آسیاتل

بازدید: 99

مشقت ملوانی

منبع : فرارو کد خبر: 1004391
سخت است؛ وقتی از دوری‌ها می‌گویند، از روزها و ماه‌های زندگی روی آب، دور از خانواده، دور از شهر و خانه. زحمت است؛ وقتی از ساعت‌های طولانی کار روی عرشه و موتورخانه می‌گویند، از بی‌خوابی‌های شبانه، از کار طاقت‌فرسای بندر.

افسر اول حسین نژاد: ما روی کشتی خیلی چیزها می بینیم؛ از مرگ آدم ها تا پیوند زدن عضو. گاهی واقعا شرایطی پیش آمده که هیچ امیدی برای رسیدن به مقصد نداریم

به گزارش شهروند، سخت است؛ وقتی از دوری ها می گویند، از روزها و ماه های زندگی روی آب، دور از خانواده، دور از شهر و خانه. زحمت است؛ وقتی از ساعت های طولانی کار روی عرشه و موتورخانه می گویند، از بی خوابی های شبانه، از کار طاقت فرسای بندر.

مشقت است؛ وقتی یاد خاطره هم قطارهایشان می افتند، از استرس هایی که روی کشتی تحمل می کنند. هولناک است؛ وقتی تجربه تصادف ها و طوفان ها و آتش سوزی های مهیب را از سر می گذرانند و آخر سر، رنج است برایشان؛ وقتی یاد همکارانشان در کشتی «سانچی» می افتند، حادثه ای که ٩ روز پیش، همه شان را شوکه کرد. آنها خودشان را روی کشتی شعله ور دیدند و ترسیدند.

«سینا سلیمیان» ١٥ماه روی کشتی کارورزی کرده و حالا می گوید دلش برای دریا تنگ می شود اما نمی خواهد این حرفه را ادامه دهد. فارغ التحصیل رشته دریانوردی دانشگاه خارگ است و حالا حس اش به دریا با چهار سال پیش، زمین تا آسمان فرق کرده. آن زمان رویای دیدن طلوع و غروب خورشید روی عرشه کشتی را در سر می پروراند و حالا می گوید هر بار که از دریا برمی گردد، آشفته و به هم ریخته است. «احسان حسین نژاد»، افسر اول کشتی است.

مدرک فرماندهی را به تازگی گرفته و قرار است این بار که سوار کشتی شد، در جایگاه کاپیتان بنشیند، ٣٣ساله است و ١٣ سال تجربه دریانوردی دارد. او هنوز سودای دریا در سر دارد، با همه سختی ها و محنت هایش. «حسین منتصر کوهساری» خودش کاپیتان است؛ ٥، ٦ سالی روی کشتی های تجاری و نفتکش فرماندهی کرده و حالا خسته است، از ساعت ها و روزهای طولانی دور از خانه و خانواده و شهر و تمام اتفاقاتی که در نبودش رخ می دهد. می خواهد بماند، بزرگ شدن فرزندانش را ببیند، روی خشکی باشد.

آنهایی که روی کشتی کار می کنند، چند گروهند؛ یک گروه ملوان هستند که تعدادی از آنها روی عرشه کار می کنند و تعدادی در موتورخانه. افسران اول و دوم و سوم هستند که باز هم در عرشه و موتورخانه کار می کنند و در رأس همه اینها، کاپیتان قرار دارد که فرماندهی و هدایت کل کشتی را به عهده دارد. کاپیتان مسئول تمام اتفاقات روی کشتی است، او کسی است که حداقل سابقه ١٠، ١٢ سال کار در کشتی را دارد.

