آسیاتل

بازدید: 69

علم زیر ضربات سیاست

روزی که دونالد ترامپ وارد دفتر ریاست‌جمهوری شد، فضای محزونی بر اصلی‌ترین مرکز تحقیقاتی سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا (EPA) در شهر دورهام ایالت کارولینای شمالی حاکم بود. زمانی که محققان این سازمان به محل کار خود وارد شدند، مشاهده کردند که تصاویر باراک اوباما و رئیس قبلی این سازمان از دیوار‌ها به پایین کشیده می‌شود.
روزی که دونالد ترامپ وارد دفتر ریاست جمهوری شد، فضای محزونی بر اصلی ترین مرکز تحقیقاتی سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا (EPA) در شهر دورهام ایالت کارولینای شمالی حاکم بود. زمانی که محققان این سازمان به محل کار خود وارد شدند، مشاهده کردند که تصاویر باراک اوباما و رئیس قبلی این سازمان از دیوار ها به پایین کشیده می شود.
 
علم زیر ضربات سیاست
 
البته نگرانی محققان نیز بی دلیل نبود، چون ترامپ در کمپین های انتخاباتی خود چندین بار این سازمان را تهدید کرده و گام هایی نیز در مسیر این تهدیدات برداشته و هفته ها قبل از آنکه وارد کاخ سفید شود، اسکات پروئت را نامزد ریاست این سازمان کرده بود.
 
سابقه شغلی پروئت گویای تلاش های مختلف او برای جلوگیری از اجرای قوانین مصوب شده در سازمان حفاظت محیط زیست بود. زمانی که ترامپ در بیستم ژانویه ۲۰۱۷ برای ریاست جمهوری سوگند یاد کرد، تعداد زیادی از دانشمندان سازمان حفاظت محیط زیست سر خود را پایین افکنده بودند.
 
آن ها نگران بودند که کدام طرف زودتر شلیک خواهد کرد و به یکدیگر تذکر می دادند که مراقب نوشته های خود در ایمیل ها باشند، چون از این واهمه داشتند که کادر جدید ارتباطات آنان برای یافتن نقطه نظرات پرسنل را پایش و کنترل کند. هرچند در این بین کاستا زیاد نگران نبود، چون او پس از ۳۲ سال کار در این سازمان اصطلاحا به یک گرگ باران دیده تبدیل شده بود که توفان های سیاسی زیادی را از سر گذرانده است. ازاین رو درخصوص دیدگاه های پروئت و ترامپ هیچ گاه دچار بی خوابی نشده بود.
 
در روز جشن مراسم ریاست جمهوری نیز او ابتدا از روی کامپیوتر خود سخنرانی ترامپ را شنید و به کار های روزانه خود بازگشت. کاستا که زمانی ریاست برنامه تحقیقات هوا، تغییر اقلیم و انرژی را در این سازمان برعهده داشت، می گوید: «ترس ها و پیش بینی های زیادی وجود داشت، ولی من تصور می کردم که از میان آن ها عبور خواهیم کرد».
 
باوجوداین در ۱۸ ماه بعد نگرانی های کاستا درخصوص تأثیر کابینه ترامپ بر فعالیت های این سازمان شدیدا افزایش یافت. گروه حاکمه، چون از قدرت این سازمان آگاه بودند نسبت به دیگر سازمان های علمی، حملات بیشتری را متوجه سازمان حفاظت محیط زیست کردند. شخص رئیس جمهور بودجه این سازمان را به یک سوم کاهش داد و تیم پروئت تلاش کرد تا نقش علم را در تعیین مقررات زیست محیطی تضعیف کند.
 
