آسیاتک

بازدید: 45

قانون پرستاری برای اسرای عراقی استثا نبود/ آرامش حین کارم را مدیون قرآن هستم

منبع : خبرگزاری ایکنا کد خبر: 1037772
گروه جهاد و حماسه: یک پرستار گفت: زمان‌هایی که بیمارانم به ویژه جانبازان از بیماری‌شان خسته می‌شدند، بالای سرشان می‌رفتم و در آرامش با آنها صحبت می‌کردم تا آرام شوند و این آرامش حین کارم را مدیون قرآن هستم.

 به گزارش خبرگزاری بین المللی قرآن(ایکنا)، نسرین ستاری، متولد 25 بهمن سال 1344 است. او سال 65 وارد دانشکده پرستاری دانشگاه تهران شد و کار پرستاری را به صورت دانشجویی از اسفند سال 66، همزمان با تحصیل در ترم سه دانشگاه، آغاز کرد. حدود دو سال در ایام جنگ در بیمارستان های مختلف مشغول به پرستاری بود و در این مدت پرستار جانبازان ایرانی و عراقی بود و به گفته خودش پرستار وظیفه دارد برای مداوای بیماران بکوشد؛ عملکرد خوب یا بد بیمار به خدای خودش مربوط می شود. ستاری علاوه بر اینکه پرستار است، قاری قرآن، داور مسابقات قرآن در بخش های صوت و لحن و مدرس دارالقرآن است. به بهانه روز پرستار با او به گفت وگو نشستیم. او آنقدر پر انرژی بود که در تمام دقایقی که هم صحبت بودیم، انرژی مضاعفی را دریافت کردیم و البته گاهی به صحبت ها و خاطرات دردآور که می رسید بغض می کرد و گاهی گریه. آنچه از نظر می گذرانید، حاصل گفت وگوی ما با پرستاری است که زمان دانشجویی اش مصادف با ایام جنگ بود.

از چه زمانی فعالیت خود را در بیمارستان آغاز کردید؟

 سال 65 وارد دانشکده پرستاری دانشگاه تهران شدم و از اسفند سال 66 به صورت دانشجویی کار خود را از بیمارستان امام خمینی(ره) آغاز کردم. در آن دوره به ما 100 ساعت کار دانشجویی می دادند که من از همان ایام که همزمان با ترم سه دانشجویی ام بود، مشغول به کار شدم. از همان ایام تا مهرماه سال 70 در بیمارستان امام خمینی(ره) فعالیت کردم و در آنجا پرستار بسیاری از جانبازان بودم؛ چراکه جنگ تازه تمام شده بود و بسیاری از بیماران جانباز و مجروح جنگی بودند و البته در میان آنها اسرای عراقی هم بودند که مجروح شده و به بیمارستان آورده بودند.

 دوران جنگ همزمان با پرستاری دوران دانشجویی تان بود. از آن روزها برای مان بگویید؟

در آن ایام جانبازهایی داشتیم که حال شان وخیم بود و از آن سو بیماران عادی هم داشتیم. برای مان چندان فرقی نداشت و وظیفه مان چیزی جز پرستاری نبود. تهران در آن سال ها بسیار موشک باران بود. اسفند همان سال به دلیل موشک باران و شرایط وخیم دانشجویان را تعطیل کرده بودند و من در تهران بودم. در یکی از روزها ساعت دو بعد از ظهر شیفت روزم تمام شده بود و پنج ساعت بعد یعنی ساعت هفت بعدازظهر شیفت شبم شروع می شد. از بیمارستان تا منزل مان دوساعت راه بود و اگر قرار بود که به منزل بروم و بیایم فایده ای نداشت به همین دلیل یکی از همکارانم که در خوابگاه بود، مرا به خوابگاه برد. به محض اینکه سوار اتوبوس شدیم و حرکت کردیم، متوجه شدیم که رخت شویخانه بیمارستان امام(ره) را با موشک زده اند و بسیاری از همکارانم و مردم شهید شده اند و برخی دیگر هم زخمی شده اند. با چنین وضعیتی برخی از همکارانم ایام عید سال 67 را به بیمارستان نیامدند اما من همه آن روزها را از فشم به بیمارستان می آمدم. منزل یکی از اقوام ما در فشم بود و ما به آنجا رفتیم تا از موشک باران در امان باشیم.

آیا جانبازان با بیماران عادی برای شما متفاوت بودند؟

برای یک پرستار فرقی نمی کند که بیمار چه کسی است؛ جانباز است یا یک فرد عادی. وظیفه پرستار، نجات جان انسان است و خوب یا بد بودن انسان به خدای خودش مربوط است. هم اکنون در بیمارستان خاتم الانبیا کار می کنم که بیشتر بیمارانم، مادران شهدا، خانوده شهید و جانباز هستند. شاید شخصیت مادر شهید را بیشتر دوست داشته باشد اما برایم فرقی نمی کند و هرکاری از دستم بربیاید برای نجات جان انسان ها انجام می دهم.