سخت ترین کار کشتی به عهده ملوان هاست، آنها اگر روی عرشه باشند، مدام باید زنگ زدایی و رنگ کاری کنند و اگر در موتورخانه باشند، روز و شب شان به باز و بسته کردن پیچ و مهره ها و روغن کاری می گذرد. افسران عرشه فعالیت راحت تری نسبت به ملوان ها دارند، حتی از افسران موتورخانه هم. موتورخانه مهمترین بخش کشتی است، قلب آن است، یک سرمهندس دارد و ٤ افسر. در میان کارکنان کشتی، کارورزها هم هستند، کسانی که دانشجوی رشته دریانوردی اند و باید دوره های ١٢ ماهه شان که ٦ماه آن پیوسته است را روی کشتی بگذرانند. «سینا سلیمیان» یکی از ٢٤، ٢٦ نفر کادر کشتی است که به تازگی حالا دوره کارورزی اش تمام شده.

تنها افسران و کاپیتان اجازه دارند که همسرانشان را به کشتی بیاورند، تعداد زنان روی کشتی هم نباید بیشتر از ٤، ٥ نفر شود. یعنی همه هم نمی توانند با هم همراه داشته باشند. اینها تنها زنان روی کشتی هستند. زنان نمی توانند کادر کشتی های اقیانوس پیما شوند، آنها تنها می توانند روی کشتی های داخلی کار کنند و تا درجه افسری هم پیش بروند. مثل افسرانی که در کشتی های خیلج فارس کار می کنند.

«سینا»، ٢٦ساله حالا می گوید که دلش برای دریا تنگ می شود، اما نمی خواهد در این حرفه ادامه دهد: «اول رویاهایی در سر داشتم، فکر می کردم رشته خیلی جذابی است، می روی روی کشتی و طلوع و غروب خورشید را می بینی، اما وقتی کارم را شروع کردم، دیدم دریانوردی فقط تنهایی است و هیچ جذابیتی ندارد. بعد از مدتی همه چیز عادی می شود.»

دریانوردی سخت است و خطرناک و توان سوز است. خطر همیشه بیخ گوش کارکنان کشتی است، یک بار تصادف است؛ تصادف با صخره یا کشتی دیگری، یک بار بی احتیاطی، یک بار نقص فنی است، یک بار آتش سوزی و یک بار شرایط جوی. حمله دزدان دریایی را هم باید به همه این حوادث اضافه کرد؛ همان ها که بیش از همه در خلیج عدن و نزدیکی های سومالی و سمت اقیانوس هند، به انتظار دریانوردان نشسته اند: «وقتی حادثه ای رخ می دهد، خطرش برای همه یکسان است.»

سلیمیان، خودش هم بارها این دزدان دریایی را دیده اما چون گاردهای مسلح آنها را همراهی کرده اند، از حمله این دزدان در امان مانده اند: «کادر کشتی وقتی می خواهند وارد این مناطق شوند، با خودشان گارد می برند، گارد ارتش یا سپاه. این نیروها مسلح هستند. در دو طرف کشتی دوشکا هم می گذارند. وقتی دزدان دریایی این اسلحه ها را می بینند، دیگر نزدیک نمی شوند.» او ادامه می دهد: «همین یک سال پیش بود که به یک کشتی نفتکش حمله کردند، دزدان حدود ٨ قایق با ١٢٠ نفر بودند. آنها با کادر کشتی درگیر شدند، نیروهای ارتش به کمک آمدند و درنهایت دزدان فرار کردند. کشتی به سمت خلیج عدن می رفت.» این دریانورد تجربه کار کردن روی سه کشتی را داشته است؛ یکی تجاری، یکی کانتینربر و یکی فله بر: «من کارورز بودم و کارورزها به عنوان ملوان روی کشتی کار می کنند.»

دریانوردان تنها از دروازه دانشگاه وارد این رشته نمی شوند، موسسه هایی هم هستند که در یک دوره فشرده یک ساله، آموزش های دریانوردی می دهند و برای این دوره، ١٢ میلیون تومان شهریه می گیرند: «دریانوردان باید مدارک و گواهی های زیادی داشته باشند، آنها همیشه باید در دوره های آموزشی شرکت کنند، امتحان بدهند، مدرک بگیرند. هر کس که وارد کشتی می شود، باید دریانوردی گذرانده باشد، چند سال که بگذرد، دوره دیگری می گذارند تا بتواند مدرک شایستگی بگیرد، افرادی که این مدرک را بگیرند، افسر سوم می شوند.کاپیتان کشتی مدرک های زیادی دارد و دوره های فراوانی گذرانده. از اطفای حریق گرفته تا بقا در دریا.»