او مشارکت محققان ارشد این سازمان در نشست های مشاوره ای این سازمان را منع کرد و به جای آن ها از دانشمندانی استفاده کرد که با صنایع مهربان تر بودند. همه این ها باعث شد که قدرت شرکت ها برای تأثیرگذاری در قوانین حاکم بر مواد شیمیایی و آلاینده ها بیشتر شود، اما باید دید نظر بیش از هزار دانشمندی که در EPA کار می کنند به چه صورت است؟
 
برای این کار نشریه «نیچر» در یک و نیم سال گذشته بیش از ده ها مصاحبه با کارمندان سابق و کنونی این سازمان انجام داد. این مصاحبه ها نشان می دهند که برای تعداد زیادی از دانشمندان این سازمان، امور روزانه اندکی تغییر داشته است و آن ها به بررسی های خود در تمامی زمینه ها؛ از بوم شناسی گرفته تا سم شناسی و از هیدرولوژی تا کیفیت هوا ادامه می دهند و این تلاشی است تا از مبنا قرارگرفتن بنیان های علمی در مقررات و قوانین بهداشتی و محیط زیستی حمایت کنند. البته آنچه روحیه پژوهشگران این سازمان را خراب کرده است، نوعی عدم اطمینان بی پایان درخصوص همه جوانب کار آنان و خصومت ظریف مسئولان کابینه ترامپ است.
 
داستان رسانه ها در مورد کاهش بودجه سازمان و نیز اخراج نیرو ها و تلاش برای تضعیف قوانین و مقررات محیط زیستی و بهداشتی بر وخامت اوضاع افزوده است. در چنین شرایطی ریاست سازمان، پروئت، از سوی رسانه ها متهم به ریخت وپاش بودجه های دولتی و استفاده از پست خود برای فراهم آوردن یک شغل لوکس برای همسر خود و دیگر تخلف های اخلاقی احتمالی شد. با اینکه پروئت تمامی این موارد را رد می کرد، ولی چند روز قبل؛ یعنی در پنجم جولای ۲۰۱۸ از سمت خود استعفا داد.
 
آنچه اکثر محققان این سازمان با آن مشکل دارند این است که دولت ترامپ در یک تلاش مستمر و بی سابقه دنبال ازبین بردن مسیر های علمی توسط این سازمان است. این محققان اظهار کرده اند که عمدتا توسط مدیران ارشد سازمان نادیده انگاشته می شوند. با وجود استعفای پروئت، هنوز تعداد کمی از آن ها خوش بین هستند که در انتخاب فرد جدید، استراتژی های ترامپ تغییر کند. درحال حاضر نیز صحبت از ریاست اندرو ویلر است که گفته می شود یک دلال سیاسی برای صنایع زغال سنگ بوده است.
 
ترامپ در توییت های خود گفته است: «ویلر با دستور کار بزرگ و پایدار در EPA ادامه خواهد داد». بسیاری از پژوهشگران معتقدند که این روند می تواند با تضعیف قوانین، فرایند های علمی را نابود کرده و نتیجه آنکه هرساله ده ها هزار نفر را در معرض خطرات بالقوه آلودگی ها و مواد شیمیایی خطرناک قرار دهد.
 
این آشفتگی همه را تحت تأثیر قرار داده است. اکثر آن ها با آنکه سر خود را پایین انداخته اند، ولی امیدوارند که بالاخره علم به یک نحوی پیروز شود. بسیاری از آن ها در گفتار خود از کلمات «تغییر اقلیم» و «گرمایش جهانی» استفاده نمی کنند تا توجه ها را به خود جلب نکنند. برخی بازنشستگی خود را به تأخیر افکنده اند تا سازمان برپا بماند و برخی نیز سازمان را ترک کرده اند.
 
خانم بنت مدیر سیاست علمی در بخش PEER در ناحیه ایستون شمالی در ایالت ماساچوست است. او می گوید: «ترس ها، نگرانی ها و اضطراب های زیادی وجود دارد و کارکنان نمی دانند که چه باید بکنند.
 