آیا در میان بیماران جانبازتان، پیش آمده بود که کسی شهید شود؟

در سال 69، جوان 26 ساله ای در بخش پیوند کلیه بستری بود و به این دلیل باید چندماهی در بیمارستان بستری می شد، یک روز وارد اتاقش شدم دیدم جواد نیست؛ از پرستاران که جویا شدم، متوجه فوت او شدم و هنوز زمانی که به بهشت زهرا می روم حتما سری به مزارش می زنم. جواد تک پسر یک خانواده ترک زبان بود که بسیار پسردوست بودند و این برایم بسیار غم انگیز بود. البته در جانباز بودن او کاملا مطمئن نیستم اما غم انگیزترین خاطره دوران کاری ام بود.

از روزهایی برای مان بگویید که پرستار اسرای عراقی بودید.

پشت اتاق هایی که اسرای عراقی بستری بودند، سربازها مراقبشان بودند آنها عرب بودند و فارسی را نمی دانستند. بسیاری از اطرافیانم می گفتند که مداوای شان نکنید آنها عراقی هستند اما پاسخ شان را می دادم که قانون پرستاری این است وقتی مریضی رجوع کند، برایش فرقی نکند. احساسم به مریض این بوده که او نیازمندی است که احتیاج به کمک دارد و ما باید هرکاری که از دستمان برمی آید را برایش انجام دهیم. خوب یا بد بودن آدم ها را خدا بهتر می داند؛ به هرحال آنها هم سربازان عراقی بودند و فکر می کردند شاید حق دارند و شاید هم راضی به آمدن در جنگ نبودند و به زور آنها را به جنگ فرستاده بودند. به هرحال ما وظیفه مان مداوای بیمار است.

خاطره ای از اسرای عراقی دارید؟

آنها با ما کاری نداشتند و هرکاری که برای شان انجام می دادیم، تشکر می کردند. آنها بیشتر به فکر فرار بودند. بیمارستان امام خمینی(ره)، بیمارستانی قدیمی بود به همین دلیل در اتاق‎ها دستشویی نداشت و برای استفاده از سرویس باید به انتهای راهرو ها مراجعه می کردند، در یکی از روزها علی رغم اینکه سرباز به همراه یکی از اسرای عراقی بود او توانست از بیمارستان فرار کند.

از روزهایی که در بیمارستان خاتم الانبیاء کار می کنید، برای مان بگویید؟

هم اکنون یکسال و هفت ماه است که در بیمارستان خاتم الانبیاء مشغول به فعالیت هستم. این بیمارستان به دلیل آنکه با بنیاد شهید قرارداد دارد، بیشترین بیماران ما از این خانواده ها هستند. حتی در میان بیمارانمان خانم هایی بودند که در زمان جنگ به عنوان امدادگر یا پرستار بودند که حالا جانباز هستند. همچنین بسیاری از بیماران را داریم که در مناطق مرزی زندگی می کردند و هم اکنون موجی یا جانباز هستند. یادم می آید در سال 67 در بخش اعصاب و روان بیمارستان روزبه مشغول به فعالیت بودم. دختری جوان را از شهر مرزی آورده بودند که موجی شده بود و حتی با شنیدن صدای هواپیما حالش بد می شد. روزهای جنگ بسیار سخت بود که اثراتش را هنوز با گذشت سال ها شاهدیم. جانبازانی به بیمارستان می آیند که دست و پا ندارند و با ویلچر خود را به بیمارستان می رسانند.  سال گذشته جانبازی در بیمارستان بستری بود که حول ساعت یک بامداد صدای گریه از اتاقش شنیدم وقتی به او سرزدم دیدم که گریه می کند و می گوید خسته است و کمی که با او صحبت کردم، آرام شد. همچنین در بخش ضایعات مغزی بیماران موجی را می آورند و مدتی را در همین بخش بستری می کنند. آنها هم خودشان عذاب می کشند و هم خانواده های شان در عذاب هستند. شهریور سال گذشته جانباز نابینایی را آورده بودند که یکی از پاهایش از بالا و پای دیگرش از مچ قطع شده بود. وقتی پشت و پهلوهایش را مداوا می کردم متوجه زخم بسترش شدم.همسرش می گفت او از همان زمان ابتدا اینگونه بود و تاکنون ادامه داشت.