کارکنان کشتی همه خطرها و مشقت ها را به جان می خرند به امید حقوقی که آخر هر ماموریت به آنها می دهند؛ این تنها انگیزه کارکردن روی کشتی است: «درآمد یک ملوان روی کشتی از سه میلیون تومان شروع می شود. البته اینها برای کشتی های اقیانوس پیماست. کادر کشتی های نفتکش به دلیل خطراتی که دارد، حقوق بیشتری می گیرند. بالاترین حقوق کادر کشتی هم به کاپیتان تعلق می گیرد.» به گفته سلیمیان، کادر کشتی حقوق ریالی و دلاری دارند. آنها حق ماموریت را به دلار می گیرند؛ مثلا کاپیتان علاوه بر سه میلیون تومان حقوق، ٥ هزار و ٣٠٠ دلار هم حق ماموریت می گیرد. البته این حق ماموریت برای تمام کادر کشتی است که بالا و پایین دارد. کادر کشتی زمانی که در ماموریت نیستند، تنها حقوق ریالی می گیرند.

کارکنان کشتی از دو هفته تا دو ماه روی دریا هستند. کشتی های نفتکش با سرعت کم و کشتی های تجاری با سرعت بالاتری به مقصد می رسند. یک نفتکش از ایران تا چین، ٢٥روز در راه است، اما یک کانتینر تجاری همین مسیر را ١٤روزه می رود: «نفتکش سنگین است و سرعتش پایین. یک کانتینر تجاری ممکن است بار یخچالی داشته باشد و اگر زود به مقصد نرسد، بارش خراب می شود. پس سرعتش بالاتر است.»

کادر نفتکش ها باید دوره های بیشتری را بگذرانند، مثل دوره های مربوط به ایمنی. کارکنان دریا دوره استراحت دارند اما قراردادها ٤ ماهه و برای نفتکش ها سه ماهه است. یعنی در این مدت هر سفری که به آنها گفته شود، باید بروند. کادر کشتی های تجاری به ازای هر یک ماه که به دریا می روند، ١٣روز مرخصی دارند؛ کادر نفتکش ها برای هر سه ماه کار، دو ماه مرخصی دارند. در آن دو ماه حقوق ریالی می گیرند: «دریانوردان در دوره مرخصی هیچ کاری نمی کنند، یعنی توانایی انجام کاری ندارند، هر چه دوره دیده اند مربوط به دریا می شود، آنها روی خشکی توانایی خاصی ندارند و تبحرشان فقط روی دریاست، به همین دلیل کسانی که می خواهند از این حرفه خارج شوند، معمولا پس از یک مدت طولانی بیکاری، دوباره به دریانوردی برمی گردند، چون هر کاری هم که بخواهند انجام دهند، دیگر حقوقی مانند آنچه روی کشتی می گرفتند، نمی گیرند و این آزارشان می دهد. همین هم شده تا خیلی ها برخلاف میل باطنی شان، دوباره به کشتی برگردند.»

دریا آدم ها را عوض می کند
کار روی کشتی سخت است، در کنار همه حوادثی که رخ می دهد و جان کارکنان را به خطر می اندازد، همین قرار گرفتن روی دریا و قطع ارتباط با دنیا برای مدت زیادی، آنها را اذیت می کند: «وقتی می روید روی دریا، هیچ وسیله ارتباطی با خشکی ندارید، نه تلفن نه تلویزیون. البته یک تلفن ماهواره ای هم هست که دقیقه ای یک دلار است. اما در کل خیلی روی روحیات کارکنان تأثیر می گذارد. شاید برای یک آدم مجرد خیلی سخت نباشد، اما متأهل ها واقعا درگیر می شوند. خیلی وقت ها روی کشتی، خبرهای بدی می شنوند، مثلا یکی از کارکنان خبر مرگ برادرش را روی کشتی شنید، یا یکی دیگر، موقع زایمان همسرش روی دریا بود، آدم ها روی کشتی عوض می شوند، بعضی مشکلات روحی دارند و واقعا نباید در کشتی بمانند. دریانوردان وقتی به خشکی برمی گردند، خیلی به هم ریخته اند، زمان نیاز دارند تا به زندگی عادی برگردند.»