این برخلاف چیزی است که تاکنون دیده ایم». بخش تحت مدیریت او وظیفه یافتن خطاکاران دولتی را در حوزه محیط زیست بر عهده دارد. کاستا این وضعیت را بسیار مخرب می بیند. با اینکه او سعی می کرد به کار خودش مشغول باشد، ولی رفته رفته خلق و خوی او بدتر و اصطلاحا فلسفی تر شد و در نهایت دریافت که باید سازمان را ترک کند. او درباره مدیران ارشد خود می گوید: «آن ها خود را مصون دانسته و با نوعی پاسخ گونبودن به پیش می روند. این موضوع فقط تأسف آور و ترسناک است».

۱۰۰ روز آغازین
کاستا در سال ۱۹۸۵ به عنوان یک متخصص سم شناس پس از آموزش های لازم به سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا پیوست تا بر اثرات فیزیولوژیک آلاینده ها متمرکز شود. ورود او هم عصر با دوره ریاست جمهوری ریگان بود. ریاست بر عهده گورساچ بود که یک رئیس به شدت محافظه کار شبیه پروئت بود و در نتیجه بودجه ها کاهش یافته و قدرت سازمان در حفاظت از محیط زیست نیز رو به تنزل نهاده بود. این تجارب به کاستا کمک کرد تا دوره آغازین ریاست جمهوری ترامپ را پشت سر بگذارد، ولی کاستا می دید که شرایط نامطلوب قبلی مجددا در حال تکرارشدن است.
 
علم زیر ضربات سیاست
 
 
کاستا در مصاحبه های خود با نشریه نیچر یادآور شده بود که «سازمان متبوع او از هر فردی بزرگ تر است». البته او در ابتدا خواسته بود این مصاحبه ضبط نشود، چون اجازه مصاحبه با رسانه ها را نداشت، ولی بعدا موافقت کرد که تمامی مصاحبه ها ضبط شوند. در آن دوره رسانه ها داستان هایی را درباره حاکمیت سانسور و نیز کاهش بودجه سازمان منتشر می کردند.
 
او اظهار کرد که بسیاری از این داستان ها احتمالا صحیح هستند، ولی ضمنا گفته بود ممکن است این نوع داستان ها به نحو غیرقابل کنترلی زیاد شوند و شایعاتی را نیز در خود داشته باشند. او می گوید: «هنگام نبود اطلاعات صحیح، مردم شروع به خلق افسانه می کنند». در این دوره محققان جوان تر نزد او می آمدند تا بپرسند آیا باید به دنبال شغلی جدید باشند یا خیر؟ و پاسخ او نیز ساده بود: «نترسید، این دوره نیز سپری خواهد شد». کابینه ترامپ خیلی زود مکنونات قلبی خودش را نشان داد. در ۱۶ مارس ۲۰۱۷ بودجه سازمان را با ۳۱ درصد کاهش به ۸.۲ میلیارد دلار رساندند و از بین ۱۵ هزار ردیف شغلی در سازمان، سه هزارو ۲۰۰ ردیف را حذف کردند.
 
سنگین ترین ضربه از نظر بودجه به اداره ای وارد شد که کاستا و هزارو صد محقق دیگر در آن مشغول فعالیت بودند؛ یعنی اداره تحقیق و توسعه (ORD). این اداره اصلی ترین بازوی علمی سازمان محسوب می شد و به نوعی کمک کرده بود تا در سراسر آمریکا زیرساخت های فنی برای قوانین مدرن زیست محیطی ایجاد شود. پیشنهاد دولت ترامپ، بودجه این اداره را تقریبا نصف کرد و از ۴۸۳ میلیون دلار به ۲۵۰ میلیون دلار رساند و این وضعیت خفه کننده ای برای محققان آن بود.
 
خانم میلز یک زیست شناس در EPA است که در ایالت رودآیلند کار می کند و نماینده اتحادیه کارکنان نیز هست. او در آن زمان به نشریه نیچر گفت: «هرچند مدیریت در تمامی سطوح در تلاش برای مطمئن کردن پرسنل بود، ولی وقتی نگرانی وجود دارد، شما نمی توانید کمکی بکنید. این افراد کسانی هستند که در اختیار اداره خدمات عمومی قرار می گیرند و احساس می کنند که با آن ها مانند دشمن رفتار شده است».
 
