آسیاتل

بازدید: 43

دولت‌های میانجی یا سرکش؟!

منبع : فارس نیوز کد خبر: 1025147
«جداسازی اروپا از آمریکا» بزرگ‌ترین خطای راهبردی و محاسباتی ممکن در قبال برجام و تحولات مربوط به آن محسوب می‌شود.

به گزارش گروه دیگر رسانه های خبرگزاری فارس «علیرضا سرمدی» در روزنامه «وطن امروز» نوشت:

در حوزه روابط بین الملل نقش دولت های میانجی (برای حل بحران میان 2 یا چند بازیگر در معادلات جهانی) بسیار پررنگ است. به طور کلی، دولت میانجی(Buffer State)
با استناد به شرایطی مانند بی طرفی در منازعه و مرضی الطرفین بودن می تواند در یک پرونده ورود کرده و پروسه حل اختلاف یا اختلافات موجود را راهبری و مدیریت کند. از سوی دیگر، ما با مفهومی به نام دولت سرکش (Backlash State) نیز در حوزه روابط بین الملل مواجه هستیم. دولت سرکش دولتی است که برای صلح جهانی تهدید کننده به حساب می آید. این دولت ها دارای ویژگی هایی مانند تمامیت خواهی ، محدودکنندگی حقوق بشر، پشتیبانی از تروریسم و ساخت سلاح های کشتار جمعی هستند.
طی روزهای اخیر، بحث بر سر نقش آفرینی اروپا در حل و فصل منازعات برجامی ایران و ایالات متحده آمریکا شدت گرفته است. کشورهایی مانند «انگلیس»، «آلمان» و «فرانسه» به صورت مداوم سخن از «احترام به برجام» گفته و رویکرد هسته ای ترامپ را در ظاهر محکوم کرده اند. با این حال سوال اصلی اینجاست: آیا می توان از تروئیکای اروپایی به عنوان «دولت های میانجی» در پرونده برجام یاد کرد؟ در واقع آیا اساسا 3 کشور اروپایی می توانند در منازعه ای که از سوی دولت ترامپ در قبال توافق هسته ای آغاز شده، حکم بازیگری بی طرف و میانجی واقعی را داشته باشند؟ در پاسخ به این سوال، نکاتی وجود دارد که باید مورد توجه قرار گیرد.
یک- تروئیکای اروپایی بخشی از پروسه شکل گیری برجام است! به عبارت دقیق تر، این کشورها بازیگران اصلی در این معادله محسوب می شوند. امضای 3 وزیر اروپایی یعنی «فیلیپ هاموند»، «لوران فابیوس» و «فرانک والتر اشتان مایر» روی سند برجام همچنان قابل مشاهده است. از این رو، اروپا را نمی توان یک «طرف سوم» در این معادله نامید. فراتر از آن، چالشی که هم اکنون بر سر برجام شکل گرفته، ماهیت و وضعیتی یک طرفه دارد. به عبارت بهتر، در اینجا باید میان واژگان «چالش» و «منازعه» تفکیک و تمایزی آشکار قائل شد. هم اکنون یک «دولت سرکش» در ایالات متحده درصدد است توافق هسته ای میان ایران و اعضای 1+5 را به چالش بکشد. بدیهی است این چالش، یک طرفه است و جمهوری اسلامی ایران در آن دخیل نیست. مطابق گزارش های آژانس بین المللی انرژی اتمی، ایران نسبت به تمام تعهدات خود در برجام متعهد بوده و حتی فراتر از این تعهدات نیز عمل کرده است. از این رو، اساسا در اینجا ما با منازعه ای دوطرفه میان ایران و آمریکا روبه رو نیستیم که طرف اروپایی بخواهد در کسوت یک «میانجی» در این معادله عمل کند. ثانیا حتی اگر بر فرض محال چنین منازعه ای شکل گرفته باشد، اروپا به دلیل دخیل بودن در پروسه ایجاد، حفظ و استمرار برجام، باید به وظایف ذاتی خود در مقابل یک «دولت سرکش» مانند ایالات متحده آمریکا عمل کند، نه آنکه به عنوان یک «طرف سوم» در این معادله خود را معرفی کند.