در میان تمام آنهایی که در کشتی کار می کنند، یک پزشک پیدا نمی شود، فقط افسران هستند که دوره های ابتدایی را دیده و به عنوان مسئول بیمارستان کشتی، فعالیت می کنند. در کشتی یک اتاق پر از دارو وجود دارد، برای آنهایی که ممکن است دچار مشکل شوند: «خیلی وقت ها دست و پای کادر موقع کار در کشتی می شکند. بعضی هم هستند که موارد حادتری پیدا می کنند، مثل آپاندیس. این وقت ها ناچار می شوند در نزدیک ترین بندر، او را پیاده و درمان کنند.» این دریانورد بهترین خاطره را از سفر به اروپا و آفریقا دارد: «ما برای آفریقا سیمان می بریم و از آن جا چای می آوریم. در فاصله بارگیری که ممکن است یک روز طول بکشد، می توانیم از کشتی خارج شویم. البته همه کشورها اجازه خروج را به ما نمی دهند. مخصوصا وقتی بدانند که از ایران آمده ایم. گاهی هم پلیس مهاجرت می آید و به ما ویزای کوتاه مدت می دهد و در آن فاصله می توانیم در شهر چرخی بزنیم.»

روی خشکی با همه بیگانه ایم
«حسین منتصر کوهساری» نزدیک به ٦ سال کاپیتان کشتی بوده اما حالا هشت ماهی می شود که به دریا نرفته: «نمی خواهم برگردم. سخت است.» از نوجوانی عاشق دریانوردی بود و حالا حرف های دیگری می زند: «زمانی که آدم متأهل و بچه دار می شود، تازه مشکلات را لمس می کند. اما خب در نهایت، به دلیل مسائل مالی افراد ادامه می دهند. به هرحال حقوق کسی که روی دریا کار می کند، خیلی بیشتر از کسی است که در خشکی فعال است. در کنار همه اینها، سفر رفتن و قرار گرفتن روی آب هم جذاب است، هر چند که به مرور این مسائل کمرنگ می شود.»

کوهساری ٤٠ساله است، او از سال ٧٤ وارد دانشگاه چابهار شد و دریانوردی خواند: «١٨ماه روی کشتی کارورزی کردم. نخستین بار سال ٧٦ بود که سوار کشتی شدم. از سال ٧٩ هم افسر سوم شدم، بعد به تدریج کاپیتان شدم.» کوهساری ١٦ سال سابقه کار روی دریا را در کارنامه اش دارد و به ٥ قاره سفر کرده؛ نزدیک به ٤، ٥ سال هم روی نفتکش کار کرده: «من در تمام مدتی که در مرخصی بودم، مشغول یادگیری و گرفتن گواهی بودم، ما باید به آخرین استانداردهای روز آگاه و جدیدترین اطلاعات را داشته باشیم، زمانی که وارد بندر می شویم، این گواهی های ما را چک می کنند.»

ملوان باشی یا افسر، کاپیتان باشی یا مهندس، همین که روی کشتی کار می کنی، یعنی با مشکلات زیادی مواجه هستی: «اصلا به درجه و کاری که انجام می دهی ربطی ندارد. همه روی کشتی مشکل دارند. دوری از خانواده و اجتماع، خودش معضل بزرگی است. ما بزرگ شدن بچه هایمان را نمی بینیم، از مسائل روز و خانواده و اجتماع بی خبریم، تمام بار زندگی بر دوش همسر است، ما روی خشکی با همه بیگانه ایم.»