با مشاهده این صحنه ها چه می کنید؟

الهی شکر که هنوز کم نیاورده ام، چون توکلم به خداست و رضایت او آرامم می کند. از سال 84 تا سال 95 در بیمارستان بهفر بود و در یکی از شبکاری هایم همکار جدیدی به بخش آورده بودند که جای وسایل را نمی دانست و به نوعی آن شب تنها کار می کرد و از طرفی هم دو مریض بدحال داشتیم و حتی شب ها که می توانیم چندساعتی را استراحت کنم، من به کارهایم رسیدگی کردم. زمانی که از بیمارستان خارج می شدم، خانم دکتری به من گفت که آنقدر شما سرحال هستید که کسی فکر نمی کند شما شبکار بودید و انگار تازه از راه رسیده اید و زمانی که دلیل اینکار را از من جویا شدند، گفتم چون از کارکردن راضی هستم و خدای بالای سرم هم از این نوع کارکردن راضی است و همین امر مرا خوشحال می کند و انرژی مثبتی به من می دهد.

کارپرستاری خسته کننده است، اما شما پرانرژی هستید.

به لحاظ سنی باید بازنشسته می شدم؛ درصورتی که شاید ظاهر کار خسته کننده و غمگین است. مریض می نالد، همراه مریض می نالد، مریض خودش طاقت درد ندارد چیزی می گوید، همراهش بیشتر از مریض اذیت می شود و چیزی می گوید؛ هیچ کدام از این ها مرا مریض نمی کند چون معتقدم کاری می کنم که بسیار در دین مان به آن سفارش شده و خدا از کارم راضی است.

شیرین ترین خاطره دوران کاری تان را برای مان می گویید؟

خاطرات شیرین در کارم بسیار بوده است. یکی از آنها بهبودی حال بیمارانی است که هیچ امیدی به خوب شدنشان نبود. دعاهایی که بیماران در حقت می کنند، انقدر به آدم می چسبد، شاید کسی نتواند آن را درک کند تا زمانی که این موقعیت برای خودش ایجاد شود. فکر می کنم هرچه دارم از دعای بیماران است. زمانی که بیماران حالشان بد است، بالای سرشان می روم و با آنها صحبت می کنم و آرام می شوند. این یکی از ویژگی های من است که برای بسیاری از همکاران و بیماران ثابت شده است.

دلیل آرام شدن مریضان در زمانی که با آنها صحبت می کنید چیست؟ به آنها چه می گویید؟

فکر می کنم دلیلش نزدیکی با قرآن است که اینچنین مرا آرام و صبور نگهداشته است تا این آرامش را به بیماران منتقل کنم. در زمان رانندگی هنگامی که مربی کنار من نشسته بود، اعتراف کرد که برعکس بسیاری از خانم ها هنگامی که پشت فرمان می نشینند، استرس دارند، اما من این استرس را ندارم و کاملا در آرامش هستم. من همه این آرامش را از قرآن گرفته ام و قرآن در بهترین نقطه زندگی من نقش دارد و همیشه خدا را حاضر و ناظر می دانم و نگران هیچ چیزی نیستم و کم پیش می آید که مسأله ای نگرانم کند. زمانی که اتفاقی می افتد، توکلم بر خداست. همه حرف هایم را با خدا می زنم. گاها پیش آمده مریضی برای دردش مسکن می خواهد، بالای سرش که می روم با او صحبت می کنم و دیگر فراموش می کند که دردی داشته است. متأسفانه برخی از پرستاران فقط کارشان را انجام می دهند و گاها برخی ها هم عجله ای کارها را به سرانجام می رسانند اما من همه را با آرامش انجام می دهم و نهایتا کارم طول بکشد، یک ساعت بیشتر می مانم تا کارم تمام شود. این آرامش من سبب می شود تا بیماران هم آرامش داشته باشند. گاها سفارشاتی به همراهان مریض می کنم و گاهی هم با خود بیماران صحبت می کنم.

چه سالی ازدواج کردید؟

اسفندماه سال 67 ازدواج کردم و همسر در نشر قرآن فعالیت دارد. حاصل ازدواج مان یک پسر28 ساله، دختر 26 ساله و دو قلوی پسر 17 ساله است. همچنین پس از پرستاری، قاری قرآن، داور مسابقات قرآن در بخش های صوت و لحن، معلم تدبیر و مدرس دارالقرآن هستم.

با این مشغله شغلی چقدر خانواده به شما کمک می کنند؟

همسرم به دلیل آنکه مادرخدا بیامرزش در بیمارستان کار می کرد، بسیار درکم می کند و همکاری بسیاری با من دارد. دوقلوهایم بیشتر از فرزندانم کمک حال و مراقبم هستند و همیشه در کارهای خانه همکاری دارند. در خانه مدیریت می کنم تا اینکه همه کارها را انجام دهم.همه خانواده را به کار می کشم تا همه به نوعی در منزل کمک حالم باشند.

گفت وگو از زینب رازدشت


loading...
دانلود نرم افزار

گزارش ها

گزارش میدانی رویترز از بازار قاچاق ارز ایران

گزارش میدانی رویترز از بازار قاچاق ارز ایران

گزارش بلومبرگ از عملی شدن تحریم نفت ایران

گزارش بلومبرگ از عملی شدن تحریم نفت ایران

تبلیغات

آسیاتک