هرچند او و دیگران می دانستند که چنین کاهش برنامه ریزی شده ای ممکن است هیچ گاه رخ ندهد، چون کنگره آمریکا دارای اختیار بر بودجه است و غالبا درخواست های بودجه ای رئیس جمهور را تغییر می دهد. قانون گذاران ازجمله بسیاری از جمهوری خواهان مهم نسبت به پیشنهاد نخست دولت ترامپ به شدت مشکوک بودند.
 
براین اساس کنگره که در دست جمهوری خواهان بود، در ۳۰ آوریل با نادیده گرفتن درخواست های دولت در زمینه سازمان حفاظت محیط زیست، بودجه آنان را برای باقی مانده سال مالی ۲۰۱۷ فقط به میزان یک درصد کاهش داد. این برای بسیاری از محققان سازمان یک پیروزی به شمار می رفت، اما رفتار کاستا تغییر کرده بود.
 
زمانی که او و دو نفر دیگر از محققان EPA در یک نشست علمی با یک عکاس خبری روبه رو شدند، صورت خود را با دستانشان پوشاندند و به او گفتند نمی خواهند بعد از این نشست با سؤال های مدیریت سیاسی سازمان مواجه شوند. کاستا به یکی از متقاضیان شغل در سازمان که مدرک پسادکتری داشت، گفته بود بهتر است برای شغل در جای دیگری اقدام کند، چون فکر می کند فرصت های شغلی این سازمان نامحتمل است که در چند سال آینده فعال شوند. او می دانست که مدیران ارشد سازمان از محققان جوان خواسته اند کلمه «تغییر اقلیم» را از سند ها حذف کنند.
 
کاستا می گوید: «چنین موضوعی می تواند همه نوع موجی را به سازمان بفرستد». در همان زمان ها کاستا استراتژی خود را تغییر داد؛ او تلاش کرد برنامه تحقیقاتی هوا، اقلیم و انرژی را گسترش دهد و بر مدار موضوعات علمی نگه دارد و از تیم خود محافظت کند و تاجایی که امکان دارد از مواجهه با مسئولان رده بالای سازمان بپرهیزد.
 
هنگام حضور در جلسات علمی و در گزارش ها تلاش می کرد درباره موضوعاتی مانند سلامت عمومی و نیز دود حاصل از آتش سوزی جنگل ها به جای موضوع آلاینده های صنعتی هوا صحبت کند. هرچند برنامه تحت مدیریت او در گذشته بیشتر بر صنایع متمرکز بود. او این تغییر را یک چرخش مثبت برای حفظ برنامه خود بدون محدودکردن مبانی علمی می دانست. هرچند او آگاه است که تغییر اقلیم، کیفیت هوا و سلامت عمومی همه به یکدیگر مربوط می شوند. او در این زمینه می گوید: «من نمی خواستم بنشینم و منتظر باشم تا محدودیت های اعمال شده بر سازمان رفع شوند، بلکه می خواستم قبل از آن ها فضا را در دست بگیرم، چون آن ها افراد ناآگاهی بودند».

شکاف بیشتر می شود تابستان ۲۰۱۷
تمام این مدت پروئت مشغول ملغی کردن قوانین زیست محیطی تصویب شده در دوره اوباما و به ویژه قوانینی بود که خودش در دادگاه های ایالت اوکلاهاما برای تصویب نشدن آن ها تلاش کرده بود. در ۲۸ مارس ترامپ به پروئت اجازه داد تا قوانین مربوط به انتشار گاز های گلخانه ای از نیروگاه های موجود را لغو کند.
 