او می گوید یک کاپیتان، همه این مشکلات را به صورت مضاعف باید تحمل کند: «هرچقدر درجه بالاتر باشد، مسئولیت هم بیشتر است، در کشتی برای هر نفر یک کاری تعریف شده است و هر کس متناسب با وظیفه اش کار می کند، کاپیتان اما مسئول تمام کارکنان کشتی است و به همین دلیل درگیری ذهنی و استرس و نگرانی زیادی را تجربه می کند. هر اتفاقی روی کشتی بیفتد، کاپیتان باید جوابگو باشد، تصادف بشود، دریا طوفانی باشد، آتش سوزی اتفاق بیفتد و... رسیدگی به همه اینها جزو وظایف کاپیتان است. گاهی مشکلات از این هم فراتر می رود؛ مثلا ملوانان یا سایر پرسنل، مشکل خانوادگی پیدا می کنند، عزیزشان را از دست می دهند و... کاپیتان این افراد را هم باید آرام کند. او مثل پدر یک خانواده است.»

او می گوید که گاهی مشکلات به جایی می رسد که یکی از کارکنان باید برگردد، هماهنگی برای بازگشت او هم به عهده کاپیتان است: «قبلا ارتباطات کم بود و پرسنل روی کشتی، ارتباطی با خشکی نداشتند، اما حالا این طور نیست، یک وقت هایی خبری به کارکنان می رسد که آنها را به هم می ریزد. اینها روی روحیه آنها تأثیر می گذارد. مرگ همسر و پدر و ... ازجمله این مسائل است.» سختی کار روی دریا، تنها برای دریانوردان نیست، خانواده های آنها هم درگیر می شوند: «برای ما که روی کشتی هستیم زمان راحت تر می گذرد تا خانواده های ما که روی خشکی هستند.

این دوری روی روابط خانوادگی خیلی تأثیر می گذارد. دریانوردان را کم حرف و گوشه گیر می کند، به هرحال زندگی آنها عادی نیست، ما ٢٠، ٣٠نفر داخل کشتی هستیم که یک ماه و شاید هم بیشتر با هم هستیم، هر طور که هست باید همدیگر را تحمل کنیم.» او ازدواج کرده و دو دختر دارد، می گوید آن زمان همسرش مشکلی با شغل اش نداشت اما هر چقدر می گذشت، تحمل شرایط دوری سخت می شد: «اوایل می توانستم با همسرم سفر کنم، اما وقتی بچه دار شدیم، شرایط سخت شد، کم کم دیگر همسرم با من نیامد.»

دریانوردان بازنشسته که می شوند، مشکل دیگری پیدا می کنند، آنها سال ها حقوق های بالایی گرفته اند و در دوره بازنشستگی درآمدشان تنها ٣، ٤ میلیون تومان است، همین هم می شود تا پس از بازنشستگی، دوباره به کار روی دریا برگردند: «بازنشسته ها می توانند روی کارهای فنی یا تعمیرات کشتی و... کار کنند.»

پول خونمان را می گیریم
آنها این روزها نگران ملوان ها، افسرها، کاپیتان و حتی کارورزهای کشتی «سانچی» هستند. همان ها که سرنوشت شان، زندگی شان و حتی مرگ شان مبهم است. کوهساری هم از این حادثه بشدت متأسف است: «کاپیتان عروجی، هم دانشکده ای من بود، ما با خیلی از این دریانوردان به طور غیرمستقیم ارتباط داشتیم، خیلی ها از دور می گویند باید چنین وچنان می کردند، اما هیچ کس جز خودشان نمی دانند که چه شرایطی داشته اند، ما جای کاپیتان کشتی نبودیم. باید جعبه وی دی آر پیدا شود، همه چیز در این جعبه ضبط می شود.»

