد. ساک بزرگی همراه من بود که لوازم آرایشگری را در آن می گذاشتم و با خودم به بیمارستان می بردم. پلیس ها به این ساک مشکوک شده بودند. پیاده شدند و آن را وارسی کردند. به آن ها ماجرای نذرم را شرح دادم. آن ها من را تا خانه رساندند و با همسرم هم صحبت کردند و وقتی متوجه شدند ماجرایی که برایشان تعریف کرده ام درست است جلوی درب منزل کمی از فاصله گرفتند. روبه رویم ایستادند و هر دو به من سلام نظامی دادند. معذرت خواهی کردند و رفتند. بااینکه برف می بارید سرجایم ایستاده بودم.اشک شوق در چشم هایم نشسته بود. آبروی رزمنده ها به من آبرو داده بود. آن سلام نظامی دل من را برد و یک جورهایی به من فهماند که بودن در این مسیر به من و کاروکاسبی ام برکت و حرمت می دهد.»

سربازها و نظامی ها همیشه مهمان من هستند

یک سر خیابان اقبال به پادگان نیروی هوایی منتهی می شود. برای همین از سال ها قبل تابه حال این معبر پاخور نظامی ها و سربازهایی است که بیشترشان شهرستانی هستند و در تهران کمتر آشنایی دارند. آقای ناصر این همسایگی را به فال نیک می گیرد و می گوید:« همه ما به این عزیزان، به سربازها و نظامی ها مدیون هستیم. پیامبر اکرم (ص) می فرمایند امنیت از نعمت هایی است که بسیاری از مردم شکر آن را به جا نمی آورند. دلیلش هم این است تاز مانی که امنیت وجود دارد توجه کسی به آن جلب نمی شود اما به محض این که ذره ای از این امنیت مخدوش شود همه چیز دچار اختلال می شود. من افتخار می کنم که همسایه پادگان هستم و مثل همان روزهای جنگ تحمیلی به این عزیزان فداکار خدمت می کنم. آن ها همیشه مهمان من هستند و پاقدمشان همیشه برای من منشاء خیروبرکت است.

الگویی برای کاسبی

فرنود عبادی سال ها کنار دست آقای ناصر به کار آرایشگری مشغول بوده است. او می گوید در کسب وکار مرام او را سرمشق خودش قرار داده است: «بارها دیده ام که افرادی به مغازه ما می آیند و آقای ناصر اشاره می کند که ایشان قبلاً پول پرداخت کرده است. بعدها می فهمیدم که این افراد را کسبه به ایشان معرفی می کنند و چون بی بضاعت هستند  با احترام بیشتری با آن ها برخورد می کند و به طور رایگان کارهایشان را انجام می دهد.» عبادی می گوید همکارش احترام ویژه ای هم برای نظامی ها و سربازها قائل است: «آقای ناصر از سربازها و نظامی ها و جانبازها دستمزدی نمی گیرد. می گوید ما مدیون این قشر هستیم و همه باید به آن ها خدمت کنیم.»

شریک کار خیر او هستیم

حسن محمدی از همسایه های قدیمی«صفرعلی ناصر» است و می گوید حواس او همیشه پیش نیازمندان است:« اهالی و کسبه این خیابان به آقای ناصر اعتماد کامل دارند. برای همین ما بیشتر وقت ها مبلغ و کالای نذری مان را به دست ایشان می رسانیم. ایشان به همراه همسرشان برای نیازمندان روستاهای اطراف تهران شناخته شده هستند. می دانیم که هرچند ماه یک بار به روستاهای محروم می روند و این کمک ها را به دست آن ها می رسانند. هر کس می خواهد در این کار خیر سهیم باشد به آرایشگاه او سر می زند. در فصل های سرد سال برای کودکان نیازمند لباس گرم تهیه می کند و همه ما به برکت همسایگی با او در این کارخیر شریک می شویم.


loading...
دانلود نرم افزار

پربازدیدترین اخبار

گزارش ها

گزارشی از کاخ نشینی در ٤ برج لاکچری تهران

گزارشی از کاخ نشینی در ٤ برج لاکچری تهران

گزارشی از کاخ‌نشینی در 4 برج لاکچری تهران

گزارشی از کاخ‌نشینی در 4 برج لاکچری تهران

حسن‌زاده: زمانی که گزارشات کامل از بازی سپاهان و پرسپولیس برسد وظیفه خود را انجام می‌دهیم/ باید دقت بیشتری به خرج دهیم

حسن‌زاده: زمانی که گزارشات کامل از بازی سپاهان و پرسپولیس برسد وظیفه خود را انجام می‌دهیم/ باید دقت بیشتری به خرج دهیم

تبلیغات

آسیاتک حمایت