روز بعد نیز پروئت ممنوعیت استفاده از یک آفت کش قوی به نام کلرپیریفوس را لغو کرد؛ هرچند دانشمندان سازمان برآورد کرده بودند که تأثیراتی منفی بر رشد مغز کودکان خواهد داشت. آنچه دانشمندان از این گونه رفتار دولت جدید فهمیدند، این نبود که دولت ترامپ و دولت اوباما با دو گرایش سیاسی مختلف در دو مسیر متضاد گام برمی دارند، بلکه این بود که گذشته از تعلقات سیاسی، دولت قبلی حداقل احترامی برای نظرات پژوهشگران قائل بوده است.
 
با روی کار آمدن ترامپ همه چیز تغییر کرده بود. پروئت و تیم او که باید آن ها را سیاست مدار بنامیم، به ندرت با دانشمندان سازمان مشورت می کردند. در بسیاری از موارد سؤالات محققان بی پاسخ می ماند و اساسا، عدم مشاوره با افراد خبره در سازمان بود که به دوره کاری پروئت را در این سازمان پایان داد. ضمنا تیم پروئت با نادیده گرفتن دانشمندان و یافته های آنان، خطر تضعیف قدرت سازمان را در پرونده هایی که ایالت ها و گروه های محیطی زیستی علیه سازمان اقامه می کردند، موجب شدند.
 
یکی از پژوهشگران ارشد سازمان می گوید: «این سیاستمداران آزادانه با پرسنل صحبت نمی کردند بلکه آن ها هر کاری که می خواستند انجام می دادند و سپس موضوع را به اطلاع ما می رساندند». این محقق و تقریبا همه محققانی که در مصاحبه ها شرکت کرده اند، خواستار آن بودند که ناشناس باشند؛ چون فاقد اجازه مصاحبه با رسانه ها بودند.
 
یکی دیگر از کارشناسان ارشد سازمان می گوید: پرسنل در تلاش برای مواجه شدن با این واقعیت جدید، سعی کردند که مشترکاتی با رهبری سازمان بیابند و دریافتند که نباید دور و بر موضوع «تغییر اقلیم» بروند و اصطلاحا این عبارت به «راز مگوی سازمان» بدل شد. یکی از مدیران میانی سازمان گفت: «هفته هایی بود که افراد سعی می کردند شرایط را نرمال نشان دهند، ولی ناگهان یک افتضاح جدید رخ می داد و برای یکی، دو روز احساس می کردید که در داخل مه قرار دارید». هرچند محققان به کار خود مشغول بودند، ولی بسیاری از آنان احساس می کردند که تلاش هایشان اهمیتی برای رهبری سازمان ندارد. در اداره تحقیق و توسعه
 
رد و بدل کردن مطالب بین کارشناسان و مدیریت ارشد فقط از طریق یک واسطه به نام آقای ریچارد یامادا انجام می شد. او معاون این اداره بود و تمایل داشت که ایده ها را منتقل کند، ولی بسیاری از محققان معتقدند که او اغلب در مسائل فنی و علمی سرگردان می شده است. البته شایان ذکر است که سازمان حفاظت از محیط زیست آمریکا تقاضای نشریه نیچر برای مصاحبه با یامادا را نپذیرفته است و به اتهامات ذکرشده در این مقاله نیز پاسخی نداده است.
 