او می گوید حادثه روی کشتی، حادثه سختی خواهد بود. زیر پا خشکی نیست و فرستادن نیروهای امدادی هم زمان بر است و هم محدود. او قبلا بارها در این مسیر تردد کرده و می گوید که مسیری که در آن تصادف رخ داده، مسیری سخت، پرترافیک و شلوغ است: «سختی کار روی کشتی، به ماهیت شغل اش برمی گردد، بعدش برمی گردد به حقوقی که دریافت می کنند. درآمد دریانوردان نسبت به کشورهای دیگر، پایین است، پولی که داده می شود به دلیل حضور در ماموریت هاست. پولی که ما می گیریم، پول خون ماست. ما از زمانی که سوار کشتی می شویم تا وقتی پیاده می شویم، در معرض حادثه هستیم، همیشه هم این اتفاقات وجود داشته، هر چند که به شدت زمان جنگ نیست که آن زمان موشک باران بود.» نفتکش ها خطرناک تر از کشتی های تجاری هستند، کسانی که روی نفتکش ها کار می کنند، باید از ایمنی بالاتری برخوردار باشند، خطرشان به دلیل باری است که حمل می کنند.

دریانوردها ناشناخته اند
«احسان حسین نژاد»، افسر اول کشتی است و تا چند وقت دیگر، درجه کاپیتانی می گیرد. دوره های فرماندهی را گذرانده و مدرکش را هم گرفته. «احسان» ٣٣ساله است و نخستین بار سال ٨٣ بود که برای دوره ١٢ماهه کارورزی سوار کشتی شد به سمت اروپا. او بورسیه کشتیرانی بود: «گروهی از متقاضیان رشته دریانوردی از طریق دانشگاه سراسری و در چابهار و خارگ وارد این رشته می شوند و گروهی هم از طریق شرکت نفتکش و موسسه های دانشگاهی. دوره ها معمولا سه سال تحصیل و یک سال کارورزی است.» او می گوید که ملوان با کارورز تعریف جداگانه ای دارد، کارورز پس از طی کردن دوره های آموزشی خاص و قبول شدن در امتحان، می تواند به عنوان افسر سوم وارد کشتی شود. او می گوید که فرد خودش انتخاب می کند که می خواهد روی عرشه کار کند یا موتورخانه.

مشقت های دریانوردی را خیلی ها نمی دانند و حسین نژاد از این موضوع گلایه می کند: «همه می دانند یک آتش نشان چه کار می کند، یک خلبان چه وظیفه ای دارد اما کسی نمی داند دریانورد کیست و روی دریا چه می کند، درحالی که شغل دریانوردی در کشور ما تاریخچه ای قدیمی دارد، ما اولین دریانورد زن را داشته ایم، علوم و فنون دریایی ما خیلی پیشرفته است.» ماجرای کشتی سانچی هم او و دیگر همکارانش را بشدت متاثر کرده: «همه در شوک شنیدن این خبر هستیم.»

این افسر اول هم شاهد حادثه های زیادی روی کشتی بوده، اما می گوید که این حادثه در سال های اخیر بی سابقه بوده است: «ما روی کشتی خیلی چیزها می بینیم، از مرگ آدم ها تا پیوند زدن عضو. روی کشتی پزشک نداریم، خودمان دوره های کمک های اولیه را گذرانده ایم و از همان معلومات استفاده می کنیم، گاهی واقعا شرایطی پیش آمده که هیچ امیدی برای رسیدن به مقصد نداریم. کار روی کشتی زیاد و استرس آور است، حتی ساعت خواب هم وجود ندارد.»

او جزو آن گروهی است که می خواهد کار در این حرفه را ادامه دهد: «ما خون دل های زیادی خوردیم، شاید مثل اول علاقه به کار نداشته باشم، اما به هرحال سال های سخت تحریم را گذراندیم، دوره ای که حدود ٨ماه به ما حقوق نمی دادند، کشتی ها خوابیده بود و خیلی از بچه ها با کارشان فداکاری می کردند، ما این همه سختی را تحمل کردیم و حالا نمی توانم به راحتی آن را کنار بگذارم.» او می گوید که لذت بخش ترین و ترسناک ترین لحظات را روی کشتی داشته است: «پدرم از کارکنان خشکی کشتیرانی بود و بشدت با کارم مخالفت می کرد، سختی هایش را می دانست. الان هم در بخش تأمین نیروی دریایی کار می کند. اما من کار را ادامه دادم.»