دو- اخیرا مقامات آمریکایی  تاکید کرده اند مذاکرات مفیدی(!) میان این کشور و اتحادیه اروپایی بر سر برجام انجام شده و این مذاکرات همچنان ادامه دارد. به عنوان مثال  «باب کورکر» رئیس کمیته روابط خارجی آمریکا مدعی شده کنگره در این زمینه با نمایندگان اتحادیه اروپایی در حال رایزنی است  و به پیشرفت هایی نیز برای اصلاح برجام- بخوانید ابطال برجام- دست یافته اند. اظهارات «باب کورکر» نمی تواند بی ارتباط با اظهارات سخنگوی دولت مرکل باشد. «استفان سیبرت» در این باره عنوان کرده است: «برلین به دنبال جزئیات بیشتری درباره این مساله است که واشنگتن از توافق هسته ای با ایران چه چیزی می خواهد. آلمان از توافق هسته ای حمایت می کند و در کنار آن ایستاده است. آلمان شرایط را با شرکای اروپایی تجزیه و تحلیل خواهد کرد».
«میا آدبار» سخنگوی وزارت خارجه آلمان نیز تاکید کرده است مقامات آلمانی قصد دارند با مقامات کاخ سفید دیدار کرده و دقیقا قصد آنها را درباره تغییر توافق هسته ای دریابند.
فراتر از این موارد، «امانوئل مکرون» رئیس جمهور فرانسه از مردادماه امسال بارها عنوان کرده است می توان بر سر موضوعاتی مانند اعمال محدودیت های هسته ای علیه ایران و فعالیت های موشکی جمهوری اسلامی، با تهران وارد مذاکره شد! «بوریس جانسون» وزیر خارجه انگلیس نیز حدود 3 ماه قبل مدعی شد اعضای کنگره آمریکا قصد بر هم زدن برجام را ندارند، بلکه تنها خواستار اصلاح توافق هسته ای(!) هستند.
واقعیت امر این است که پروژه «تغییر برجام به سود اهداف آمریکا» از ماه ها قبل با همکاری واشنگتن و تروئیکای اروپایی پیوند خورده است. با این حال  کشورهای اروپایی به دلیل منافعی که در دوران پسابرجام نصیب شان شده و همچنین با هدف حفظ پرستیژ بین المللی خود، ملاحظاتی درباره نحوه اعمال تغییرات از سوی ایالات متحده دارند، بنابراین «جداسازی اروپا از آمریکا» بزرگ ترین خطای راهبردی و محاسباتی ممکن در قبال برجام و تحولات مربوط به آن محسوب می شود.
سه- بدیهی است مطابق استدلالات شکل گرفته، تروئیکای اروپایی اساسا در جایگاهی قرار ندارد که خود را در کسوت یک «میانجی» در چالش برجامی شکل گرفته تعریف کند. با این حال هر گونه همراهی این کشورها با «دولت سرکش» دونالد ترامپ، آنها را نیز دولتی سرکش در این معادله تعریف خواهد کرد. به عبارت شفاف تر، تروئیکای اروپایی حتی به صورت بالقوه نمی تواند نقش  یک «میانجی» را در قبال تحولات برجامی اخیر ایفا کند اما این کشورها به صورت بالقوه و بالفعل می توانند به بازیگرانی سرکش در این معادله تبدیل شوند. باید اذعان کرد 2 کشور انگلیس  و فرانسه [و حتی تا حدودی آلمان] طی ماه های گذشته با ارائه سیگنال های دوگانه و پارادوکسیکال، بخشی از بازی در زمین «دولت سرکش ترامپ» را کلید زده اند. این موضوعی است که نباید از دید دستگاه دیپلماسی ما پنهان بماند. از سوی دیگر، لازم است به دولت های اروپایی تفهیم شود هر گونه همراهی با دولت ترامپ در پروسه خروج از برجام (که با اعلام تغییر برجام رسمیت خواهد یافت)، آنها را نیز به دولت هایی سرکش و بی تعهد مانند دولت ایالات متحده آمریکا تبدیل خواهد کرد؛ موضوعی که به نظر می رسد هنوز بخوبی از سوی وزارت امور خارجه کشورمان خطاب به کشورهای اروپایی بیان نشده است.

انتهای پیام/ز


loading...
دانلود نرم افزار

پربازدیدترین اخبار

گزارش ها

تبلیغات

آسیاتک حمایت