شکاف بین دانشمندان و رهبری سازمان در اواخر جولای ۲۰۱۷ نمایان شد و آن زمانی بود که در خبر ها ذکر شد که تیم پروئت در حال تهیه فهرستی از اسامی افراد شکاک درباره تغییر اقلیم است. بسیاری تصور می کنند که EPA از آن جهت به دنبال این فهرست بوده است که درباره اعتبار موضوعات مرتبط با تغییر اقلیم تشکیک کند یا اینکه کاندیدا هایی برای پست های مشاور در این مبحث بیابد. این در حالی بود که سازمان در همان دوره در حال بررسی وضعیت کنونی تغییر اقلیم بود. این خبر باعث بروز نگرانی هایی در داخل و بیرون سازمان شد؛ چون چهار ماه پیش از آن رهبری سازمان موضوع تغییر اقلیم را زیر سؤال برده بود و احتمالا با تهیه این فهرست می خواست تعهد سیاسی خود را کامل کند. نهایتا تیم رهبری سازمان اجازه داد که پروژه بررسی وضعیت کنونی تغییر اقلیم به پیش رود. کاستا و دیگران در این تصمیم نقش داشتند. کاستا گفته بود: «آن ها قدرت داشتند تا این بررسی را انجام دهند یا متوقف کنند، ولی با وجود تمام سخنان بیان شده، این کار از طریق یک روند نرمال انجام شد». برای کاستا واضح بود که در بسیاری از موارد، رهبری سازمان احاطه ای به عملکرد محققان ندارد و اهمیتی نیز به آن نمی دهد؛ مگر آنکه با تعهد ترامپ درباره ابطال مقررات مرتبط با صنایع در تضاد قرار بگیرد و آن وقت است که این رهبری سیاسی وارد عمل می شود.

(افزایش تنش ها پاییز ۲۰۱۷ )
در ۳۱ اکتبر پروئت یک بمب خبری را در جامعه علمی آمریکا منفجر کرد. او گفت: محققانی که از کمک های مالی EPA برای تحقیقات استفاده می کنند، نمی توانند در کمیته های مشورتی علمی (SAB) یا کمیته های مجزای مرتبط با قوانین آلودگی هوا حضور یابند. اساسا این کمیته ها مرور مبانی علمی اکثر قوانین EPA را بر عهده دارند. این تصمیم باعث شد که دانشمندان بزرگی از پروسه تصویب قوانین زیست محیطی کنار گذاشته شوند. پروئت اقدام خود را با یک اتهام عجیب و غریب توجیه کرد. او گفت که کمک های ارائه شده از سوی این سازمان می تواند باعث شود که مشاوره های ارائه شده از سوی آنان متعصبانه باشد.
 
دانشمندان از این سخن شوکه شده بودند، زیرا این سیاست در سایر آژانس های علمی مانند مؤسسه ملی بهداشت اجرا نمی شد و از سوی دیگر، محققان مرتبط با صنعت نیز با چنین محدودیتی مواجه نبودند. این تعجب ها پایانی نداشت و پروئت محدودیت های بیشتری برای اعضای این کمیته های مشاوری اعمال کرد تا پژوهشگران بیشتری را از این کمیته ها دور کرده و در عوض می توانست سریعا افراد جایگزین مورد نظر خود را انتخاب کند.
 
نتیجه آن شد که ۱۸ نفر از ۴۴ عضو این کمیته مشورتی علمی تعیین شده از سوی پروئت هستند. البته تا پایان ماه سپتامبر تیم ترامپ تقریبا دوسوم از اعضای این کمیته را انتخاب خواهد کرد. زابرا تا ماه فوریه که بازنشسته خواهد شد، مسئولیت اداره فعالیت های این کمیته در EPA را بر عهده دارد. بسیاری از این هراس دارند که علایق وسیع این کمیته؛ از مواد شیمیایی گرفته تا انرژی و تولید صنعتی، شدیدا کاهش یابد یا وجه المصالحه قرار گیرد. به احتمال زیاد پروئت، میشل هانیکات را برای ریاست کمیته فوق در نظر داشته است.
 
او یک سم شناس است که در کمیسیون کیفیت محیط زیست ایالت تگزاس در شهر آستین مشغول به کار است و شدیدا با سخت گیرانه ترشدن استاندارد های کیفیت هوا مخالف است. او به نشریه نیچر گفت که امیدوار است به ریاست این کمیته مشورتی علمی انتخاب شود. در ادامه، پروئت تونی کاکس را نیز به عضویت کمیته مشورتی علوم هوای پاک (CASAC) منصوب کرد.
 