تمام آنهایی که روی کشتی کار می کنند باید بیمه داشته باشند، این هم یکی از قوانین اصلی سازمان جهانی دریانوردی است و وزارت کار هم آن را پذیرفته. کارفرما باید همه کارکنان را بیمه کند، به غیر از آن، کارکنان و کشتی تحت پوشش بیمه سوانح هم هستند. این یک الزام است: «کارفرما کسی است که نیروهای کشتی را استخدام می کند و سازمان بنادر و کشتیرانی و همچنین وزارت کار، نظارت بر اجرای قوانین را به عهده دارند. هر چند که وزارت کار به دلیل قوانینی که وجود دارد، در برخی ضوابط مشکل دارد و نیاز است که برخی از قوانین در ارتباط با دریانوردان تغییر کند. یکی از بزرگترین مشکلات دریانوردی این است که ناشناخته است و حتی تصویب قوانین مربوط به آن هم به کندی انجام می شود.» به گفته او یکی از این قوانین، قانون مدرک معادل دریانوردی است که سال ها در بلاتکلیفی به سر می برد.

او از نبود امکانات برای دریانوردان هم گلایه می کند: «قبلا امکاناتی بود که استرس دریانوردان را کم می کرد، قوانین مثل الان پیچیده و اذیت کننده بود، الان به دلیل شرایط اقتصادی، فشار زیادی به دریانوردان می آید، قبلا دوره استراحت در بنادر بیشتر بود، حالا ولی ما مجبور هستیم تمام مدت در بندر کار کنیم، خیلی وقت ها به ما ویزای خروج از کشتی نمی دهند، کار روی کشتی زیاد است.»

حسین نژاد به سختی کارکردن روی نفتکش هم اشاره می کند: «سختی کار روی نفتکش به دلیل مسئولیت زیاد آن است، اگر نفتکش غرق شود، می تواند یک کشور را به ورشکستگی برساند، بزرگترین دغدغه کشورها، آلودگی محیط زیستی است. مثلا در حادثه اخیر، چینی ها بیشتر از این که نگران کشتی باشند، نگران آلوده شدن آب شان هستند.» حسین نژاد حالا ٩ ماهی می شود دریا نرفته، استراحت می کند.


loading...
  • مشقت ملوانی


    سخت است؛ وقتی از دوری‌ها می‌گویند، از روزها و ماه‌های زندگی روی آب، دور از خانواده، دور از شهر و خانه. زحمت است؛ وقتی از ساعت‌های طولانی کار روی عرشه و موتورخانه می‌گویند، از بی‌خوابی‌های شبانه، از کار طاقت‌فرسای بندر.
  • علت اسهال کودکان، مشقت‌های والدین


    نوزادان کم سن تر معمولاً هر روز دچار اسهال می‌شوند. کودکان بزرگ‌تر ممکن است چند روز یک‌بار دچار اسهال شوند.
  • مشقت های زن بودن در جامعه مدرن


    تجربه «زن» بودن در دنیای مدرن تجربه عجیبی است. زن بودن در این دنیا اغلب از خلال هزاران نقش و موقعیت متضاد و متناقض تعریف شده در شکاف های میان سنت و مدرنیته حرکت می کند و «زن» ناچار باید به دنبال ترفندهایی برای سازگاری بیشتر آنها، مطلوب کردن شان و گاه
  • مشقت‌های رأی دادن در یک شعبه شلوغ! (عکس)


  • زندگی در سواحل جنوب با مشقت و زیبایی+عکس


    زندگی در حاشیه خلیج فارس همراه است با کار، تلاش و زندگی؛ این کرانه شمالی خلیج فارس از آغاز شروع زندگی تاکنون فراز و نشیب های فراوانی را پشت سر گذاشته و در گوشه گوشه ساحل نیز زندگی در جریان بوده است.
  • اربعین و تکرار مشقت‌های دریافت روادید + عکس


    گروه بین‌الملل: نظر به اهمیت سفر زیارتی اربعین امام حسین(ع) و تعداد بالای زائران حسینی در این ایام، انتظار می‌رود که به مرور زمان تدابیری برای راحتی بیشتر زائران در کل فرآیند اعزام، از دریافت روادید تا نحوه رسیدن به مرزهای عراق اتخاذ شود.
  • آغاز لیگ مشقت قهرمانان برای پرسپولیس!