او یک مشاور دوستدار صنایع است که مطالعات علمی ارتباط بین مرگ انسان و آلودگی هوا را زیر سؤال برده بود. این کمیته وظیفه بررسی مطالعات علمی، پیش از به روزکردن استاندارد های کیفیت هوا را برعهده دارد. تا هنگام این انتصابات کاستا نیز از این حملات وارده بر مطالعات علمی خسته شده بود، ولی با تغییر برنامه های خود می توانست کورسویی از امید را ببیند.
 
او می گوید به مدت طولانی برای انجام تحقیقات درخصوص آتش سوزی ها، لابی کرده است، چراکه بخش بزرگی از انتشار آلودگی ذرات معلق به دلیل این آتش سوزی هاست که در کشور رخ می دهد. البته سازمان در گذشته چندین دهه را به بررسی آلودگی ناشی از صنایع اختصاص داده بود.
 
با اینکه ترامپ و پروئت در رأس امور قرار داشتند، ولی کاستا دریافته بود که زمان برای پیشبرد برنامه خود درخصوص تمرکز بر موضوع آتش سوزی ها مناسب است. در اوایل ماه دسامبر بخش مقررات کیفیت هوا که خواهان اصلی برنامه تحقیقات در زمینه هواست، به طور غیررسمی از این ایده تحقیقاتی کاستا پشتیبانی کرد.
 
باوجوداین در چنین شرایطی که نوعی پیروزی برای وی محسوب می شد، کاستا به جمع بندی رسید که سن ۶۹ سالگی زمان خوبی برای ترک سازمان است. او در این زمینه گفته است: «مطمئنا من نمی خواستم که از شرایط سوءاستفاده کنم». او با پنج فرزند و پنج نوه و یک ماشین چمن زنی مدرن و تعهد درونی به ادامه فعالیت های علمی به اندازه کافی می توانست خودش را در بیرون از سازمان نیز مشغول کند.
 
او می افزاید: «من فکر نمی کردم که در فضای موجود سازمان بتوانم خوب عمل کنم». در روز پنجم ژانویه؛ یعنی دو هفته قبل از آنکه ترامپ سالگرد ورود خود به کاخ سفید را جشن بگیرد، کاستا برای آخرین بار وارد محل کار خود در سازمان حفاظت محیط زیست شد و همکارانش برای او یک جشن بازنشستگی گرفتند و در پایان این روز او چند کارتن از وسایل شخصی خود را درون خودروی خود نهاد و به سوی منزل حرکت کرد.
 
استعفای (پروئت بهار ۲۰۱۸ ) طی ماه های بعدی شایعات بیشتری درخصوص تخلف های اخلاقی پروئت در سازمان انتشار یافت. تحقیقات، جلسات کنگره و گمانه زنی های بی پایان، همه این سؤال را در ذهن متبادر می کرد که این مدیر دغل باز تا چه مدت می تواند به لطف رفاقت با رئیس جمهور در رأس کار باقی بماند. ا
 
لبته پروئت شش ماه دیگر نیز باقی ماند و یک بمب دیگر را در برنامه های علمی سازمان منفجر کرد. در ۲۴ آوریل او اعلام کرد که سازمان حق ندارد از هیچ مطالعه ای در تصویب قوانین خود بهره ببرد، مگر آنکه آن داده ها و روش های مطالعاتی را در دسترس عموم قرار دهد.
 
هرچند او نام این کار را شفافیت نهاد، ولی دانشمندان و دیگر کارشناسان فورا به مبارزه با آن برخاستند. این دانشمندان معتقد بودند که این موضوع، حریم خصوصی سوابق پزشکی را تحت الشعاع قرار می دهد، چون مطالعات اپیدمولوژیک بر پایه اطلاعات بیماران است و باید هویت این بیماران حفظ می شد. این پیشنهاد پروئت نهایتا باعث می شد که بسیاری از مطالعات که مبنای تصویب قوانین در سازمان حفاظت محیط زیست بودند، کنار گذاشته شوند.
 
این عمل به آن معنی بود که تلاش شود تا سازمان نتواند مقررات و قوانین مهم و مفید بهداشتی و زیست محیطی وضع کند. یک تجزیه وتحلیل که در آوریل در این خصوص انجام شد، نشان می داد که اگر سیاست پروئت از دو دهه پیش در سازمان مورد پیروی قرار می گرفت، خبری از قوانین کنونی نبود که توانسته اند سالانه از ۵۰ هزار مورد مرگ ناشی از آلودگی هوا جلوگیری کنند.
 
زمانی که این اخبار منتشر شد، کاستا به قدری ناراحت شد که یک متن (بعد از بازنشستگی خود) به نشریه نیچر ارسال کرد و در آن متذکر شد: «این قانون همانند یک بمب دست ساز است که برای نابودی توانایی سازمان برای انجام امور محوله طراحی و ساخته شده است و پروئت یک دغل باز و حیله گر است».
 
فردای روزی که این قانون تصویب شد، پوستری از پروئت در حال امضای قانون در ورودی اصلی ساختمان بخش ORD در واشنگتن نصب شده بود که بر موضوع شفافیت در علم تأکید داشت. برای بسیاری از محققان این عمل نیز یکی دیگر از توهین ها و دهن کجی ها بود. یکی از محققان سازمان در این خصوص گفت: «معنی این پوستر آن بود که ما شما را دستگیر کرده ایم و شما هیچ کاری نمی توانید بکنید. من نیز در جواب می خواهم به این رؤسا اطمینان دهم که ما نیز فهمیده ایم که یک کلانتر جدید وارد این شهر شده است».
 
البته کاستا از تصمیم خود پشیمان نیست، چون تابستان خود را در یک ناحیه دورافتاده در ساحل رودآیلند سپری کرد و این محلی بود که اوقات جوانی خود را در آن گذرانده بود، اما احتمالا او نیز نمی دانست که چگونه این داستان به پایان خواهد رسید، چون او در اواخر ماه گفته بود که «شاید دیگر آن نور در انتهای تونل وجود نداشته باشد».
 
زمانی که در پنجم جولای خبر استعفای پروئت انتشار یافت، او در گاراژ منزلش بود. همسرش از خانه به طرف او دوید تا خبر را به او بگوید و موبایل او نیز پر از متن هایی بود که دوستان، خانواده و همکاران سابقش در سازمان برای او ارسال می کردند.
 
او آرام شده بود، ولی تعجب نکرد. او زمانی که به گذشته فکر می کند امیدوار است که رفقای آقای ترامپ همانند پیشینیان خود در اوایل دهه ۱۹۹۰، نتوانند خیلی سریع علم و عالم را از این سازمان دور کنند.
 
به نظر می رسد کاستا دوباره تهییج شده است تا اصطلاحا زغال ها را تا زمان تغییر باد های سیاسی، گداخته نگه دارد و تیم ترامپ را بیرون بیندازد. او می گوید: «گاهی فکر می کنم که آن ها شبیه ملخ ها هستند که می آیند و مزارع را خراب می کنند، ولی نهایتا می روند».

ترجمه: عبدالله مصطفایی

loading...
دانلود نرم افزار

پربازدیدترین اخبار

گزارش ها

گزارش تحقیق و تفحص از شرکت دخانیات در راه صحن/ بانک توسعه و تعاون زیر ذره‌بین مجلس

گزارش تحقیق و تفحص از شرکت دخانیات در راه صحن/ بانک توسعه و تعاون زیر ذره‌بین مجلس

نگاهی به گزارش حسابرسی شده

نگاهی به گزارش حسابرسی شده "وبصادر" و ادامه ابهام/ زیان انباشته به 85 هزار میلیارد ریال می‌رسد

تبلیغات

آسیاتک حمایت