    سرخپوشان پایتخت در حالی روز سه شنبه از الاهلی میزبانی خواهند کرد که جو کشور عمان کاملا به نفع سفیدپوشان عربستان است.
  • تصاویر | زندگی پر مشقت در روستای بدون آب


    روستاهای ترکمن‌نشین هبک و علی‌آباد در بخش جرگلان با بیش از ۱۰۰ خانوار جمعیت با بحران آب روبرو هستند.
  • مشقت های کمک رسانی به مردم دیرالزور +فیلم


    در این خبر با مشقت های نیروهای سوری برای کمک رسانی به مردم منطقه دیرالزور را مشاهده می کنید.
  • روایت مشقت نماز عید جانبازان برای «صف اولی‌ها»


    سربالایی بود اما عشق نماز آقا ما را برد تا مقصد. با هر سختی و مشقتی که بود رسیدیم به جمعیت و یک جایی برای نماز پیدا کردیم؛ هرچه می‌گذشت داغ‌تر می‌شد؛ مداح قبل از نماز می‌خواند: «ای نشسته صف اول نکنی خود را گم ...».
  • مشقت انجام «مشق شب» دانش‌آموزان بیشتر بر دوش والدین آنهاست


    مدیرکل اسبق آموزش ابتدایی وزارت آموزش و پرورش گفت: بخش بزرگی از نظارت انجام تکلیف شب بر دوش والدین است و حتی گاهی مشق والدین محسوب می‌شود؛ این کار دانش‌آموز را با روش‌های متفاوت در حل مسئله مواجه می‌کند و باعث سردرگمی او می‌شود.
  • روایت ظریف از دست دادنش با وزیرخارجه عربستان و مشقت های سفیر شدن


    محمدجواد ظریف در گفتگو با خبرگزاری خبرآنلاین، به تشریح اهداف و برنامه های تازۀ وزارت خارجه پرداخته است.
  • معافیت کالای ملوانی دو برابر شد


    عضو کمیسیون صنایع دریایی مجلس شورای اسلامی از دو برابر شدن معافیت گمرکی کالای ملوانی خبر داد.
  • اعتراض ملوانی‌ها از هفته دوم آغاز شد! 


    انزلی چی های حاضر در ورزشگاه انقلاب کرج که از نتیجه به دست آمده معترض بودند پس از پایان دیدار ملوان و اکسین، عصبانیت خود را  تا پشت در رختکن این تیم کشاندند.
  • مشقت دانش‌‌آموزان چینی برای رسیدن به مدرسه+تصاویر


    67 دانش‌آموز در شمال غربی چین برای رسیدن به مدرسه، هر روز مجبورند از روی یک پل که با چوب بامبو ساخته شده است، عبور کنند.
دانلود نرم افزار

پربازدیدترین اخبار

گزارش ها

گزارشی از روزهای آخر زندگی عزت‌الله انتظامی

گزارشی از روزهای آخر زندگی عزت‌الله انتظامی

جلسه غیرعلنی مجلس برای ارائه گزارشی از وضعیت دفاعی کشور

جلسه غیرعلنی مجلس برای ارائه گزارشی از وضعیت دفاعی کشور

پکن: گزارش پنتاگون در مورد تمرین حمله چین به آمریکا مبتنی بر «حدس و گمان» است و واقعیت ندارد

پکن: گزارش پنتاگون در مورد تمرین حمله چین به آمریکا مبتنی بر «حدس و گمان» است و واقعیت ندارد

تبلیغات

آسیاتک حمایت